The Union of Arab Students in Europe - إتحاد الطلبة العرب في أوروبا

Invitation for the 'Riwal' Lecture in Brussels

2011-03-23T04:27:00.000-07:00

The Union of Arab students would like to invite you to the last activity of the Platform of Students Against Israeli Apartheid: a lecture on the Case of Riwal, a Dutch company that is investing in the Occupied Territories. A very interesting and thoroughly researched topic will be presented: "The Case of Riwal: Corporate Complicity in Israeli Violations in the Occupied Palestinian Territory".

The participants will discuss the criminal complaint brought by Al Haq against the Dutch company, Riwal, for its role in constructing the Wall in the West Bank, as a result of which the Dutch prosecutor has begun an investigation. The lecture will focus on the legal and political issues the complaint raises and ask:

What is corporate complicity and what obligations, if any, do EU governments have to prevent it?

Speakers:

Professor Eric David (Centre of International Law, Free University of Brussels - ULB)
Professor Liesbeth Zegveld (Leiden University, Bohler Advocates - Amsterdam)
Salma Karmy (Al Haq)

And it would be great to see you all there to conclude the first and highly successful Israeli Apartheid Week in Belgium!

Lecture with Azzam Tamimi and David Cronin

2011-03-16T05:09:00.001-07:00

The Union of Arab Students in coordination with the Platform of Students against Israeli Apartheid invites you to a lecture on the 16th of March, 2011. Our guests Azzam Tamimi and David Cronin will talk about the Arab-Israeli conflict in the age of revolution and on the effectiveness of boycotting Israel.

This event is part of the larger Israeli Apartheid Week (IAW) which will take place simultaneously in more than 70 cities this year.

The aim of IAW is to educate people about the nature of Israel as an apartheid system and to build the Boycott, Divestment, and Sanctions (BDS) campaign against the Israeli regime as part of a growing global BDS movement.

Azzam Tamimi a British Palestinian academic and political activist. He is currently the director of Institute of Islamic Political Thought in London and appears regularly on al-Jazeera, Press TV and other Arabic and English language television stations, and frequently publishes opinion pieces in the Guardian. He is also a prominent member of the Muslim Association of Britain and the Stop the War Coalition. Tamimi has written several books on Middle Eastern and Islamic politics, including Rachid Ghannouchi, Democrat within Islamism and Hamas: A History from Within.

Azzem Tamimi on Hard Talk BBC: http://www.youtube.com/watch?v=jCG3qYwYcxU

David Cronin is the Brussels correspondent of Inter Press Service news agency. Born in Dublin in 1971, he wrote for a variety of Irish publications before moving to Belgium in 1995. After working as a research assistant and press officer in the European parliament, he became the European correspondent with The Sunday Tribune, Dublin, in 1998. He then worked as political correspondent for European Voice, a weekly newspaper owned by The Economist, from 2001 until 2006. David Cronin on Europe's Alliance With Israel: http://www.youtube.com/watch?v=Zu-soP7L-6M

The activity is organised by the Platform of Students Against Israeli Apartheid Belgium with support of Ucos organisation. The following student organisations are members of the Platform:

Gras Brussel (Green Alternative Students)
GUPS (The General Union of Palestine Students)
UvAS (Union of Arab students)
MIX VUB ( intercultural student organisation)
Comac VUB (leftist student organisation)

Interview met Tariq Ramadan

2011-03-13T03:39:00.000-07:00

Naar aanleiding van de Arabische revoluties sprak Yassine Channouf van de Unie van Arabische Studenten met Tariq Ramadan.

We zijn op dit moment getuige van de historische revoluties die plaatsvinden in de Arabische wereld, beginnende in Tunesië en Egypte, en nu in Bahrein en Libië. Wat zijn volgens u de belangrijkste beweegredenen achter deze historische gebeurtenissen.? Denkt u dat het een gevolg is van het falen van de westerse politiek t.o.v. het Midden-Oosten en de Maghreb?
Ik zou niet zeggen dat de westerse politiek gefaald heeft. Ik denk eerder dat de revolutie de fouten van het westerse beleid blootgelegd heeft.
Wat we eigenlijk zagen in Tunesië was hoe jong en oud op straat kwam na één incident. Dit toont aan hoe repressief het beleid onder de dictatuur was. Iedereen die Tunesië bestudeerde was zich hiervan bewust. Human Rights Watch bijvoorbeeld zei dat het Tunesische regime misdadig was en zich kenmerkte door foltering, repressie, geen vrijheid, corruptie... kortom dat de mensen aan het lijden waren.
Na de zelfverminking van Mohamed Bou’zizi gaven de mensen gewoon uiting aan de situatie waarin ze leefden. En niemand kon de opstand voorspellen, omdat ze transversaal was. Er zat immers geen politieke partij of ideologie achter die kan claimen dat zij de revolutie heeft geleid. Linkse mensen, atheïsten, mensenrechtenactivisten en islamisten namen allemaal deel aan deze revolutie.
Mijn eerste reactie was een van ongeloof: ik dacht niet dat zoiets zou gebeuren in Egypte, omwille van de geopolitieke realiteit van dat land. Egypte is de voorhoede van het Amerikaanse beleid in de regio. Het is een grote speler in het Israëlische-Palestijnse conflict. Maar het Egyptische volk bewees mijn ongelijk en ging ervoor. Met een heel simpele boodschap voor het westen: wij willen net hetzelfde als jullie: vrijheid, waardigheid en rechtvaardigheid.
De grootste fout die het Westen maakte is dat zij de logica van de dictators aanvaardde. Zij stelden het Westen voor de keuze: ofwel gaan wij het land runnen en jullie belangen behartigen. Wij zorgen dan voor vrede en stabiliteit. Ofwel zullen de radicale islamisten aan het roer staan. Niet alleen aanvaardde het Westen deze logica, meer nog, ze gebruikte hem ook ter rechtvaardiging van haar politiek. De afgelopen 30- 40 jaar spraken de westerse leiders zich amper uit over deze dictators, omdat zij de regio stabiliseerden.
Dan is er ook nog de econonomische dimensie van het verhaal. We weten dat de corrupte Jamal Mubarak 60% van de economische transacties in Egypte controleerde. Maar Mubarak begon andere horizons op te zoeken, buiten Europa en de V.S om. Hij haalde banden aan met China en andere Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen. Ik denk dat we moeten beseffen dat het Westen terrein begon te verliezen in het Midden-Oosten. Op politiek vlak had dit te maken met de kwalijke geschiedenis, denk aan het kolonialisme. Maar ook omdat er nieuwe actoren verschenen op economische gebied: Brazilië, Venezuela, China, India ... Zij hebben iets in de pap te brokken, en bovendien hebben zij geen geladen voorgeschiedenis van kolonialisme, repressie, in tegenstelling tot Europa en de V.S.

Wat betekenen deze revoltes voor de moslims in Europa? Hoe kijken zij naar de Arabische wereld, nu de bevolking daar bewijst dat ze democratie kan en wil introduceren?
In feite hebben we drie boodschappen. Ten eerste: de Arabieren en de moslims willen net hetzelfde als de mensen hier. Ze willen vrijheid en waardigheid. Een sterke boodschap van hen: stop te zeggen dat wij andere verwachtingen hebben.
De tweede boodschap is dat de bevolking zich geuit heeft via massale en vreedzame demonstraties. Het geweld ging niet uit van de mensen maar van de regering.
En de derde boodschap heeft te maken met de westerse perceptie van de feiten. Enkele dagen geleden was ik in het Verenigd Koninkrijk en gaf ik commentaar op James Cameron die stelde dat multiculturaliteit gefaald heeft. Mijn repliek: in plaats van te kijken naar wat er gebeurt in de Arabische landen en hulde te brengen aan de demonstranten die democratie willen. In plaats van een vergelijking te maken tussen de Britse en Arabische burgers doe je net het omgekeerde: je creëert argwaan en luistert niet naar je eigen burgers. De Europese moslims moeten daarom het voortouw nemen door te stellen wij allen dezelfde waarden hebben en dat de feiten hun gelijk bewijzen. Dit is een grote kans voor de Europese moslims.

In tegenstelling tot Lybië, Egypte of Tunesië kampt Bahrein met monarchie en sektarisme. Waart het spook van het sektarisme nog altijd rond in de Arabische wereld?
Ik denk dat je moet oppassen en Bahrein niet te analyseren vanuit dezelfde invalshoek als Egypte. De mensen in Bahrein zijn ontevreden met het regime, zoveel is duidelijk. Het wordt voorgesteld als een sjiietische opstand tegen de soennitische heerser. Maar ook onder de soennieten zijn er mensen die ontevreden zijn met het regime. Een overwinning kan enkel plaatsvinden als er een alliantie zal zijn tussen soennieten en sjiieten. Vandaag de dag is de kloof echter heel groot en de soennitische heersers maken hier handig gebruik van om het volk te verdelen. Zij benoemen de opstand als sjietische en stellen dat je niet kan samenwerken met de sjiieten. Deze retoriek is zeer krachtig!
Vergeet niet dat Saoedi-Arabië in 2006 tijdens de oorlog tussen Libanon en Israël zei dat je de Libanezen niet kan steunen omdat ze sjiieten zijn. Ze gebruikten dus de verdeling opdat ze de Libanezen niet hoefden te helpen toen ze onderworpen waren aan de Israëlische agressie.
Als je deze logica aanvaardt dan gaat het inderdaad heel moeilijk zijn in Bahrein. De sektarische factor is zeer belangrijk. Het maakt deel uit van de obstakels, waaronder ik graag de rol van het westen als het falen van de oppositiekrachten wil benadrukken. In Egypte was er bijvoorbeeld geen platform waar mensen samenkwamen om te zeggen dat ze tegen Moebarak waren. Dit geldt evenzeer voor Bahrein waar er niets wordt gedaan om de kloof tussen soennieten en sjiieten te dichten. Het is problematisch dat de oppositiekrachten verdeeld zijn.

Sommige academici en denkers zoals Martin Kramer, Bernard Lewis en Fouad Ajami schreven dat het Arabisch nationalisme dood is. Maar nu zien we een sterke band tussen de gebeurtenissen in de Arabische landen. Denkt u dat het Arabisch nationalisme dood is, of ziet u nog een toekomst weggelegd voor deze ideologie?
We moeten heel voorzichtig zijn. Ik denk niet dat we de herleving meemaken van het Arabisch nationalisme. In feite zijn deze revoluties zeer nationalistisch. In Egypte zei men: leve Egypte ... en in Tunesië: leve Tunesië.
Twee zaken zijn interessant. Zowel in Egypte en Tunesië als in Bahrein en Libië worden er geen slogans gescandeerd tegen het Westen. Het draait om 'ons' (Tunesiërs, Egyptenaren, Bahreini of Libiërs) en het is dus heel nationalistisch. De transnationale factor is enkel aanwezig omdat de ingrediënten overal dezelfde zijn: corruptie, repressie, dictaturen...
Er is geen ideologische link tussen de Tunesiërs en de Egyptenaren bijvoorbeeld. Het domino-effect is te verklaren daar in al deze landen dictaturen zijn en de mensen zich bewust worden van iets heel belangrijk: als er enorme vreedzame demonstraties zijn van alle lagen van de bevolking -Christenen, moslims, enzovoort-, dan kan je een dictator aan het wankelen brengen. Deze bewustwording is zich aan het verspreiden maar dat maakt het nog niet pan-Arabisch.
Het is belangrijk om alle landen stuk voor stuk te bestuderen. Dan zien wat de gelijkenissen zijn: “wij willen ons verlossen van de dictatuur.”

Een nieuwe Arabische lente dus?
Ja, en als men me vraagt of ik wil dat dit zal gebeuren in Iran antwoord ik ja! Zelfs in Israël hoort dit te gebeuren. Ik zou graag hebben dat mensen in Israël nee zeggen tegen Netanyahu alsook tegen die gek van een racistische buitenlandminister Liebermann. En dat vanaf nu de Palestijnen gerespecteerd moeten worden.
Denkt u dat een dergelijk scenario mogelijk is in Iran?

We hebben gezien dat sommige demonstraties al onderdrukt zijn.
We moeten landen afzonderlijk bestuderen, en ik denk dat we een verkeerde perceptie hebben met betrekking tot de gebeurtenissen in Iran. Er zijn mensen die op straat komen omdat ze onderdrukt worden, en deze onderdrukking moeten we veroordelen. Men focust nu op jongeren van de middenklasse, de studenten, die talrijk zijn in de steden. Maar op het platteland is Ahmedinejad wel nog zeer populair. Dit was niet zo in de Arabische landen die een revolutie meemaken. Onze perceptie is verkeerd. Wij denken dat iedereen tegen Ahmedinejad is, wat niet waar is. Het land is verdeeld. En daarom voelt de Iraanse regering zich sterk genoeg om de betogingen te onderdrukken, omdat ze nog een machtsbasis heeft. Hoezeer ik ook zou willen dat het land meer open zou worden, moet ik toegeven dat er heel wat Iraniërs dit regime steunen. Democratisch gezien moet je dus voorzichtiger zijn in het veroordelen van het regime dan bijvoorbeeld dat van Egypte. Maar bovenal moeten we de repressie veroordelen.

Hoe kun je de repressie veroordelen, beseffende dat er duidelijk een tweespalt is in Iran?
Mensen hebben het recht om te protesteren. Hun stem moet gehoord worden. Ik kan niet goedkeuren dat de regering hen het zwijgen wilt opleggen op die manier. Maar ik wil tegelijk zeggen aan het Westen dat die mensen die op straat komen niet de meerderheid van de Iraniërs vertegenwoordigen. Je moet ook rekening houden met dat andere segment van de Iraanse samenleving dat Ahmedinejad verkiest als president.
De folteringen en arrestaties moeten we veroordelen. We moeten ons echter ook bewust zijn van de tendensen binnen de Iraanse samenleving, en deze zijn niet dezelfde als in Egypte.

Bent u optimistisch over de toekomst van de Arabische en Islamitische wereld? Denkt u dat de democratie zal bloeien?
Ik weet het niet. Ik ben heel voorzichtig. Mijn beoordeling tot nu toe is positief: de impasse is eindelijk doorbroken! Maar we weten hoezeer de Amerikanen zich moeiden in Tunesië en nog altijd bemoeien ze zich met het Tunesische leger. In Egypte regeren nog altijd dezelfde ministers die werden aangeduid door Moebarak. Je zit dus met twee dictators die verdwenen zijn maar met twee systemen die in stand zijn gehouden. Wij willen een transparante democratie zonder corruptie. Wie wilt dat? Amerika? Europa? Trouwens, Europa was helemaal afwezig bij deze twee revoluties. En ik denk echt niet dat de Amerikanen een democratie zullen promoten, zelfs niet Barack Obama. Hij kan dat misschien wel zeggen in zeer mooie woorden, maar het systeem dat hij vertegenwoordigt heeft een hele andere agenda.

بيان حركة 20 فبراير في المهجر

2011-02-21T07:04:00.000-08:00

بيان حركة 20 فبراير في المهجر

بسم الله الرحمن الرحيم

تتابع الجالية المغربية في اوروبا بقلق شديد الأزمة المتراكمة التي تهلك المغرب منذ عقود. المعطيات الموجودة حول المغرب تؤ كد جميعها ان البلاد في تراجع مستمر بسبب السياسة الغير الوطنية التي ينهجها النظام منذ الإستقلال إلى يومنا هذا و التي ترتكز بشكل واضح على إملا ءات خارجية وليس على اجندة وطنية منسجمة مع ارادة الشعب المغربي و مع مصلحة الوطن. فالأزمة الداخلية بالمغرب مرتبطة بشكل عضوي مع تبعيته للخارج(العالم الغربي تحت قيادة الولايا ت المتحدة)، و لا يمكننا التخلص من هذا الوضع المزمن إلا اذا غير المغرب بوصلته و انسحب من المنظومة الغربية, ونهج سياسة وطنية و ديموقراطية تعبر عن ارادة و تطلعات الشعب المغربي. ولذا نعلن ,كمواطنين مغاربة مخلصين للوطن و الأمة, عن خروجنا الى الشارع في جميع انحاء اوروبا تلبية لنداء ابناء جلدتنا في الوطن لأجل تحقيق المطالب التالية

:

١: إطلاق سراح جميع المعتقلين السياسيين و من بينهم شيخ الفزازي دون اي قيد او شرط

٢:وقف جميع العلاقات مع العدو الصهيوني ومحاسبة كل مطبع لخيانته للقضية المركزية للأمة. إضافة إلى دعم المقاوامة الفلسطينية على جميع المستويات وجعل

تحرير فلسطين أحد أهداف المغرب

٣) نطالب الجيش المغربي بصياغة استراتيجية عسكرية بغرض تحرير سبتة و مليلية وجزر الجعفرية من الإحتلال الإسباني. فما أخد بالقوة لا يسترجع الا بالقوة

٤)فتح الحدود بشكل نهائي مع الإخوة في الجزائر كخطوة ملموسة نحو ادماج المغرب العربي الكبير

٥)إلغاء الدستور الحالي و تشكيل مجلس وطني يتكون من جميع ممثلي مكونات الشعب المغربي لصياغة دستور جديد و عرضه على الشعب عبر إستفتاء

٦)حل مجلسي النواب و المستشرين و تشكيل حكومة تقنوقراطية لإدارة شؤون البلد خلال فترة إنتقالية

٧)تشكيل محكمة خاصة تلاحق جميع المفسدين و على رأسهم الصهيوني اندري ازولاي

٨) رفع الحضر على جميع القوى السياسة المحضورة بدون أي استثناء

٩)فصل الإعلام عن الدولة وضمان استيقلالية الإعلام و حرية الرأي بشكل مطلق

.

١٠ دسترة اللغة الأمازيغية كلغة رسمية للوطن الى جانب اللغة العربية و محاربة الغزو الفرانكوفوني على جميع المستويات كخطوة

ضرورية لاسترجاع الهوية الحقيقية للوطن

١١)محاربة السياحة الجنسية بكل قوة و معاقبة كل متاجر بشرف ابناء وبنات الوطن

وفي النهاية نود ان نؤكد ان أقوى سلاح الذي نستطيع ان نحقق به مطالب الشعب هو سلاح الوحدة بين جميع مكونات الشعب المغربي. فالنصر لا يتحقق الا اذا تكاتفنا و توحدنا و أخذنا شعار الوحدة كشعار مقدس.

نسأل الله ان يوفقنا و يثبتنا

والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته

مراد برحيلي و إبراهيم الحرشاوي (أعضاء اتحاد الطلاب العرب في اوروبا)

Is Marokko klaar voor een revolutie?

2011-02-01T14:09:00.000-08:00

Foto: Manifestatie in Tanger op 30 januari

Yassine Channouf

Het eerste en belangrijkste slachtoffer van de Tunesische revolutie is wanhoop. Dat gevoel had zich heer en meester gemaakt van de Arabieren die bijna allemaal leefden in dictaturen die stevig in het zadel leken te zitten. Tot 14 januari althans.
Nog geen twee weken na de vlucht van Zine al-Abidine Ben Ali is er weinig overgebleven van de almacht van de Egyptische president Mubarak. Het is een kwestie van dagen, misschien wel uren alvorens hij ook een nieuwe permanente destinatie mag opzoeken. In Jemen, Jordanië en zelfs Soedan moeten de ordediensten nu ook overuren kloppen. Maar voorlopig zijn alle ogen gericht op Noord-Afrika. Daar lijkt de grond het vruchtbaarst voor populaire revoltes.

Situatie in Algerije

Tot eergisteren leek Marokko immuun te zijn voor het revolutionaire sentiment dat Tunesië en Egypte in haar greep heeft. Marokko's grote buur Algerije balanceert wat dat betreft op een slappe koord. Onder invloed van de gebeurtenissen in het naburige Tunesië kwamen er begin januari in verschillende Algerijnse steden duizenden jongeren spontaan op straat. Hun eisen: een verlaging van de voedselprijzen en meer behuizing. De regering van president Bouteflika was snel om gehoor te geven aan hun eisen.

De prijzen voor essentiële voedingsmiddelen zoals meel, suiker en olie zijn nog nooit zo laag geweest in Algerije. Een geslaagde strategie, maar voor hoelang? Er heerst voorlopig een gespannen sfeer in dat land, maar er is sprake van een toenadering tussen twee belangrijke oppositiefiguren: de voorman van de verboden Islamistische FIS-beweging Ali Belhadj en Saïd Saadi, de leider van de seculiere Berberse RCD-partij. Geen droomhuwelijk, maar ze delen wel hun afschuw voor de militaire dictatuur die de Algerijnse politiek domineert. En op het internet is er al opgeroepen om net als de Egyptenaren een 'dag van Woede' te houden. Op 12 februari zullen het regime en haar opposanten de degens kruisen in Algiers.

Maar Marokko is anders

Achter de mooie façade van toeristische steden zoals Fes, Marrakesh, Agadir en Saïdia schuilt een realiteit die velen niet onder ogen willen zien. Armoede en werkloosheid tieren welig aan de rand van verschillende grootsteden, en de bidonvilles in Casa Blanca bijvoorbeeld zijn een tragisch resultaat van de economische koers die de regering vaart. Deze radicale en doorgedreven neoliberale agenda kan in een derdewereldland zoals Marokko enkel een torenhoge inflatie en een uitdieping van de kloof tussen rijk en arm tot gevolg hebben. En zo geschiedt het in Marokko.

Sidi Ifni

Zeggen dat er in de laatste jaren nooit enige uiting werd gegeven aan ontevredenheid over de economische koers is een grote misvatting. De opstand in Sidi Ifni en de gewelddadige onderdrukking ervan in juni 2008 is daar misschien het beste voorbeeld van.
Werkloze vissers protesteerden toen tegen de voortdurende prijsstijgingen, en het Marokkaanse regime was zeer snel ter plaatse om deze uiting van ontevredenheid de kop in te drukken. De ordetroepen sloten de stad hermetisch af van de buitenwereld -ook voor de journalisten- en begonnen willekeurig honderden mensen te arresteren. Gewelddadige acties en plunderingen van huizen waren tactieken die niet werden geschuwd.

De overheid heeft nooit gemeld hoeveel slachtoffers er zijn gevallen. Een rapport van de Marokkaanse mensenrechtenorganisatie OMDH spreekt over tientallen gevallen van folteringen en plunderingen van huizen. Al-Jazeera berichtte zelfs van 10 doden.

Protest: iets nieuws?

Naast die spontane uiting van volkswoede in Sidi Ifni is er ook een georganiseerde protestbeweging die bestaat uit werkloze hooggeschoolde Marokkanen, types zoals Mohamed Bou'zizi dus, de Tunesische universitair die geen werk vond en een fruitkraampje uitbaatte om zijn familie te onderhouden. De Nationale Beweging voor Werklozen organiseert regelmatig kleinschalige acties uit protest tegen de hoge werkloosheidsgraad onder hooggeschoolde Marokkanen.

Zo ook de families van politieke gevangenen. Het is algemeen geweten dat in Marokko de islamistische oppositie sterk onder de knoet wordt gehouden. Begin januari protesteerden moeders van verdwenen gevangenen tegen het illegaal vasthouden van hun kinderen. Bovendien zijn er ook tientallen voorbeelden van verschillende groepen die al betoogd hebben in Marokko de voorbije jaren: advocaten, leraren, studenten etc.

De pers in Marokko

Er wordt weinig bericht over deze zaken in de Marokkaanse media. Persvrijheid is dan ook een concept dat met een stevige korrel zout moet worden genomen in dat land. Zo werd het belangrijkste pan-Arabische medium al-Jazeera bevolen het grondgebied te verlaten omwille van 'onverantwoorde berichtgeving' in oktober 2010. Deze zeer vage beschuldiging is niet het enige voorbeeld van de restricties op het gebied van persvrijheid. Het Franstalige Marokkaanse tijdschrift Tel Quel voelde ook de harde hand van het regime toen ze in augustus 2009 cijfers publiceerden over de populariteit van de koning onder de Marokkanen. 100.000 exemplaren van het magazine werden geconfisqueerd en vernietigd. Bovendien werd een zaak aangespannen tegen Tel Quel. Wat betreft persvrijheid staat Marokko op een povere 135ste plaats volgens Reporters Without Borders.

Tunisiatie van Marokko

Al deze kleinschalige demonstraties hebben tot nu toe slechts een beperkt effect gehad op de politiek van Marokko. Maar de ene demonstratie is de andere niet. Ongetwijfeld onder invloed van de gebeurtenissen in Tunesië en Egypte kwamen er in belangrijke Marokkaanse steden zoals Rabat, Tanger, Fes en Marrakesh mensen op straat.

In Tanger demonstreerde jong en oud tegen de stijgende prijzen, het tekort aan (betaalbare) behuizing en de slechte dienstverleningen. Al snel sloegen de slogans over naar meer politieke thema's en was de al-Fassi clan de kop van jut.

Deze familie staat aan het hoofd van de Istaqlal-partij en is de machtigste politieke factie in Marokko sinds de onafhankelijkheid. In de volksmond worden ze vaak vergeleken met de Traboulsi familie, die Tunesië runden als een privé-onderneming. De betoging in Tanger werd volgens ooggetuigen abrupt beëindigd door het gebruik van geweld en traangas.

In de historische hoofdstad van Marokko Fes ging het er nog minder mild aan toe. Tientallen jongeren riepen slogans die het grote Marokkaanse taboe aansneden: de monarchie. Ze riepen: 'Ben Ali vluchtte, en de koning is niet op zijn gemak', een leuze die rijmt in het Arabisch. Hoe deze betoging eindigde is niet bekend.

Bereikt de domino Marokko?

De vraag die zich hier aandient is of Marokko het toneel kan zijn van een massale volksopstand op zijn Tunesisch of Egyptisch. Alle empirisch waarneembare ingrediënten zijn aanwezig. Net als in Tunesië, Algerije en Egypte hebben verschillende mensen zich in brand gestoken als protest tegen de uitzichtloze situatie waarin ze verkeerden. Marokko heeft zijn eigen variant van de Traboulsi familie. Persvrijheid is meer een illusie dan de werkelijkheid. En vooral, de economische situatie is deplorabel.

Het Marokkaanse BBP per capita is een povere 4900$ vergeleken met 6200$ in Egypte, 7400$ in Algerije en 9500$ in Tunesië. Marokko is dus niet echt het rijkste land van Noord-Afrika als je weet dat in Libië het BBP per capita 13800$ bedraagt. Op de Human Development Index staat Marokko op de 114de plaats. De enige monarchie in Noord-Afrika is de slechtste leerling daar. Algerije, Tunesië, Libië en Egypte staan op respectievelijk de 84ste, 81ste, 53ste en 101ste plaats.

De kloof tussen rijk en arm stijgt zienderogen en vele residentiële wijken in grootsteden zijn zelfs hermetisch afgesloten van niet-inwoners. Deze kloof wordt deels opgevuld door het tolereren van een informele economie die wordt gekenmerkt door een enorm aandeel van drugs en prostitutie. Marokko is de belangrijkste producent en exporteur van hasjiesj. Volgens de World Customs Organisation komt 70% van de hasj in Europa uit Marokko. Exacte cijfers over prostitutie in Marokko zijn er niet, maar er wordt algemeen aangenomen dat Marokko een enorm aantal sekstoeristen aantrekt.

Perceptie bij diaspora

Bij de eerste generatie van de Marokkaanse diaspora in Europa leeft nog vaak het beeld van een omnipotente en onaantastbare koning die Marokko in een ijzeren greep houdt. Dit is een erfenis van de dictatuur onder Hassan II. De huidige koning Mohamed VI is zelfs enigszins populair bij de eerste, tweede en derde generatie Marokkanen omdat hij, althans in theorie, een breuk heeft gemaakt met het tirannieke bewind van zijn vader.

Maar de tijden zijn veranderd en de nationale media hebben niet langer het monopolie op het verspreiden van informatie. Het al-Jazeera- en internettijdperk heeft ervoor gezorgd dat nieuws een veel breder publiek bereikt in een mum van tijd. En net zoals in Egypte en Tunesië mogen we de impact van sociale netwerksites niet onderschatten.

Het onmogelijke is mogelijk

De laatste dagen zijn er twee duidelijke kampen ontstaan op Facebook. Één groep roept op om een Mars van Liefde te organiseren voor de huidige koning, terwijl een tweede groep oproept om te betogen tegen de corruptie die in Marokko belichaamt wordt door de al-Fassi clan. De laatste groep heeft ondertussen een 5000tal leden en hun aantal groeit gestaag. 20 februari is D-day voor de opposanten van de huidige regering.

Dan zal moeten blijken hoe succesvol hun oproep is in Marokko. Er zijn al geruchten dat het regime zich hierop voorbereidt door meer troepen te concentreren in de steden, een claim die wordt ontkend door minister van informatie Khalid Nassir. Maar de Marokkaanse functionarissen volgen de situatie in Egypte en Tunesië op de voet. De Marokkaanse staatszender daarentegen blijft opvallend stil over de Tunesische Revolutie en de Egyptische volksopstand. Het regime is ongetwijfeld nerveus. En gisteren gooide de Marokkaanse prins Hicham, die in vrijwillige ballingschap zit, nog wat olie op het vuur. Hij zei dat Marokko 'waarschijnlijk geen uitzondering zal zijn' in de Arabische wereld die in de greep is van volksrevoluties.

Of hij gelijk heeft zal zeer binnenkort moeten blijken. De monarchie zal waarschijnlijk een volksopstand overleven, indien die zou plaatsvinden. Maar zijn de Marokkanen zelf wel klaar om concessies af te dwingen van de regering? Voorlopig zijn de signalen gemengd. Maar net als in Tunesië en Egypte leek niet veel nodig om het regime op haar grondvesten te doen daveren. Het onmogelijke lijkt niet meer zo onmogelijk in de Arabische wereld.

وقفة إحتجاجية لأجل تونس في بروكسل / rassemblement solidarité avec les peuples tunisiens et algériens

2011-01-12T14:55:00.000-08:00

لكل الإخوة و الرفاق في بلجيكا: الرجاء المشاركة في الوقفة الإحتجاجية التي ستقام في مدينة بروكسل يوم السبت المقبل ضد النظام العربي الرسمي بشكل العام و النظام التونسي بشكل خاص. فلنرفع أعلام دول المغرب العربي و علم فلسطين تحت شعار: الموت لنظام العربي الرسمي و الموت للكيان الصهيوني....معا لتحرير الشعب العربي

Time:15 January · 15:00 - 17:00
Location: au croisement de l’avenue de Stalingrad et du boulevard du Midi (statue mégaphone) à 15h00

2011: The year Lebanon Allows Palestinians Some Elementary Civil Rights?

2011-01-08T09:20:00.000-08:00

Shatila Camp, Beirut

Maybe it was the really loud celebratory Ak-47 Kalashnikov and small arms gunfire and fireworks in my South Beirut neighborhood that triggered the intense New Years Eve nightmare. Or I guess it could have been the seemingly, just below my bedroom window, launched RPG-7’s which followed minutes past midnight on January 1, 2011.

Anyhow, in my News Years dream, I was back in my childhood home, Milwaukie, Oregon, nearly half a century ago. Our farming and lumber town on the Willamette River had a population of around 2000 in those much simpler and less crowded days. I dreamt it was Saturday afternoon and as we always did during our middle school years, my best friend and Lake Road neighbor, David Inabnit and I went to our town’s decaying W.WII era movie theatre called the “Victory”, at exactly 1 p.m.

We stood in line to watch the Saturday Matinee, paid the 20 cents for admission, used the dime his sainted mother Martha always gave us for spending money and bought either Milk Duds or Good ‘n Plenty candies and settled into the comfortable over stuffed seats.

We always enjoyed the afternoon complete with Realtone News, a bunch of cartoons, the latest episode of an action serial like Dick Tracy, Hopalong Cassidy or the Cisco Kid, and usually a Cowboys and Indians movie. Or sometimes, my favorite childhood action hero, “Tarzan, King of the Jungle.” Tarzan’s very pleasant friend Jane, who always seemed to twist her angle and had to be carried by Tarzan, swinging on vines through the treetops (Jane reminded me of Miss Whitehead, our Milwaukie Grammar School 4th Grade teacher) was quite pretty.

But the jungle duo’s screeching and too hyper chimpanzee ‘Cheetah’ regularly got on my nerves. It was not until two decades later that I learned to my horror that the film producers sometimes would beat, drug and apply electricity to our presumed distant cousin to get the dramatic shots they wanted. These revelations shattered my idolatry towards “Tarzan, the Ape man” because I figured he knew about and should have prevented the animal abuse that his partner ‘Cheetah’ suffered.

My New Year’s nightmare was centered on one of those terrifying scenes (besides a giant boa constrictor slithering down a tree or dropping from vines overhead and wrapping around and crushing someone-or a zillion silvery flesh eating piranhas splashing in a bloody feeding frenzy and quickly stripping their victims skeleton right there on the huge screen in front of us) that still upsets me a lot. It was a quicksand pit scene where the victims would sink out of sight and disappear forever while flailing their arms and screaming--swallowed up by the shifting and sinking sand despite all their intense struggling to save themselves.

In my nightmare this vast quicksand pit kept getting wider and broader. David and I were high up in the treetops watching the swirling deathtrap cork-screwing downward as it expanded. To our horror, futilely struggling to extricate and save themselves were thousands of soon to be suffocated Palestinian refugees, some of whom I recognized from today’s refugee camps in Lebanon.

David and I could see in the distance people huddled in groups and watching. They appeared to be discussing whether they should try to rescue the condemned. But they all just stood there. Some shedding crocodile tears as they gawked—but no one made a move to save the perishing wretches.

Tarzan was nowhere to be seen and we kept looking for him to swing down from the overhead vines.
He never came.

This observer admits to possessing a fragile and perhaps nightmare susceptible psych these days, after long observing the lives of friends in Palestinian camps in Lebanon. But it is one thing to study the statistics, read well meaning NGO studies, and attend three dozen or so Palestinian Rights ‘Workshops/Conferences of one kind or another over the past few years. It’s quite another to share greatly valued personal relationships with some of those whose life experiences provide the sociological data.

NEW YEAR’S 2011 STATISTICAL UPDATE: LEBANON ‘LOWEST OF THE LOWS’
In Lebanon this past summer, the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA), conducted a socio-economic survey of 2,600 Palestinian refugee households.
The depressing survey results are not encouraging.

As bad, if not worse than in Gaza, the data reveals a ticking social, moral, political and perhaps literal time bomb.

The data graphically illustrate the urgent need for immediate Lebanese and global governmental and civil society support, advocacy, and political pressure to encourage Lebanon’s parliament to enact internationally mandated elementary human rights for Palestinian refugees.

Both the international community and Lebanon have created and perpetuated the quicksand death pit tragedy unfolding in Lebanon’s camps. The good news is that either can fairly quickly end the nightmare if they can be motivated to develop the political will.

DEMOGRAPHICS: SWELLING
Half of the population is under 25 years old. Two-thirds of the Palestinians live shoe horned inside camps the square footage of which has not appreciably increased over the past six decades but whose population has more than quadrupled.

One-third live in gatherings mainly near one of the 12 camps’ vicinity. Nearly 7 % are extremely poor, meaning they cannot meet their essential daily food needs, five times the percentage for the poorest Lebanese.

Nearly 67 per cent of Palestine's refugees in Lebanon are poor and cannot meet their basic food and non-food needs. This is double the number for the Lebanese poor and one of the highest in the World.

UNEMPLOYMENT: RISING
Nearly 56 per cent of Palestinians are jobless. Two-thirds of Palestinians employed in elementary occupations (i.e. street vendors, construction or agriculture workers) are poor.

A major part of Palestinians refugee problems in Lebanon are caused by the fact that Lebanon’s government refuses to grant them the internationally mandated rights required and enjoyed by all the world’s refugees. These include the right to work and to own a home, the two deprivations, among those most severely impacting Palestinians in Lebanon.

EDUCATION: SHRINKING
Less than half of young people of secondary school age (16-18 years old) are even enrolled in schools or vocational training centers. Eight per cent of the Palestine refugee population of school age (7-15 years old) are not enrolled in any school as 2011 begins. Only 6 per cent of Palestinians refugees in Lebanon are university degree holders whereas in the Diaspora the figure is often in the 80-90 percentile for Palestinians.

Formerly one of the Palestinian refugees’ characteristics was a strong educational background. This proud attribute has now vanished in Lebanon’s camps. High dropout rates and insufficient skills combined with multi-barriers established by the Lebanese government severely limit the refugees’ ability to find even menial ‘informal economy’ or ‘black market’ jobs.

FOOD INSECURITY: INCREASING
Sixty three per cent of Lebanon’s Palestinians experience food insecurity, and 15 per cent of Palestinians are severely food insecure and are in acute need of food assistance.

Approximately 25% of refugee households consume inadequate amounts of fruit, vegetables, dairy and meat, and one-third of the population is not meeting their micronutrient requirements.

According to the authors of the UNWRA survey, micronutrient deficiencies cause stunting, poor cognitive and psychomotor development of children

Unhealthy dietary habits are common among Lebanon’s refugees.
Fifty-seven per cent have unhealthy dietary habits including the excessive consumption of sweets.
Sixty-eight per cent consume sweetened drinks which directly increases the burden of chronic diseases.

HEALTH: DETERIORATING
Chronic illnesses affects close to a third of Lebanon’s Palestinian refugees.
All Palestinian households with a disabled head of household live in extreme poverty. Twenty one per cent of Lebanon’s Palestinian refugees attest to experiencing depression, anxiety, or distress. Ninety five per cent of the population is without medical insurance but UNRWA, which is again being targeted for dissolution by the US Congressional Israeli lobby, does its best to provide primary and secondary health care.
100 percent of the camps and gatherings potable water is polluted.

HOUSING CONDITIONS: SQUALID
Sixty-six per cent of the houses suffer from dampness and leakage which often results in psychological and chronic illnesses. Eight per cent of households live in shelters where the roof and/or walls are made of corrugated iron, wood or asbestos. Eight per cent live in overcrowded conditions (more than three people in one room) while as many as seven to a room is not uncommon.

Every group and political party in Lebanon has failed the Palestinian refugees-including their leadership. The best of the Palestinians are those struggling to survive in the Camps and it is their young people who will likely take the Palestinian struggle to survive and to return to Palestine to the next level if necessary.

A 2011 SOLUTION FROM THE INTERNATIONAL COMMUNITY?
It would take Lebanon’s Parliament just two hours to fix half of the problem and to abolish the racist 2001 law that forbids Palestinians from owning a home. Unfortunately its author, who is currently Minister of Labor, has not altered his mindset a decade later.

Indeed, he has just submitted to Parliament a draft law that would outlaw Christians selling any property at all in Lebanon to Muslims (read: Hezbollah supporting Shia) for the next 15 years under penalty of ten years in jail and a fine double the sale price. He has declared such a law is “necessary in order to advance sectarian harmony” while denying that he favors building medieval walls around the 18 sects land holdings.

It would take roughly the same amount of time for Parliament to declare that Palestinians shall be allowed the full right to work.

Not the mockery of the August 17, 2010 public relations feel good “cancellation of the work permit fee” gesture that likely has not and will not help one refugees secure a job, the same right that all other foreigners have.

By way of contrast to Lebanon inaction, the Palestinian’s arch enemy Israel, as if to taunt Lebanon, announced this week that Prime Minister Benjamin Netanyahu has instructed Industry, Trade and Labor Minister Benjamin Ben-Eliezer to increase the number of Palestinians from the West Bank allowed to work in Israel. Ben-Eliezer is to allocate 5,000 more work permits for Palestinians from the West Bank.

So at the beginning of 2011 the score might be said to be: 5000 Israeli work permits for Palestinians. Zero from Lebanon.

Increasingly, political analysts are concluding that Lebanon’s politicians are simply not capable, given this country’s virulent sectarianism and civil war memories, and despite occasional sweet words about the 1949 Universal Declaration of the Human Rights being partly authored by a Lebanese gentleman, of granting internationally mandated elementary civil rights to Palestinians. This despite the fact that those who came to Lebanon 63 years ago were forced here by Zionist ethnic cleansing.

IT’S THE INTERNATIONAL COMMUNITY’S OBLIGATION ALSO, STUPID
On the other hand, it would require of President Obama, President Ahmadinejad, the European Union or any one of a number of other heads of major powers only the time required to send the right communication to Lebanon’s three key politicians to correct this six now 63 year long injustice.

The UN and the international community must politely demand that Lebanon end this unacceptable discrimination against their sisters and brothers because it is no longer internationally tolerable.

They must make clear that all foreign aid to Lebanon will be suspended until Parliament meets its internationally mandated humanitarian obligations toward Palestinian refugees.

The current Christian, Sunni and Shia back scratching Parliamentary leadership trio would likely stumble over each other, scrambling to comply with the remarkable, long overdue international involvement.

Were the international community to cease averting its eyes and actually give some meaning to the more than 100 UN Resolutions on Palestine and the more than 500 conference declarations over the past half century dealing with Palestinian refugees, Lebanon’s six decades of shame would be lifted.

More importantly, the implementation of the Right of Return to Palestine, and the refugees’ departure from Lebanon would be advanced as the warehoused refugees gain some economic strength to pursue their inalienable right and responsibility to regain Palestine.

A win-win formula for Lebanon and humanity if ever there was one.

Hopefully, all of Lebanon’s politicians and parties, along with the international community, will assure that 2011, is not just the year of the Rabbit, but the year that Palestinian refugees in Lebanon secured the internationally mandated elementary rights to work and to own a home.

Franklin Lamb is doing research in Lebanon and is reachable c/o fplamb@gmail.com

بيان صادر عن منظمة الشباب القوميّ العربيّ , إتحاد الطلبة العرب في أوروبا و لائحة القومي العربي:

2011-01-02T12:46:00.000-08:00

تحيا عروبتنا جميعاً

إن ما تشهده محافظة سيدي بوزيد من أحداث واحتجّاجات مما يزيد عن الأسبوعين كرد فعل عفويّ دون أي تنظيم نقابيّ أو سياسيّ ليس إلا دليلا على حقيقة تردي الأحوال الاجتماعيّة والاقتصاديّة في القطر العربي التونسي كحال بقيّة وطننا العربيّ الذي بات يواجه الفساد، والفقر، والبطالة كجزء من حياة الشعب العربيّ دون أي اكتراث حكوميّ أو وزاريّ .
لقد شكل إقدام الشاب محمد البوعزيزي على حرق نفسه بعد أن صادرت الشرطة عربته التي كان يستخدمها لبيع الخضار والفواكه بعد إغلاق كافة الإمكانيّات لأن يجد عمل كشاب جامعيّ تدعي حكومة بلاده الاستقرار الاقتصاديّ والتنميّة فتيلًا يعبر عن يتم شباب الوطن وصعوبة أحواله، واستطاع أن يخاطب تلك الجماهير المنتفضة في سيدي بوزيد وفي مناطق مختلفة من القطر التونسي رغم أسطورة القبضة الأمنيّة التي كان يراهن عليها نظام بن علي، كبقيّة الأنظمة في وطننا العربيّ.

أزالت الأحداث أقنعة النظام وما يدعيه من استقرار اقتصاديّ اجتماعيّ وأمني وقدرته على محاربة ” الإرهاب” ببسط إرهاب الدولة وأجهزتها الأمنيّة على المواطنين العزل المطالبين بأبسط حقوقهم الإنسانيّة والمدنيّة وسط صمت دوليّ وتعتيم إعلاميّ محليّ ومستقل يعبر عن بطش النظام ومحاولته ستر عيوبه التي كشفت بتحرك شعبيّ وعفويّ.
إن دخول الاحتجاجات الأسبوع الثالث وسط صمت وتجاهل دوليّ مفضوح لكل ممارسات السلطة وأجهزتها الأمنيّة يدل على مدى رضا الرأي العام والرسمي الغربيّ من النظام الحاكم رغم ما تعكسه الأحداث من نقيض لكل قيم الديمقراطيّة وحقوق الإنسان التي تدعيها هذه الأنظمة والشعوب الغربيّة، وليكون هذا دليلاً يعبر عن خدمة النظام لمصالح هذه الدول بدل أن يخدم مصالح مواطنيه ويحسن من أحوالهم.
نحن نؤمن أن بذور ثورة شعبيّة انطلقت وكسرت حاجز الخوف والصمت، ونرفع الصوت عالياً معلنين تضامننا الكامل مع كل المظاهرات والتحركات الشعبيّة في القطر العربي التونسي، ونضم أصواتنا احتجاجا ليس فقط على الأوضاع المعيشية المتردية وتفشي البطالة والفساد، إنما ندين الممارسات القمعية والبربريّة لأجهزة الأمن التي وصل ذروة العنف المستخدم من قبلها لاستشهاد الشاب محمد العماري وجرح المئات واعتقال العديد بشكل تعسفيّ في ظل صمت أممي رهيب.
إن المطلوب من نظام بن علي القمعي الإفراج عن كافة المعتقلين السياسيين وعلى رأسهم الذين اعتقلوا مؤخراً في قضية سيدي بوزيد ونذكر بضرورة الإفراج أيضاً عن رفاقنا قوميين عرب وغيرهم من الإتحاد العام لطلبة تونس، كما ونطالبه أيضاً بالحد من ممارسات أجهزته الأمنيّة القمعيّة، ونتوجه لكل عربيّ أن يضم صوته لأهلنا في الخضراء تونس ولنعبر عن رفضنا لكل ممارسات وسياسات الحكومات الخادمة لمصالح أسيادها من الرؤساء والمصالح الأجنبية الغريبة.
وللمنتفضين في القطر العربي التونسي ألف تحيّة وتقدير، دمتم ودامت انتفاضة شعبنا العربي التونسي من أجل التغيير والتطوير، حيّ على الثورة ….

قضيّة واحدة ، وطن عربيّ واحد

منظمة الشباب القوميّ العربيّ
إتحاد الطلبة العرب في أوروبا
لائـحـة الــقومـي الـعــربـي

www.arabstudentsleague.blogspot.com

The Union of Arab Students in Europe: Our emblem explained

2011-01-02T12:22:00.000-08:00

The Union of Arab Students in Europe: Our emblem explained

The slogan on the top of our emblem is the expression God is Greater in Arabic. This well known trans-religious Arab slogan is employed by the dispossessed and underpriviliged in the Arab and Islamic worlds, as a means to express their anger and discontent towards oppression and injustice.

The 'two crescents' is an artistic representation of the unity of the Arab nation. Each cresent represents one of the parts of this nation; the Mashreq and the Maghreb. Put together, they form an impermeable circle representing Arab unity.

The edges of these two crescents have sharp blades, signifying the resistance that is defending this nation, but also, its dynamism and historical movement.

The usage of a crescent is a mere reference to the Arab-Islamic civilization which is strongly rooted in the national and cultural awareness of our people.

In between the two crescents stands the Arabic letter “ض”. This latter character is unique since it exists only in Arabic. Therefore Arabic is often referred to as the language of “ض” which is the lingua franca of the Arab world.

Below the two crescents is the following phrase: “to the top through knowledge”. As a student organization we cannot overemphasize on the importance of acquiring knowledge. The path to knowledge runs straight along the path of emancipation, national awakening, solidarity, development and unity.

PS : The two crescents are also used in the symbols of the Arab European League and the Arab Nationalist Youth

Gaza, behind the scenes

2010-12-26T13:49:00.000-08:00

On the occasion of the second anniversary of the Israeli onslaught on the Gaza-strip, the Union of Arab Students conducted an interview with two Palestinian students currently doing an exchange in a Belgian university.

Exactly two years ago, we witnessed the brutal attack of the Israeli army on Gaza and its citizens. We felt anger, pain, rage and sadness, yet all we saw was just a glimp of the real live in Gaza. To be better informed about the daily life of the Gazans, two Gazans, who were present during the attack, were willing to share their experiences with us. For privacy reasons, the names will not be published.
1) What were you doing during the attack?
S.N.: If you mean the first day of the attack, I was distributing the exam papers to the students. I worked as English Language teacher and it was the time of midterm exams. Of course you can imagine how hard was that time, since I had so many duties: to protect the students, to protect myself, to answer the calls on the mobile, to deal with the worried parents of the students and above all to understand what was going on!
M.H.: The first attack occurred when I was working in my office at Islamic University of Gaza. It was about 11:30 when I heard a very huge explosion; it was so close that we felt it in our room and directly I jumped to the window to see tens of bodies lying on the ground. It was the main police HQ and all the dead persons were policemen.
2) How did you feel knowing the war broke out and knowing your lives were in absolute danger?
M.H.: Me and my colleagues ran out of the buildings and gathered to know what was going on. When I heard that similar attacks happened simultaneously in different places, I realized that the war had just begun. Ambulances started to transport the injured people to the hospitals, while the voice of explosions still being heard. The streets were crowed with people, students, women, and men as well; nobody knew where to find a safe place. I was trying to call my family when I was walking to my home but there was no connection. Actually I didn’t take care about myself; all I wanted was to be with my kids those hard moments.
S.N.: Frankly, at the beginning I was thinking about the lives of the students more than my life. There was a police station exactly next to our school and you can imagine what could happen if the aircrafts bombed it before we leave the school! Actually, after the first week I began to feel indifferent,, I mean the smell of death was everywhere around you and at that point you lose the taste of life!
3) Did you see the invasion of the Israeli army happening?
M.H.: I didn’t see the troops because I was living in Shati Refugees Camp which is far from the city borders.

S.N.: Yes, I did.

4) How did you protect yourselves from the phosphor-bombs?
M.H.: To feel safe, we, the whole family in the building consisting of about 25 persons for the whole war period gathered in the ground floor which was about 190 m2. It was not that safe, but just to be with each other and feel strong.

S.N.: I used to live at the second floor of my family’s house but since the war began I moved to the grand floor because it would be safer and we could see each other and try to reduce the fear and worry specially when the power was cut…
5)How did you manage to survive, without having gaz, electricity or food and water?
M.H.: Electricity was always used for heating, cooking, TV’s, fridges, laundry machines, etc. the heating solution was only to wear more clothes because the wood fire was almost enough for cooking and heating water for taking showers. Everything inside the fridges became damaged the first days, and we started to clean our clothes manually. No TV’s, the only news source was the FM radio stations.
S.N.: We used to take some reserves when we feel that something is going to happen. But this last war was really surprising and we felt shocked. If you call back to the time of the first attack, it was almost at noon, the time of working, studying .. etc. Back to your question, honestly I don’t know how could we manage things. Maybe it is kind of being ready all the time because we are used to these situations!! By the way, our house was full of people; I mean some of my relatives came to live with us because their area was absolutely dangerous.
6) Describe the conditions you were living in during the attack.
M.H.: Mixed feelings and thoughts were inside, I was afraid about my kids, my wife, my brothers, and all my family. What is better? to protect myself or to protect them? At the same time I wanted to do something to end this war but not to give up. Hope was minimized to the basic things; I was planning to pursue my studies, and to enhance my job to build a better future for the kids, but then my biggest goal was only to keep them alive.
S.N.: I’ll try my best to describe what is indescribable! Power cut, aircrafts in the sky all the time, the sound of explosions was everywhere, from time to time you get the bad news of one of your relatives or friends was killed, you feel in deep stress all the time, children around you make things worse when you think about them, the phosphor bombs were the most dangerous thing in that war since it was the first time we see it,,,, a lot of things that you can imagine yourself!!

7) Do you have anything left to say about the attack or to the people who were following everything on the news?
S.N.: Yes indeed. I would like to tell all the people that “ On that land what deserves life” as the late Palestinian poet Mahmoud Darwish said. I know how cruel the war was but let’s think about the time after war. What we should do to help the people there? How many homes, hospitals, schools were destroyed? How many patient need to go out for treatment? How many students need to go out Gaza to pursue their education? What should we do to break the illegal siege imposed on Gaza for almost 5 years? Finally, I would like to thank all the free people all around the world for their support for the fair Palestinian case in my name and in the name of all the Palestinians in Gaza and the West Bank which is not much better than Gaza with the Apartheid Wall there and the increasing illegal Israeli settlements.

Abu Ghraib: vader van de Graaf

2010-10-27T22:23:00.000-07:00

Wikileaks heeft de scoop van de maand binnengehaald door 400.000 geheime Amerikaanse militaire documenten te publiceren. De helft van elke Amerikaanse belastingsdollar wordt geïnvesteerd in het leger maar de Amerikanen zelf mogen niet weten wat er met dat geld gebeurt. Één van bestemmingen van dat geld is Abu Ghraib. Wat daar gebeurt -en ik gebruik bewust de tegenwoordige tijd- tart elke verbeelding. Daarom dat Illias hieronder ons geheugen opfrist en ons eraan herinnert dat wat jaren geleden even een fait-divers was nog steeds de werkelijkheid is voor duizenden Irakezen.

De Vogel des Doods
door Illias Elmouden
‘Dankzij de Verenigde Staten van Amerika kunnen vijftig miljoen mensen, die ooit onder het juk van een tiran leefden, nu in vrijheid leven’ is een beroemde uitspraak van George W. Bush, de War President. Belofte maakt schuld, niet?
We herinneren ons allen de ‘heroïsche’ invasie in Irak, waarbij we op enkele Amerikaanse zenders konden aanschouwen hoe blij heel het Iraakse volk het standbeeld van Saddam Hoessein omvertrok. Houd dat beeld in gedachten en kijk naar een andere zender, zoals Al Jazeera, die hetzelfde fenomeen, maar van op een grotere afstand filmde. Waar we op bijvoorbeeld CNN zagen dat zovele Irakezen deze heldhaftige daad durfden te verrichten, zagen we op Al Jazeera dat het ‘hele Iraakse volk’ bestond uit een paar enkelingen, omringd door vele aanschouwers die elkaar schouderophalend aankeken, maar met een doordringende angst in hun ogen, wetende dat hun leven nooit meer hetzelfde zou zijn en dat hun land, eens het roemrijke Babylonische centrum en een culturele metropool van de arabisch-islamitische wereld, haar gouden dagen nooit meer zou meemaken.
Op het nieuws zagen we allen de hel losbarsten, iets wat de Irakezen hebben moeten voelen. “Opstanden in Tikriet”, “Zelfmoordaanslag in Baghdad”, “Bloedbad in Basrah”, … krantenkoppen die een mens met een hart en geweten bijblijven. C’est vraiment l’enfer…
Maar wie had nu kunnen denken dat die ‘bevrijders’ in de hel nog een verkleinde, maar daarom niet minder erge, versie konden creëren? Deze behekste plek werd echter al door Saddam zelf gebruikt… Een leuk detail: dit ‘fraaie’ bolwerk werd door de Britten gebouwd als cadeau! Vader van de Graaf heette deze plek, Abu Ghraib. En de graaf symboliseert, jawel, de dood.
Een korte omschrijving om in de sfeer te geraken lijkt gepast: het gebouw ademde dood uit en vormde het centrale punt in een, onder de schroeiende zon, verlaten vlakte. Het complex werd omringd door dikke prikkeldraden, als het ware verfraaid met door bloed bedekte kledij.
Enkele Amerikaanse militairen, die het verkeer regelden, kregen de functies van machtsgeile cipiers toegewezen gekregen.
Op het binnenplein werden burgers vastgehouden die er verdacht uitzagen, iets verdacht konden gaan uitvoeren of verdacht naar de markt gingen. Jong, oud, rijk en arm werden op elkaar gepropt als het ware in een nieuwe souk. Buiten hun bezittingen, raakten ze vaak hun identiteit kwijt, aangezien voor velen onder hen geen steekkaart werd opgemaakt of geen gevangenennummer geregistreerd werd. In de cellen zelf zaten zij die wel eens informatie, die cruciaal voor de Amerikanen was, konden hebben en daarom verborgen hielden.
Suggesties van foltertechnieken, waren net zoals in Guantanamo Bay, afkomstig van toenmalig minister van Defensie, Donald Rumsfield. Rumsfield stuurde zijn stroman, majoor-generaal Geoffrey Miller, die zich in Guantanamo van de marteltechnieken meester had gemaakt, naar Abu Ghraib, ter opleiding van de groentjes.
Dit schandaal diende echter het daglicht nooit te zien, wat buiten Joseph Darby, een simpele militair die zich verzuchtte aan de Iraakse cultuur en geschiedenis, gerekend was. Charles Graner, die in Abu Ghraib de tijd van zijn leven had, gaf Darby een cd-rom met een gruwelijke fotoreeks. Een mens met een beetje geweten, zoals Darby, meldt zoiets meteen.
Na een onderzoek in de gevangenis, bleek een ramp te zijn gebeurt: de beelden waren door de netten van het leger in de wijde wereld geglipt. Sommige beelden die ons wel bekend zijn, zoals een piramide van naakte Irakezen met een zijn duimen opstekende glimlachende soldaat op de achtergrond.
De Amerikaanse overheid oefende een enorme druk uit op de media de beelden niet publiek te maken. Het mocht echter niet baten: de Australische zender SBS was de eerste die ze publiceerde.
Rumsfield, wiens handtekening onder de instructies tot foltering stond, zweeg in alle talen, maar bedankte Darby publiekelijk voor het aan het licht brengen van zeer ‘on-Amerikaanse’ praktijken. In november 2006 legde hij, samen met enkele anderen, met schande overladen, zijn ambt neer.
Er zijn nog steeds geen officiële cijfers van het dodenaantal in Abu Ghraib bekend gemaakt. En er zijn nog vele families die dagelijks met hoop in het hart naar de deur kijken, hopend dat die zal open worden gemaakt door hun vermiste naaste…

Filmavond: The Battle of Algiers

2010-10-20T10:31:00.001-07:00

Naar aanleiding van de Algerijnse Revolutie op 1 november 1954, organiseert UvAS een filmavond met als vertoning de historisch-klassieke en uiterst revolutionaire ‘the Battle of Algiers’. Deze brengt het verhaal van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd in het toen door Frankrijk bezette Algerije, en meerbepaald hoe deze strijd zich ontwikkelde in de hoofdstad Algiers tussen 1954 en 1957.

Inkom gratis.
Hapjes en drank gratis.

WEES ALLEN WELKOM!

On the occasion of the Algerian Revolution on 1 november 1954, UASE organizes a movienight on which the epochal and highly remarkable film ‘the Battle of Algiers’ will be shown. This movie reconstructs events as they substantially occurred in Algiers, the capital city of Algeria, between 1954 and 1957, during the Algerian War of Independence.

Free entrance.
Free snacks and drinks.

WE WELCOME YOU!

The Union of Arab Students in Europe meets the Arab Nationalist List

2010-10-06T04:01:00.001-07:00

The Union of Arab Students in Europe meets the Arab Nationalist List

Brussels- 04/10/2010

A delegation of the UASE composed of Yassine Channouf, Brahim Harchaoui and Ilias Elmouden have met with several leaders of the Arab Nationalist List in the Jordanian capital Amman. During this two-days visit the delegation discussed various issues in the framework of fomenting a unified stance on issues such as Arab integration, emancipation and a joint agenda for liberation. Both sides agreed that the best way to fulfill these goals is to create an organic bond between activists from all Arab countries and the diaspora.

In our view this should lead to an organized Arab movement which will be able to lead to Arab masses from the Maghreb to Iraq towards a better future and the realization of our indispensable goals; liberation, unity and renaissance.

In the margins of this meeting, the prominent Arab nationalist thinker Dr. Ibrahim Alloush shared with us his views on the political and economical situation in our Arab world. Poignant subjects were discussed such as the lack of an Arab Maghreb integration, the Western Sahara conflict, the Yemeni question and the positions of the resistance in Iraq, Lebanon and Palestine.

Dr. Alloush was keen on hearing from us what we considered to be the challenges of the Arab diaspora in Europe in the light of increased polarization and the rise of anti-Arab and anti-Muslim prejudice in this continent reflected by the electoral success of right-wing parties. The meeting was concluded with a relaxing dinner in one of Amman's oldest restaurants.

www.arabstudentsleague.blogspot.com

جمعية اتحاد الطلاب العرب في أوروبا تقابل لائحة القومي العربي

2010-10-03T13:37:00.000-07:00

بروكسل في 03-10-2010

قام وفد من اتحاد الطلاب العرب في أوروبا متكون من ياسين شنوف، ابراهيم حرشاوي و إلياس المودن بزيارة العاصمة الأردنية عمان حيث تقابلوا على مدار عدة أيام مع مسيري لائحة القومي العربي. و قام الوفد بمناقشة عدد من القضايا و خاصة تلك المتعلقة بفرص العمل المشترك بما فيه خدمة مصالح الوحدة العربية و التحرر و التنمية. و في هذا الصدد تجدر الإشارة إلى أهمية مد الجسور و ربط الاتصال مع مختلف التنظيمات القومية العربية في الوطن العربي كما في المهجر و ذلك حتى نتمكن في وقت لاحق من إنشاء حركة شعبية عربية منظمة قادرة على قيادة الجماهير العربية من المغرب إلى العراق نحو مستقبل أفضل و من أجل تحقيق أهدافنا الأساسية المتمثلة في التحرر، الوحدة و النهضة.

و على هامش هذا الاجتماع، ناقشنا مع المفكر القومي العربي البارز الدكتور ابراهيم علوش الحالة الراهنة التي يعيشها الوطن العربي و القضايا المختلفة التي تضع مستقبله على المحك، مثل قضية الصحراء الغربية في المغرب العربي، قضية اليمن و المقاومة في فلسطين، لبنان و العراق. و لقد تبادلنا العديد من الآراء و وجهات النظر كما أكدنا على ضرورة توحيد التيارات القومية العربية المتواجدة حاليا في الوطن العربي و ذلك داخل إطار المبادئ القومية العربية المتمثلة في: تحرير فلسطين، التكامل القومي العربي و النهضة.

www.arabstudentsleague.blogspot.com

We are not in need of negotiations

2010-08-30T10:26:00.000-07:00

By Bouchra Grich

Whether it is based on the believe that Jesus Christ will return when all Jews are gathered in Palestine or that grandfather was held a prisoner in Hitler’s concentration camp, Israel remains an artificial state built on the ruins of Palestine. Conjuring up ‘the Holocaust and anti-Semitism’ and even holding negotiations on the pretext that the Zionists want peace and democracy in Palestine should all be considered as admitting of Israel and thus collaborating with the Zionists. Moreover, everyone with a little common sense should know that in the mind of thieves the moon is always shining, meaning that all of these Zionist acts are shrewdly introduced to blindfold us in order to raise questions about the legitimacy of the Israel entity and to vindicate the systematic destruction of the Palestinian people.

As history is written in black and white and makes every lie to become evident, it is needless to explain why Israel remains an illegal occupation of Palestinian land. We should not even be allowed to use the word ‘Israel’, except to summarize and refer to the persecution, slaughter and humiliation of innocent Palestinian men, women and children that is going on since 1948. The Zionist humor goes further than the joke that Israel was established by the will of God, they even claim that it was build on empty territory. Not all of this is untrue of course, taken into account that the Palestinians are not considered human beings by the Jewish Zionists in Palestine. This homeland for the so-called Jews, which was forcibly established on the land of Arab Palestine by a cynical and disillusioned deal between the British Government and the Rothschilds who financed World War 1, is now still being secured and financially supported by the US. We all know that Barack Obama adopted the terror policies from George Bush, but Obama will never admit in word what he is doing in deed which makes him a bigger hypocrite than his predecessor.

As Monte Melkonian said ''pens are pens and guns are guns'', getting rid of injustice in order to set free Palestine will neither happen with my pen nor with (in)direct talks, but only with the gun. However, we need to keep writing to inform people about the wrongdoing that is going on in the world and we need the gun to get rid of this injustice. As I said before, I do not believe in a two-state solution and no, I do not believe direct or indirect talks should even be held and neither should you. If you negotiate with the enemy, you might as well fill his gun with bullets and friendly ask him to shoot you and your family in the head. The simple truth is that the only legal state Palestine is suffering under the Israeli occupation which tries to justify its existence under false pretences while laying down the law in a state where they had no right to ever set foot on.

It is always darkest before the dawn, that is why the battle in order to set free Palestine must go on. We must keep fighting, opposing and resisting these Zionist terrorists who are decennia after decennia still driving millions of Arabs from their homes, and engaging in premeditated, cold-blooded killing of our brothers and sisters and acting out all other sorts of Zionist war crimes.

The Union of Arab Students in Europe

Gruwelijke mishandeling van huismeid in Saoudi-Arabië

2010-08-27T17:47:00.000-07:00

Een aangrijpende video van een Sri-Lankaanse dienstmeid die werd mishandeld door haar Saudische werkgevers omdat ze protesteerde dat ze te hard werkte. Slavernij is pas wettelijk verboden in Saudi-Arabië sinds 1962. Helaas worden er nog steeds veel meiden, meestal afkomstig van Zuid-Oost Azië mishandeld door hun eigenaars.

Hamas Bashing

2010-08-03T15:55:00.001-07:00

by Yassine Channouf

There is an ancient Greek saying which goes: 'if everyone agrees on one thing, then nobody has really been thinking'. In the case of Hamas' relation to Western media coverage, we really need another Renaissance in Europe. The Palestinian movement Hamas only appears in Western coverage of the Arab-Israeli conflict on two occasions; when Israel has pin-pointed and surgically neutralized a Hamas terrorist commander with some minor collateral damage. In plain English this becomes: Israel has yet again murdered a Hamas commander in an illegal act of extrajudicial killing causing the death of several innocent civilian bystanders; or Hamas will receive extended attention when they appear to have applied -let us be honest- a foolish ruling regarding the morals of public life in the Gaza strip. In past weeks Hamas has inexplicably forbidden the smoking of the shisha by women in public places, and has forbidden the usage of bras on plastic dolls. A couple of months ago Hamas issued a ruling which implied that all female lawyers should wear a head scarf whenever they entered court.
These are all foolish rulings which do not fall under the qualification of a resistance movement. But let us pierce the cliches surrounding Hamas and let us consider the environment in which Hamas operates. This mode is generally used to describe strange decisions by different actors in the political world, but in the case of Hamas this need not be done, since our prejudice leads us to conclude that Hamas is de facto an extremist Islamist group, or a terrorist one, which does not fall within the category 'logic'.
The Gaza-strip can only be defined as the largest open air prison in contemporary history. There is no influx of goods, except for those rare commodities Israel allows in. These do not include coriander, soda, soap, shoes, cement, etc. If you ask yourself what Israel allows in, it is a riddle to all of us. Likewise, Gazans do not export anything, except those rare individuals that are close to death, whom on rare occasions are allowed into Israel or Egypt. The entire economy is being strangulated by a blockade that extends its tentacles to the air, see and ground. Egypt, Israels loyal ally since the late seventies is not free from culpability.
This environment is the perfect breeding ground and textbook precursor for Islamic extremism Saudi-style, which creeps more and more into Gaza. Last summer, Hamas fought an intense battle with one of these Islamo-lunatics in Rafah. A Salafi preacher, Abdellatif Musa, proclaimed the infidelity of Hamas, thus legitimizing according to his narrow view of Islam the usage of violence in order to overthrow the Hamas government and create an Islamic Emirate in Jerusalem and its surroundings. The incoherence of these Salafi groups have often been discussed, but their false logic is a sad byproduct of the inhuman catastrophe that is unfolding in front of our eyes, with our silent consent. Of course there will be extremist individuals capitalizing on this momentum of despair, and Saudi-sponsored Islam can be found wherever there is frustration, oppression and intolerance.
Hamas is aware of this, and in order not to reengage in armed conflict with these destructive elements -no doubt an occurrence benefiting Israel- Hamas is trying to show that it is also capable of imposing 'Saudi-style' morality in the Strip, albeit with the limited impact of checking the power of their extreme rivals. An apt way of doing this is yielding to some minor changes, such as the prohibiting of lingerie in windows, and worse, the banning of shisha for women in public places. Seeing the precarious position of Hamas within Gaza, it has to take drastic steps in order to avoid a civil war, one which would pit brother against brother. And if Hamas is really earnest in enforcing such foolish measures, it is digging its own grave concerning their claim of being a resistance organization.
But the bottom point is this: no blockade of Gaza means no disillusionment. No disillusionment means less despair. Less despair means a more open and tolerant environment, one which Palestinian society has exhibited throughout her rich and diverse history.

سيرة الحاج أمين الحسيني في جريدة الأخبار

2010-07-26T02:56:00.000-07:00

ثائر دوري

بدأب يحسدون عليه، ما فتئ بعض كتاب جريدة الأخبار اللبنانية يشنون الهجوم تلو الهجوم على الحاج أمين الحسيني لسبب واحد وحيد لا شريك له و هو تحالف الحاج أمين مع هتلر في الحرب العالمية الثانية .

لعب الحاج أمين دوراً تاريخياً هاماً على مساحة المشرق العربي في فترة تاريخية هامة. و كان له ما له و عليه ما عليه، و هو - ككل شخصية تاريخية- يجب أن يخضع للدرس و للنقد و للتشريح و للتفكيك، كما يفعل أي دارس للتاريخ، إلا أن ذلك أبعد ما يكون عن التناول المبتسر الصبياني لشخصية الحاج في جريدة الأخبار، و موضوع هذه المقالة ليس الدفاع أو نقد الحاج أمين الذي قيل في نقده الكثير، و إذا أراد نقاده من كتاب الأخبار إجراء تقييم جاد لسيرة الحاج فليعودوا على الأقل إلى مذكرات المرحوم الشقيري الذي ينقد الحاج نقداً جاداً لاذعاً دون أن يتطرق لحكاية تحالفه مع هتلر، التي هي حكاية ثانوية ضخمها الصهاينة و كتاب جريدة الأخبار من اليساريين .

يوحي التركيز بالنقد على تحالف الحاج أمين مع هتلر على أن كوارث الشعب الفلسطيني كانت كلها بسبب هذا التحالف، بما يعني ضمناً أنه لو لم يتحالف الحاج مع هتلر لما كان هناك نكبة، و ربما كانت الأمور ستسير سيراً حسناً، هذا المضمر الأول في الالحاح على شتم الحاج الحسيني بحجة تحالفه مع هتلر . أما المضمر الثاني فهو اعتبار النازية ممثلة بهتلر قمة الإجرام و الدموية و العنصرية التي أنتجتها البشرية، و أنها مجسدة للشر المطلق، و بالتالي فإن كل من يلمسها يتلوث بشرها، و يصبح حسب قانون التناضح العكسي شريراً مثلها .

التحالفات في السياسة مسألة معقدة فقد تحالف ستالين مع هتلر في بداية الحرب قبل أن ينقض هتلر على هذا التحالف، و تحالف ستالين مع كل من بريطانيا و الولايات المتحدة الأمريكية أثناء الحرب ثم انقلبا على بعضهما و اعتبر كل فريق من الحلفاء الفريق الآخر رمزاً للشر المطلق، كما اعتبر أتباع الولايات المتحدة كل من يتحالف مع الإتحاد السوفيتي شريراً يجب ادانته و بالعكس . كان الحاج الحسيني يقوم بفعل سياسي أثناء تحالفه مع هتلر، و هو فعل مشروع تقوم به كل الأمم و الشعوب عندما تتصدى لعدوان تعرضت له، فهي تبحث عن العون من أي جهة كانت . و موضوع هذا التحالف لا أجده يقدم كثيراً أو يؤخر فيما آلت إليه الأمور فيما بعد،لأن هناك أمثلة تاريخية عربية معاكسة تحالف فيها عرب مع الحلفاء و لم يكن حصادهم أفضل من حصاد الحاج، على سبيل المثال لم يكن هناك مؤيدون لهتلر بين السياسيين الجزائريين الأساسيين، و تطوعب مع الحلفاء و لم يكن حصادها أقل مراراً من حصاد الحاج ، على سبيل المثال لم يكن هناك مؤيدون لهتلر بين السياسيين الجزائريين و تت أعداد كبيرة من الشباب الجزائري في جيوش الحلفاء ( يُقدر عدد الجنود المغاربة الذين حاربوا مع الحلفاء بربع مليون )، و مات كثير منهم في معارك الحلفاء في الحرب العالمية الثانية . ماذا كانت النتيجة ؟ هل شكرت فرنسا لهذا الشعب ؟ هل ساعده الإنكليز ؟ هل وقفت أمريكا معه ؟

كانت أولى المكافآت التي حصل عليها هذا الشعب مجازر فرنسية في عيد النصر على النازية عام 1945م، فقد قتل الفرنسيون عشرات الآلاف من هذا الشعب الذي قاتل في صفهم و ساهم في تحرير بلدهم من النازية. فليس مآل الأمور إذاً مرتبطاً بتحالفات الحاج . الأمر الثاني أيهما كان أكثر خطورة على القضية الفلسطينية، تحالف الشريف حسين مع الانكليز غير الفاشيين و غير النازيين خلال الحرب العالمية الأولى، أم تحالف الحاج مع هتلر ؟ باعتقادي إن تحالف الشريف حسين مع الانكليز الديمقراطيين المنتمين إلى العالم الحر في الحرب العالمية الأولى هو الذي أضاع فلسطين، لأن فلسطين ضاعت في الحرب العالمية الأولى .

نأتي لحكاية رفع هتلر و النازية لمرتبة الشر المطلق، و هذا الأمر يتعامل معه كتاب جريدة الأخبار على أنه بديهية لا تقبل النقض،و لا يأتيها الباطل من أمام أو من خلف . النازية ايديولوجية عنصرية مجرمة لكنها لا تختلف كثيراً عن ايديولوجيات العصر الغربي الذي يحكم العالم منذ خمسمائة عام و نيف . تعرض العرب في الأندلس إلى أول تطهير عرقي و ثقافي في التاريخ على يد الملوك الاسبان قبل أن يكون هناك هتلر، و تعرض الهنود الحمر إلى أكبر مقتلة بشرية على يد الأنغلوساكسون دون أن تكون هناك ايديولوجية نازية أو فاشية، و قتل الفرنسيون مليون و نصف من الجزائريين، و الفرنسيون يحملون شرعة حقوق الإنسان و مباديء الثورة الفرنسية في الإخاء و المساواة، و اشتركت كل الأطراف الغربية في قتل الأفارقة و استعبادهم و تدمير ثقافاتهم و كان نصيب ألمانيا النازية في هذه المجازر هو الأقل، و أنغلوساكسون اليوم -أعداء هتلر و غير النازيين - يتابعون القتل في العراق و أفغانستان و فلسطين بهمة يحسدهم هتلر عليها، فقد تجاوز عدد قتلاهم مليون شهيد في العراق وحده دون أن يكون هتلر هو المسؤول عن ذلك.

إن هذه الشيطنة لهتلر و للنازية مفهومة بين أطراف متحاربة، و في سياق تاريخ كتبه المنتصرون،و لو أن هتلر كان المنتصر لكُتب التاريخ بشكل مناقض لما هو مكتوب الآن، و لرأينا مثقفي جريدة الأخبار يكتبون معلقات حول مجزرة دريسدن، المدينة الخالية من أي منشآت عسكرية و التي دكتها الطائرات الأمريكية و البريطانية على رؤوس أهلها في أعنف قصف جوي عرفه التاريخ ( قبل قصف العراق ) مسببةً مقتل ما يقدر بربع مليون شخص في يومين . و لو انتصر هتلر كنا سنشاهد محاكم في نومبرغ لمجرمي الحرب الأمريكان الذين خططوا و أمروا بقصف هيروشيما و ناغازاكي بالقنبلة النووية .

النازية عقيدة عنصرية متعصبة متعالية، لكنها لا تختلف عن أي ايديولوجيا حملها حكام هذا العصر الأوربي – الأمريكي منذ نشأته على عظام ضحاياه من العرب و المسلمين في الأندلس،و حتى الطريق الممتد بين القدس وبغداد و كابول اليوم . و أما انفعال اليساريين العرب المبالغ به ضد النازية فلاتفسير له إلا بالعبارة الشهيرة " إن أمطرت في موسكو ....." .فموسكو تضررت بعمق من العدوان النازي و من حقها أن تقول ما تريد في هتلر و في النازية . لكن لو كان كتاب جريدة الأخبار يرون المسألة بعيون عربية لأدركوا على الفور أن النازية لا تختلف بشيء عن بقية عقائد العصر الغربي و الدليل جروحنا و جثث ضحايانا. و هتلر ليس أكثر اجراماً من بقية قادة هذا العصر من ايزابيل و فرينادو وصولاً إلى جورج بوش الابن .

لماذا لم يدخل الخطابي إلى مليلية لاسترجاعها؟

2010-07-22T05:06:00.000-07:00

إسماعيل حمودي*

بعد انتصاره في أنوال: لماذا لم يدخل الأمير بن عبد الكريم إلى مليلية لاسترجاعها؟

تحل غدا ذكرى مرور 89 عاما على معركة أنوال الشهيرة، حيث قضى الثوار الريفيون بقيادة محمد بن عبد الكريم الخطابي على الجيش الإسباني بأسره، في "مثلث لم يكن يذكره أحد لا في الجغرافيا ولا في التاريخ، إنه مثلث إغريبن وادهار أوبران وأنوال، الذي أصبح أشهر من نار على علم، بل أصبح رمزا لعزة المغرب وشرفا للمغاربة"(الإدريسي). غير أن الإشكال المحير الذي لا زال يشغل الباحثين هو لماذا لم يقدم الأمير محمد بن عبد الكريم الخطابي على استرجاع مليلية وقد انهار كل الجيش الإسباني في المثلث المذكور؟

ذلك أنه بعد أنوال، تابع الأمير بن عبد الكريم انتصاراته المظفرة حتى جبل أعروي، حيث وقعت معركة استمرت 15 يوما، وضُرب الحصار على الجيش الاسباني وقائده الجنرال "نفارو" الذي استسلم في النهاية، ووجد المجاهدون الطريق سالكا بعد ذلك إلى مليلية، حيث طوقوا المدينة، وقذفوها ببعض القذائف، وظلوا يحاصرونها خمسة عشر يوما، وبينما هم ينتظرون قرار القيادة العليا بالاقتحام، واسترجاع مدينة محتلة منذ خمسة قرون، استعصت على المغرب الرسمي والشعبي مرات عديدة، جاء الأمر صادما وحاسما ونهائيا بعدم الدخول إليها. ومن دون شك، يعد الموقف السياسي للأمير المنتصر خطأ استراتيجيا وعسكريا كبيرا في مسيرته التحررية. وقد حاول الباحثون تفسير موقفه انطلاقا من أربع فرضيات هي:

الأولى: ترتكز في كشف خلفيات الموقف الذي اتخذه بن عبد الكريم، في كون القيادة لم تكن قد تركزت في شخص واحد بعد، "يكون له الرأي الذي يقبل وينفذ من الجميع، بل إن جماعة المجاهدين وقتها لم تكن قواتها قد نظمت بعد بطريقة تمكن من حمايتها، كما أن القيادة التي لم تكن قد أسندت لابن عبد الكريم، والجماعة مبهورة بما تحقق لها من نصر، بل ولم يصبح لها تخطيط سياسي إلا بعد ثلاثة أشهر، أي بعد تكوين الجماعة"(عبد الكريم الفيلالي). وذلك في المؤتمر الثاني الذي انتخبت فيه الحكومة ومؤسسات الإمارة الريفية في شتنبر 1921. يشير الفيلالي هنا إلى أن قبائل عديدة لم تكن قد انقادت بعد للأمير بن عبد الكريم، وبسبب ذلك، وقعت أحداث عنف وقتل خارج سيطرته، يخبرنا محمد عمر القاضي أنه في معركة أعروي، في الطريق إلى مليلية، وعندما "أمر الجنرال (نفارو) جيشه بالاستسلام والكف عن إطلاق النار، تقدم إليه بعض الأعيان فأخرجوه بمشقة من معسكره هو وثلاثين من الضباط معه،...وأخذوهم أسرى"، أما "الباقي من الجيش فقد قتل عن آخره"، والسبب في ذلك هو أن نظام المجاهدين كان قد اختل في هذه المعركة بسبب اختلاط القبائل التي كانت خاضعة للإسبان، وكانت لم تنضم بعد إلى صفوف المجاهدين المنظمين. وهو ما أغضب ابن عبد الكريم وتأسف له.

الثانية: ترتكز على جواب بن عبد الكريم نفسه عن سؤال لصحفي فرنسي، حول عدم دخوله لمليلية، إذ أكد أن "رجالنا مفتقرون، حتى الآن إلى الانضباط، وسوف يقضون على المدنيين"، وفي موضع آخر، أكد ذلك بقوله "ولكني أوصيتهم بالقوة نفسها، والإلحاح نفسه، على أن لا يحتلوا مليلية، اجتنابا لإثارة تعقيدات دولية". ويخبرنا محمد أزرقان، وزير خارجية الجمهورية الريفية، في مذكراته، أنه على أبواب مليلية "تفاوض أعيان من المجاهدين الذين من جملتهم السيد محمد بن عبد الكريم، والسيد محمد أزرقان وغيرهم في شأن الاستيلاء على مليليا، وحصل اتفاقهم على عدم الدخول إليها، خشية الفتك بمن فيها من أجانب ومسلمين، وليس في هذا الإبان عندهم عسكر نظامي يحافظ على ترك النهب، وقتل النساء والصبيان من الإسبان وغيره" . فالمبرر الأخلاقي، ومقتضيات العدل والإنصاف، وأوامر الشرع، كلها حتمت على بن عبد الكريم عدم الدخول إلى مليلية، بل إن أزرقان يخبرنا بواقعة حدثت قبل قيام حركة الريف التحررية أصلا، في اجتماع جمع أزرقان مع البشير بن السناح قائد محلة مخزنية بعث بها السلطان لمقاتلة بوحمارة، ثم انتهى به المطاف عميلا لدى الإسبان، في مليلية، "فقال له ابن السناح مع الحاضرين: إذا وصلتم للناضور فلا تقفوا بل ادخلوا مليليا من غير توقف، وهو يظهر التهكمات على مقاله، وقال لهم(ابن عبد الكريم): سترون ذلك، غير أننا لا غرض لنا بالدخول لمليليا، لأنها بها النساء والصبيان والأجانب، ولا يمكننا الفتك بهم، وليس عندنا عسكر نظامي ليقوم بالمحافظة على من ذكر، حتى لا تعم الفتنة العدو وغيره". ومما يؤكد هذا الطرح أن الرعب كان يسيطر على مليلية، بعدما انهزم الجيش الإسباني في أنوال وأعروي، حتى أن شاهد عيان كتب يقول: "في صباح 23 يوليوز 1921، كان الخوف والهلع يسكنان القلوب، وما أن جرت شائعة تقول: إن المغاربة يزحفون نحو المدينة، وإنهم يستعدون للدخول إليها(..) وجرى الناس في الأزقة طائشين قاصدين ملجأ القلعة القديمة(..) وفي غمرة هبوط همة السكان كانت هنالك مشاهد فضيعة". إن الدخول لمدينة هذا حالها ـ حتى وإن حقق نصرا عسكرياـ فإنه سيكون انتكاسة أخلاقية وقيمية وإنسانية، وذلك مما لا يجيزه الشرع أيضا.

ثالثا: على الرغم من قوة الحجج التي استندت عليها الفرضية الثانية، أي الطرح الأخلاقي والقيمي، فإنه لا يمكن استبعاد فرضية ثالثة لها وجاهتها، خاصة وأن عبد الكريم أكد بنفسه، في موضع آخر، أن عدم دخوله لمليلية حصل منه "اجتنابا لإثارة تعقيدات دولية"؛ لأن المغرب كانت تربطه اتفاقيات ومعاهدات مع إسبانيا، ومنها اتفاقية الجزيرة الخضراء في سنة 1906، ثم معاهدة الحماية في سنة 1912، وابن عبد الكريم الخطابي كان يعلم ذلك جيدا بحكم تكوينه وخبراته، حيث تتبع التفاصيل الدقيقة لتلك الاتفاقيات، لمّا كان يعمل صحفيا في "تلغرافة ذي الريف"، وأيضا لما كان في جهاز المخابرات الإسبانية في مليلية، ومن جهة ثانية بحكم علاقاته واتصالاته بدوائر استعمارية في اسبانيا وفرنسا، فالرجل كانت "تصله رسائل أوربيين سامين، بل كان لديه مخبرون ذوو شأن بمدريد وباريس، وحتى في أروقة قصر بوربون، وفي بعض الوزارات، كان يعلم من مصادر مؤكدة أن تنحية تامة للأثر الإسباني، قد تؤدي إلى ردود فعل دولية خطيرة من شأنها أن تكسر، في تلك الفترة، حركة التحرير التي يقودها، وهي ما تزال في بدايتها، فهاجسه آنذاك كان يتمثل في الخوف من تدخل فرنسي ومكثف، وكان قد حذره كثير من أصدقائه بوشك وقوعه" . إن إزاحة الإسبان نهائيا عن الريف، يعني أنها لم تستطع القيام بالدور الذي خولته إياها المعاهدات السابقة الذكر، والتمكين لـ "السيطرة الريفية"، يمكن أن تؤدي إلى "إعادة النظر في الاتفاقيات المبرمة، ولم يكن الأمير يجهل أن فرنسا ستعترض على ذلك بأية وسيلة، فتوسيع مجال فتوحاته، كان يعني إثارة المعارضة الفرنسية وهو لم يكن يريد إثارتها" . كما أن الاستيلاء على مليلية أمر مختلف تماما عن الدفاع عن أرض القبيلة، إنه "إعلان لحرب واسعة النطاق لم تكن لديه بعد وسائل خوضها، سيّما وأن أمل التفاوض كان لا يزال يراوده"، فهو إذن كان يريد أن "يعطي للإسبان- حسب جون وولف- فرصة جديدة للاحترام شروط تعاون جديد مبني على المساواة في الحقوق.. وقد أعلن عن ذلك من سلطته". خاصة وأن الرجل منذ البدء كان يدعو إلى السلم والتعاون بين الريف والإسبان.

رابعا: إن غياب قوة بحرية لحركة التحرر الريفية ـ وهي في بدايتهاـ، قد تكون إحدى الاعتبارات التي دفعته إلى عدم الإقدام على دخول مليلية، فالذين رأوا في قرار ابن عبد الكريم خطأ عسكريا، لم ينتبهوا إلى أن "الأمير كان يفتقر إلى القوات البحرية"، ولذلك، فرغم تحريره لكل أراضي الريف من الاحتلال الإسباني، ظلت اسبانيا تحتل جزيرتي بادس والنكور بإقليم الحسيمة- على مقربة من عاصمته أجدير- وكذلك جزر شفريناس برأس كبدانة إقليم الناظور، وعجز الأمير عن تحرير هذه الجزر المحتلة في الريف من قبضة إسبانيا كان بسبب قوتها البحرية" . فميزان القوى البحري لم يكن في صالح الحركة التحررية لابن عبد الكريم. وهذا الاعتبار صحيح إلى أبعد الحدود، إذ يجب أن ندرك أن المغرب الرسمي أيضا عانى تاريخيا من الضعف على هذا المستوى، فغياب قوة بحرية أدى في النهاية إلى فشل 14 حصار، و59 هجوم ضد الإسبان داخل مليلية . وليس ذلك في زمن العلويين فقط، بل منذ زمن يوسف بن تاشفين مؤسس دولة المرابطين.

فالدولة المرابطية- وهي التي وحّدت جزء من الغرب الإسلامي تحت سلطتها- لم تستطع أبدا أن تصبح قوة بحرية في المنطقة، بل إنها لم تستكمل توحيد المغرب، وتهب لنجدة المسلمين في الأندلس إلا بمساعدة القوة البحرية الأندلسية، ويعود ذلك لعدة أسباب؛ بعضها متعلق بأصول المرابطين الصحراوية، وبعضها الآخر يتصل بالظروف التي تكونت فيها السلطة المرابطية نفسها . وحتى إذا كانت الدولة الموحدية قد ظهرت في زمنها قوة بحرية على المستوى الصناعي والتقني، ناتجة بالأساس عن تراكم علمي ومعرفي وتقني في الميدان الملاحي، وناتج عن سياسة مبرمجة وتخطيط محكم، فإن الباحثين يرون أن تلك الظاهرة كانت عابرة ومجرد حادث معزول وليس له ما قبله ولا بعده . بدليل أن عبد المومن الكّومي عندما تحرك لفتح المهدية سنة 554هـ، لم يكن أسطوله يتجاوز 70 قطعة بحرية، وعجز عن منع وصول الإمدادات إلى المدينة من صقلية مما أطال الحصار، بينما كانت عدد سفن صقلية المرسلة لدعم صمود المهدية 150 قطعة .

وعندما بدأت أوربا في التوسع الاستعماري، حيث أقدمت فرنسا على احتلال الجزائر سنة 1830، كانت القوة البحرية المغربية قد بدأت تضعف بصورة ملموسة في عهد محمد الثالث، بعد تحسن سابق، وأصبح المغرب محاصرا بأساطيل قوية من فرنسا وإسبانيا وإنجلترا، وكلها جاثمة بموانئه أو بجواره، وكلها أغنتها الكشوفات العلمية وخيرات المستعمرات. ولم تكن قوات المغرب البحرية ـ مع وجود حصار فرنسي شرقا وإسباني شمالاـ كافية لسد النقص الخطير الذي عرفه المغرب في الميدان الحربي، ولم يعد يتوفر في عهد مولاي عبد الرحمان على أكثر من سبع بواخر حربية، منها اثنتان في حالة عطب.

تلك إذن أهم الخلفيات التي يُرجح أن الخطابي قد استند عليها في قراره بعدم الدخول إلى مليلية، وكلها تمتلك قوة حجية معتبرة، لكنها تؤكد جميعا أن الأمير محمد بن عبد الكريم الخطابي ارتكب خطأ استراتيجيا كبيرا بعدم دخوله إلى مليلية. فالتطور السياسي والعسكري الذي بدأ بالصراع الدموي، كان يُفترض أن ينتهي إلى التوازن، وذلك بأن يفرض بن عيد الكريم واقعا جديدا يؤهله للتفاوض على الأقل، ليس مع الإسبان فقط بل مع الفرنسيين خاصة. وهو إن فشل في ذلك، فقد ارتد عليه الوضع من جديد بتحالف فرنسي إسباني، وهما عدوين لبعضهما حينها، تحالف بموجبه اتخذ الإسبان من مليلية قاعدة عسكرية للهجوم من جديد، في حين صعّد الفرنسيون هجومهم من الجنوب، وكانت نهاية الثورة والأمير معا سنة 1926م.

*صحفي وباحث

أبو داوود: المقاتل الهادئ، والخبير الطيب القلب

2010-07-13T10:45:00.000-07:00

ناجي علوش

ها هو أبو داوود الذي تعود المجازفة والمخاطرة يموت على فراشه، وهو ما لم يكن يحلم به. فقد كان الرجل لا يخشى الموت ولا يأنف المخاطرة، وكان لا يخرج من مخاطرة إلا ليخوض أخرى، من تصفية الفريق الرياضي الصهيوني في ميونخ إلى عملية عمان التي لا يعرف أحدٌ هدفها حتى الآن. وقد اعتقل وعذب وخرج بعفوٍ من الملك حسين لا أحد يعرف كيف...

وكانت والدته ووالده يخافان عليه، فهو وحيدهما وليس لهما غيره، وهو ينتقل من مخاطرة إلى مخاطرة، ورغم ذلك يظل هادئاً متواضعاً لا يخاف الموت، ولا يهدأ، وكانت القدس وفلسطين والوطن العربي تملأ عينيه وقلبه، وحين اتجهت القيادة إلى "السلام"، ظل معارضاً، ومستعداً لخوص المعارك.

وحين نشبت الحرب الأهلية في لبنان، اختير مسؤولاً لمنطقة بيروت الأولى، أي منطقة الفنادق والأسواق التجارية والبنوك. وهناك خاض حربين معاً: حرباً ضد الكتائب والقوات، وأخرى ضد اللصوص والحرامية من الناس العاديين والفصائل المقاتلة.

وكانت حماية الناس من أهدافه، وحماية الممتلكات من أبرز مواقفه، ، وكان مع التحرير ضد الاستسلام ومع الأمن والسلام للناس كافةً. وكان يعنى بمساعدة المقاتلين الصغار، وبتدبير مساعدات لهم، كما كان بإنقاذ القيادات الميدانية والسياسية حين تجور عليها القيادة الأعلى. وكان يضطر لمسايرة القيادات أحياناً ليحصل على مساعدات للكبار والصغار، أما حالته فكانت دائماً عادية، ولكنه لم يكن يسأل عن مساعدات لنفسه، ولذلك كان أصدقاؤه كثيرون، وكان صحبه دائماً بازدياد، فهو يجمع بالإضافة إلى الشجاعة، الطيبة والكرم وحسن الأخلاق والسيرة. وهذا نادراً ما يجتمع في "رجل أمن" يعيش حياة سرية ويتابع قضايا غامضة.

وفي شراكتي وأخوتي الطويلة معه، كنا شخصين بموقف واحد، ولو اختلفنا في بعض القضايا، ومنها مسايرة أبي إياد للحصول على مساعدة في تسيير بعض الأمور غير الشخصية، وكان يقول لي: يا أخي إذا أردنا أن نشتغل فعلينا أن نعرف كيف نتعامل مع هؤلاء القادة! ولم أكن مقتنعاً بهذا المنطق، ورغم ذلك ظللنا نعمل معاً ونتعاون بصدق وجدية. وقد اختارني نائباً له في بيروت رغم معرفته بموقف القيادة مني.

وكان الأمر الثاني الذي اختلفت معه فيه هو ما يسمى "العمليات الخاصة"، مع أن أسلوبه فيها كان غير أسلوب الجماعات الأخرى في الساحة الفلسطينية، وبالأخص غير أسلوب أبي نضال، إلا أني كنت أنصحه دائماً بألا يقوم بها إلا إذا كانت ضد الجيش الصهيوني والكادر الصهيوني. وكان أبو داوود خبيراً في التخطيط للعمليات، وفي اختيار الرجال، وفي اختيار أهدافه، وقد تعلمت منه العديد من الخبرات القتالية، والتشدد في المحافظة على الأسرار، والحديث في الشؤون الأمنية بتوازنٍ وتحفظ.

وكان وطنياً فلسطينياً وقومياً عربياً، وكان مقاتلاً وسياسياً، يندر أن نحظى بمثله في الساحة الفلسطينية. وها هو يموت لم يخلف مالاً ولا عقارات ولا سيارات ولا شركات وإن حاول بعض أصدقائه المقيمين في بلاد النفط دفعه في هذه الطريق، ولكنه لم يندفع، ولم يغره المال أو المظاهر. وظل فقيراً يعيش حياة بسيطة، ويلبس لباساً عادياً، ويسير بلا سيارة إلا ما يضعه تحت تصرفه أصدقاؤه، وكان هو يضعه تحت تصرف الآخرين. لم يكن أبو داوود يسعى إلى المال أو الفخفخة في طعامٍ أو شرابٍ أو لباس. كان ذا عقلٍ نادر، ولكنه كان بسيطاً في تعامله وعلاقاته وحياته.

مات أبو داوود، ولكن خصاله ومزاياه بقيت.

وأذكر أنه اتصل مرة وقال لي: "تعال شوف شو مسوي هالأحمق"، وهذا لقب أبي نضال عنده، حيث كان يعرفه منذ أيام العمل في السعودية، وكان أبو نضال قد عرف أن أحوالنا المادية سيئة. ذهبت فأخرج أبو داوود حقيبة وفتحها وأراني ما فيها، وإذ بها مليئة بالنقود، وقال لي: هذه الحقيبة وصلتني اليوم من أبي نضال، فما رأيك؟ قلت له: نعيدها، فقال: نعيدها ونبلغه ألا يفعل مثل ذلك مرة أخرى، فأيدته، وأعدناها مع الشكر والتقدير والاحترام، ولم يعدها لنا أبو نضال مرة أخرى. وقد ذكرته بالقصة بعدها بسنوات، فقال لي: كنت حاسماً، حتى لا يتعود، وحتى لا نرتبط به مالياً وسياسياً...

وعندما أُرسل إلى الأردن أوصلته إلى المطار، فقال لي: أنا ذاهب في عملية، فقلت له: لا تذهب، لأنهم سيسلمونك... وهذا ما حدث فعلاً. وكان أبو داوود قد ذهب إلى عملية عمان باتفاق مع أبي إياد، وقد أرسل الأخير مع أبي داوود مرافقين يراقبونه ليظل على معرفة حثيثة بما يجري، وقد سلم واحد من أولئك المرافقين بقية المجموعة للأمن الأردني، فحُقق مع أبي داوود وعُذب وحُكم بالإعدام، وتنصلت القيادة من العملية في اجتماع رسمي، ولكن أبا داوود خرج من السجن وهو لم يعترف بطبيعة المهمة التي جاء من أجلها، وما زال الأمر سراً بالرغم من تبجح البعض عكس ذلك في برنامج "شاهد على العصر".

وفي اجتماع للمجلس الثوري لحركة فتح في بيروت بعد اعتقال أبي داوود، وكنت وأبو داوود عضوين في ذلك المجلس، تبرأت القيادة من صلته بحركة فتح، فاستشاط غضبي، وقلت ما أعلم، وذكرت كيف سُلم أبي داوود، فسقط أبو إياد مغشياً عليه، واستمر الاجتماع... وفي عمان تعرض أبو داوود لتعذيب شديد، حتى أن كلاباً بشرية أكلت من لحمه، وبقيت آثار ذلك موجودة على جسمه حتى وفاته، وقد رأيتها بنفسي.

كنا ونحن نخوض غمار معركةٍ حامية في مواجهة خط التسوية والاستسلام في الساحة الفلسطينية قد استقطبنا أبا داوود إلى حركة التحرير الشعبية العربية، التي أسهمت بقيادتها بعد الخروج من فتح، لكنه لم يستمر معنا، وعاد إلى فتح آملاً أن يجد مدداً للقيام بعمليات نوعية، لكن الطرف القيادي كان قد اتخذ منه موقفاً معادياً، ولم تنجح خطته، كما توقع.

وأذكر مرة أننا ومخيم تل الزعتر يعاني الحصار، أن رفاقنا أرسلوا لنا من داخل المخيم قائلين أن المخيم يمكن إنقاذه، وليس هناك سبب لاعتباره ساقطاً عسكرياً، فشب الدم في رأس أبي داوود، وكنا وقتها نخوض معركة حامية الوطيس لمنع الكتائب والقوات من السيطرة على قلب بيروت، وارتكاب مجازر في المخيم، وكنت كنائبٍ لأبي داوود قد اندمجت في الفكرة، وأخذنا نستعد لفك الحصار عن تل الزعتر، وأخذت الفكرة بالانتشار كما هي حال كل الأمور في المقاومة، فاستدعيت وطرحت مشروع الخطة أمام المجلس العسكري، وتم إقرارها، ومن ثم توكيلها لغيرنا، ومن ثم تم إفشالها في التنفيذ، مما صعد من تناقضنا مع القيادة، وفهمت وفهم أبو داوود أن القيادة لم تكن تريد إنقاذ تل الزعتر.

وجاءت النهاية في قصة تل الزعتر بإعدام أبي أحمد وأبي عماد، قيادات الصمود الفتحاوي في المخيم، بسبب ارتباطهما سياسياً وتنظيمياً بنا، وتم الإعدام بتهم ملفقة في منطقة الجامعة العربية في بيروت في ربيع عام 1978، بعد اختطافهما من منطقة الدامور حيث انتقل مهجرو مخيم تل الزعتر. وجاء ذلك في سياق حملة شعواء لاجتثاث قواعدنا وامتداداتنا ضمن حركة فتح تضمنت اعتقالات ومطاردات وتصفيات داخلية يمكن أن تملأ قصصها مجلدات.

المهم أن أبا داوود الذي عرفته قائداً للميليشيا في عمان عام 70، وقائداً عسكرياً في بيروت خلال الحرب الأهلية، وأخ خندقٍ ورفيق دربٍ على مدى سنوات طويلة، كان يدير معاركه بخبرة واتزان وشجاعة وروية، وكان صديقاً ودوداً متعاطفاً معيناً لأصحابه. وكان دمثاً، لكنه كان عزيز النفس لا يراوغ أو يكذب. لقد خسرناه، وليس من السهل تعويضه، وهذا ما يعرفه العدو والصديق الصدوق على حدٍ سواء.

Analyse van Nederlandse en Belgische verkiezingen

2010-06-12T06:45:00.000-07:00

De Nederlanders hebben een regering gekozen. Losstaand van het feit dat verkiezingen voor sommige medemoslims religieus ontoelaatbaar zijn kunnen de mensen in België lessen trekken uit wat onze noorderburen hebben gepresteerd. Eerst en vooral is gebleken dat geld het centrale thema was met een overwinning van de VVD. Of, om het anders te stellen, de economie was de doorslaggevende factor in het stemgedrag van de Nederlanders. Dit heeft niets te maken met de beruchte gierigheid van onze Nederlandse buren, maar met een realiteitszin die voor iedereen onmiskenbaar is: eigen financieel belang eerst.
Ten tweede zien we dat Geert Wilders met zijn Partij van de Vrijheid knap heeft gescoord. Dit heeft ook te maken met financiële realiteitszin. Wilders wilt namelijk een hoofddoekentaks invoeren. Zo'n injectie in de schatkist heeft Nederland broodnodig. Dus een stem voor Wilders getuigde niet enkel van xenofobie, maar tevens van een sluw economisch inzicht.
Ten derde moeten we erkennen dat het belangrijkste feit van de afgelopen verkiezingen is dat Balkenende afgestraft werd. Zijn talrijke leugens met betrekking tot de Nederlandse deelname aan de illegale oorlogen in Irak en Afghanistan hebben hem uiteindelijk zijn vel gekost. Balkenende, good riddance! En laten we hopen dat de Nederlandse politiekers hun lessen zullen trekken uit deze afgang. In plaats van de eer aan zichzelf te laten eindigde zijn politieke carrière met een heuse afgang. Eerlijkheidshalve moeten we stellen dat hij de afgang van deze verkiezingen deelde met Rita Verdonk die met haar partij Trots op Nederland 0 zetels haalde. Het lijkt erop dat Nederland meer dierenliefhebbers heeft dan fans van Verdonck. Misschien ook een teken om uit het politieke toneel te stappen mevrouw Verdonck?
Ten vierde is er een sprankeltje hoop met betrekking tot links. De kleinere linksere partijen hebben het allemaal goed gedaan. De PS mag dan wel achteruit zijn gegaan, maar ten opzichte van de opiniepeilingen hebben ze de schade goed beperkt. D66 en GroenLinks zijn er dan weer fors op vooruitgegaan. En het vertrek van Wouter Bos kan een nieuwe fase inluiden voor de PvdA. Onder Bos werd er vaarwel gezegd aan het linkse gedachtegoed en was deelnemen aan de regering belangrijker dan het inlossen van de verkiezingsbeloftes (vooral met betrekking tot de Nederlandse deelname aan de invasies van Irak en Afghanistan).
Aan de andere kant zal een coalitievorming moeilijk tot stand komen. De polarisering tussen links en rechts is duidelijk. De sleutel ligt bij de PvdA, en niet bij VVD. Aangezien de CDA er waarschijnlijk voor zal kiezen om interne veranderingen door te voeren zullen zij vanuit de zijlijn oppositie voeren tegen het beleid dat zij 4 regeringen lang hebben zitten maken.
De PvdA kan kiezen om samen met de VVD een regering te vormen, maar de andere linkse partijen zitten daar niet op te wachten. Een andere optie is dat de VVD in zee gaat met de PVV, iets dat niet werd ontkend noch bevestigd door de VVD. Op lange termijn is dit scenario er één met positieve gevolgen. Extreem-rechts heeft in geen van de Lage Landen het beleid mee helpen voeren. Hierdoor dringt hun populistische boodschap door tot veel mensen, en het is tijd dat deze ook worden geïnitieerd in het falen van de extreem-rechtse ideologie. De eerste extreem-rechtse regering betekent tevens het einde van deze strekking en de slachtofferrol die deze zich eigen maakt.

In België trekken we morgen naar de stembus. In tegenstelling tot Nederland is België een absurd land. Als Vlaming kan je niet op een Waal stemmen, en omgekeerd. Dit is het enige federale land waar zoiets kan. De politiek in België wordt gedomineerd door communautair gekibbel, een ziekte waar België maar niet van verlost raakt. Het is history repeating itself. In de moeilijke jaren '70, na de golden '60, was België ook in de greep van communautair nonsens. Daar waar onze buurlanden hun economieën aanpasten aan de nieuwe macro-economische werkelijkheid na de oliecrisis van 1973 waren onze oudere medeburgers en hun politici bezig met het trekken van een taalgrens, het toekennen van taalfaciliteiten, en het herinterpreteren van een geschiedenis van onderdrukking. De gevolgen van die verkeerde prioriteiten toen zijn nefast. België heeft nu een torenhoge staatsschuld.
Op dit moment is de economische situatie minstens even erbarmelijk als in de jaren '70. En hoe slechter het met de economie gesteld is, hoe meer we de kleine problemen gaan opzoeken: hoofddoeken, burka's, Brussel-Halle-Vilvoorde, confederalisme en wat weet ik nog allemaal. De gezaghebbende Britse krant Financial Times schreef al een vernietigend artikel over de economische situatie in België, maar lessen trekken onze politici daar niet uit.
Als progressieve studentenorganisatie kunnen we niet anders dan stellen dat er links gestemd moet worden. Ons lijstje van kritische punten ten opzichte van de linkse partijen en bepaalde stellingen die zijn ingenomen door deze krachten is lang, maar uiteindelijk delen we ook vele standpunten. Zo heeft Groen! een degelijk programma en nam ze -naar Belgische maatstaven- moedige standpunten in. Maar het stoort ons wel dat er wat rechtse stemmen te horen zijn binnen deze strekking, niet in het minst die van Luckas Vander Taelen. De SP.a is een heel ander verhaal. We kunnen niet iedereen over dezelfde kam scheren maar opportunisten en verraders als Hicham El Mzairh moeten electoraal genadeloos worden afgestraft. Poseren met de Zionistische Lobby terwijl onze broeders en zusters worden vermoord in Gaza, meneer El Mzairh?! El Mzairh, die vroeger altijd beweerde vanuit het liberalisme te vertrekken heeft een opportunistische keuze genomen door naar de SP.a te gaan, omdat Monica de Coninck, voorzitster van het OCMW, hem een goedbetaalde job gaf. Een promotie van buschauffeur naar OCMW-medewerker. Well done. Aan de andere kant heb je Karim Bachar, een integer figuur die zijn voeling met de mens op de straat niet heeft verloren. Hij is geen aandachtsgeile politieker en deze zijn vaak de beste. Hij biedt een luisterend oor en staat altijd klaar om te helpen.
Over het verraad van Janssens is al veel inkt gevloeid, en we moeten niet in herhaling vallen.
De andere twee linkse partijen -LSP en PVDA+- zijn misschien wel klein maar PVDA+ in het bijzonder verdient het om geprezen te worden. Hun onbetaalbaar werk in het kader van 'Geneeskunde voor het Volk' heeft het leven van vele kansarme illegalen in onze samenleving verbeterd. En PVDA+ heeft met haar verkiezingsslogan 'stop het politieke circus' absoluut gelijk.

In Brussel kijken we reikhalzend uit naar de resultaten van égalité. Deze groep van dynamische en progressieve jonge activisten en politici dragen de kiemen in zich van een nieuwe generatie politici, één die België broodnodig heeft. Eloquent, links, pro-Palestijns en de enige noemenswaardige politieke partij, met uitzondering van PVDA+, die volmondig het verzet in de Arabische wereld steunt. In Brussel heb je dan nog Fouad Ahidar, wier aanval op de Marokkaanse gemeenschap in de nasleep van de tragische moord op Joe van Holsbeeck niet vergeten mag worden. In zo'n kritische periode had hij niet mainstream moeten zijn door te eisen dat de onterecht gecriminaliseerde Marokkaanse gemeenschap de moordenaars moest uitleveren. Hij had wijzer moeten zijn. Maar aan de andere kant is zijn volmondige steun voor de Palestijnse zaak een voldongen feit. We zien hem liever niet alleen Israël bekritiseren, maar ondubbelzinnig het verzet steunen.
Het worst case scenario is natuurlijk dat rechts een klinkende overwinning zal behalen. Onze rechtse medeburgers zullen pas gerust zijn als ze geen enkele hoofddoek meer zien, in de tram enkel Nederlands wordt gesproken, Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst is. Migranten en hun nakomelingen moeten zich assimileren en Vlaanderen moet onafhankelijk zijn. Vlaanderen kan dan een monotone enclave worden in een wereld die een dorp geworden is. Als rechts wint, en we blijven bikkelen over pietlulligheden in plaats van de echte kwesties aan te pakken zal het Vlaams Belang gelijk krijgen. België zal inderdaad barsten. En wat we in de plaats daarvan zullen krijgen zal niet datgene zijn waar de separatisten van dromen, integendeel.
Éénmaal we in dat stemhokje zitten dienen we ons geweten te laten spreken, en enkel een degelijk links beleid kan België er bovenop helpen. Daarom dat alles in overweging nemend het stemadvies van UvAS uitgaat naar Karim Bachar van de SP.a.
We weten wat ons te doen staat.

Open Letter to the Turkish ambassador in Belgium

2010-06-10T04:13:00.000-07:00

Grief and disbelief are merely two of the many sentiments we share with the Turkish people after they lost nine of their most noble compatriots as a consequence of an action which cannot be described in words alone. On one side, we had the benevolent camp, bravely and altruistically sailing towards a besieged and collectively punished people in order to bring them much required aid. The other camp is a conniving one, whose vile character leads it to constantly scheme against the people it occupies and against those who care for them. The end justifies the means, is the only thing it raises interest in as it is not afraid to conduct piracy or kill children, two of the many attributes of a colonial state with military supremacy. These two opposing forces collided in the Mediterranean, and we all know how this ended.

As usual, sadness struck the peace-loving, all heart victims first, while the aggressor boasts over the incredible feeling of shooting randomly into an unarmed mob. He may even boast over feeling like a god, being able to decide over life and death. The aggressor will mockingly describe to those in his barrack, whom did not participate in the massacre, how amusing it was to see the victims 'beg for their lives'. However, haughtiness soon made way and defensiveness was Israel’s reaction after the Turkish government announced that the era of Israeli impunity is over. The Turkish prime Minister Erdogan addressed humanity in his speech which did not give way to any interpretation. Israel will pay, Erdogan assured the world. The life of the martyrs for humanity are lost forever, but the Turkish government and the Turkish people can still make sure that their noble sacrifice was not in vain.

Turkey, as the embodiment of a proud nation with its rich history, must react in such manner that it does not decrease any of its proud standing in the world. It would be a disgrace to Turkish pride, if the only official Turkish reaction was a temporary recalling of its ambassador. As a strategic ally, Turkey can do many things to ensure that justice will prevail and make Israel pay dearly for the loss of the Turkish heroes. The only reasonable and balanced reaction, after the humiliation of the Turkish ambassador in Israel and the spilling of innocent Turkish blood, is an immediate and definite closing of the Zionist embassy in Ankara, which is the darkest place in whole Turkey. In addition to that, it is of highly importance that Turkey aborts all economic and military cooperation with Israel. How can the Turkish army cooperate and participate in joint drills with an army that kills innocent Turkish citizens in open sea? Israel must be denied the privilege to trade freely in Turkey. And the most symbolic deed Turkey can perform, is to abort unilaterally the treaty which ensures a continuous flow of precious Turkish water to Israel.

The will of the Turkish people is clear and it does not contradict any of the Arab sentiments. Now it is up to the democratic Turkish government to turn the tables and assume its leading role in making justice prevail. We offer our condolences and deepest sympathy to the families of the Turkish martyrs, and we welcome Turkey in its just stance on Israel and its allies.

The Union of Arab Students in Europe

Palestina: Twee staten-oplossing of bevrijding ?

2010-05-15T14:27:00.000-07:00

Door Brahim Harchaoui

Een steeds terugkerend twistpunt binnen de pro-Palestijnse beweging in Europa en elders heeft betrekking op het model van de finale oplossing voor het conflict in Palestina. De formule die vooral in het Westen vaak gepredikt wordt is de twee-staten oplossing. Dit wordt geponeerd als een rechtvaardige formule gebaseerd op de VN-resoluties en gesteund door de internationale gemeenschap. Maar is dit wel zo? Waarom verwerpen de Arabieren in Palestina en elders en masse dit initiatief, uitgezonderd een aantal regimes (inclusief de PLO) wier representativiteit in Palestina en de Arabische Wereld van nul en generlei waarde is? Om dit te begrijpen moeten we meer licht werpen op de essentie van het conflict om het weerzinwekkende van het twee staten model bloot te leggen.

Het zionistisch project dat streeft naar een joods nationaal huis op Arabisch grondgebied is gegrondvest op de driepoot; etnische zuivering, nederzettingenpolitiek en permanente militaire agressie. Een mensonterende ideologie als het zionisme kan met haar fascistische verschijningsvormen op géén enkele morele grond legitimiteit genieten, laat staan dat het deel kan uitmaken van een definitieve regeling dat de opdeling van Palestina handhaaft. Het opdelen van Palestina komt overeen met het verhaal van de inbreker die een huis volledig inpalmt en de eigenaars buitenzet. Wanneer de zaak voor de rechtbank verschijnt vonnist de rechter dat de inbreker alle verdiepingen kan behouden en het slachtoffer tevreden mag zijn met de garage en de kelder. Dit is precies het idee dat de verdedigers van de twee staten-oplossing aanhangen. Hiermee willen we aantonen dat er geen sprake kan zijn van het opdelen van een grondgebied in een conflict waar er sprake is van een bezettende onderdrukker en een gekoloniseerde onderdrukte. Een twee staten-oplossing zou van toepassing kunnen zijn voor een falend federaal systeem als het Belgische of voor een onafhankelijk Baskenland op delen van Frankrijk en Spanje. Hier gaat het om staten die bestaan uit verschillende bevolkingsgroepen en niet om een grondgebied waarbij de autochtonen op basis van een koloniale ideologie zijn verdreven om op hun grondgebied een zuivere joodse kolonistenstaat te stichten.

Het doel van het zionisme is om zo veel mogelijk joodse kolonisten permanent in Palestina te vestigen door zo veel mogelijk Arabieren te onteigenen en te verdrijven. Het dekolonisatieproces of bevrijding van Palestina kan dus enkel volledig zijn als de kolonistenstaat “Israël” door alle vormen van verzet op haar knieën wordt gedwongen met een ontmanteling als finale resultaat. Dit betekent overigens dat de joodse kolonisten die sinds 1882 de ruggengraat vormen van het zionistisch project moeten worden verdreven in het kader van de bevrijding van Palestina. Dit geldt eveneens voor collaborateurs die in het Israëlisch leger of andere veiligheidsdiensten dienen en alle anderen die in welke mate dan ook met de kolonisator hebben samengewerkt. Zij moeten plaats maken voor de legitieme bezitters van Palestina die met miljoenen als vluchtelingen hun recht op terugkeer naar hun steden en dorpen blijven claimen.

Het verdrijven van de kolonisten en collaborateurs heeft te maken met een zuiver beginsel van de dekolonisering. Joden die aan de kant van de gekoloniseerden staan kunnen in een post-koloniale toestand rekenen op een verblijf in Palestina als volwaardige burgers. In dit opzicht kunnen we refereren naar sommige voorbeeld figuren zoals de anti-zionistische rabbijn Moshe Hirsch die de minister van Joodse Zaken van de Palestijnse Autoriteit was in 1994 of de joods-Marokkaanse activist Sion Assidon, die zich volledig schaart achter het recht van terugkeer en het gewapend verzet. Maar in een fase waar de bevrijdingsstrijd gevoerd wordt moet het verdrijven van de kolonisator en zijn handlangers de belangrijkste drijfveer zijn van het verzet. Net als de pieds-noirs en de harki’s in Algerije hebben de joodse kolonisten en de collaborateurs in Palestina twee keuzes: La valise ou le cerceuil !

De pan-Arabische beweging beschouwt het bevrijden van Palestina als een centraal en onveranderlijk principe om het onrecht dat Palestina is aangedaan recht te zetten. Toch moeten we duidelijkheid scheppen met betrekking tot dit punt: het creëren van een staat geniet geen prioriteit omdat we Palestina niet als een staat zien maar als grondgebied dat deel uitmaakt van een groter Arabisch geheel. Palestina was geen staat voor de creatie van de kolonistenstaat “Israel”, en er moet ook geen artificiële staat gecreëerd worden in haar plaats. Met andere woorden, het elimineren van het zionistisch project staat voor ons centraal en niet het construeren van een Palestijnse staat. Wat met Palestina en de overige Arabische staten dan? Moeten ze samen in één geheel worden opgenomen? Het antwoord is ondubbelzinnig ja . Die Arabische staten zijn het resultaat van het Frans-Britse verdelingsplan voor de Arabische Mashrek, dat bekend staat als het Sykes-Picot akkoord. Dit had als doel de onderwerping van de regio aan de Westerse invloedssfeer. Politiestaten die hun bestaan te danken hebben aan Sykes-Picot worden immers door het Westen gebruikt om de nationale veiligheid van “Israël” te garanderen en de status-quo te handhaven. We mogen daarbij de miljoenen dollars niet vergeten die de Amerikanen in zulke landen investeren om het leger ,de veiligheidsdiensten en anti-verzetsmilities uit te rusten met de meest gesofisticeerde wapens om elke vorm van sociaal protest, politieke oppositie of verzet tegen “Israël”onder de duim te drukken.

Het bevrijden van Palestina moet dus noodzakelijkerwijs parallel lopen met een Arabisch hervormingsproject. Een eerste fase in zulk project is de verlossing van de Arabische front-staten uit de wurggreep van de dictatoriale regimes. Zo’n project kan allicht gedragen worden door politieke krachten in de Arabische wereld die enerzijds verzet voeren tegen het zionisme en anderzijds hervorming, regionale integratie en ontwikkeling nastreven. Verzetsgroepen in Palestina en Libanon zijn er zich van bewust dat de strijd in Palestina een Arabische dimensie bevat en dat succesvolle samenwerking enkel kan gebeuren wanneer religieuze of ideologische breuklijnen worden overstegen. Dit moet uiteraard leiden naar een verschuiving van de bestaande machtsverhoudingen. Maar de vraag blijft natuurlijk of deze politieke krachten wel voor een doorbraak kunnen zorgen door ook werkelijk samen te werken. Een geslaagd hervormingsproject kan enkel plaatsvinden als de bovenvermelde krachten buiten de lijnen durven kleuren die Sykes en Picot in 1916 hebben getekend.

Uiteindelijk zien we dat de bevrijding van Palestina nauw samenhangt met de bevrijding van de Arabische wereld van de regimes die door het Westen in het zadel worden gehouden. Een programma voor de bevrijding van Palestina kan geen vruchten afwerpen wanneer het de historische en geopolitieke dimensie van het conflict niet in beschouwing neemt. Jeruzalem bevrijden kan enkel plaatsvinden wanneer Caïro, Amman en de andere Arabische hoofdsteden worden bevrijd van dictatuur, repressie en achterstelling. Het conflict in Palestina gaat dus niet om grenzen of opdeling, maar om een koloniale erfenis die in heel de regio ongedaan moet worden gemaakt.

The Nakba and Israel: reality vs. myth

2010-05-15T11:46:00.000-07:00

by Yassine Channouf
“And if all others accepted the lie which the Party imposed—if all records told the same tale—then the lie passed into history and became truth. 'Who controls the past' ran the Party slogan, 'controls the future: who controls the present controls the past.'" George Orwell, without knowing it, had cast a prophetic glance at the entity which proclaimed its independence in the same year he wrote his novel “1984”. On the 15th of May, 1948, under the portrait of the founder of the Zionist ideology Theodore Herzl, the first Israeli PM David Ben Gurion proclaimed the independence of the state of Israel on the ruins of Palestine. There was a rush of countries willing to recognize this newly founded state: the Soviet Union, America, Iran, Turkey, Belgium, the Netherlands, and many more hastened to the recognition of Israel. As the political leaders were busying themselves welcoming delegates from different countries and responding to telex-messages, the native Arab population of Palestine set out on a forced emigration that endures until the present.
For decades the historical version of the tragedy of the Palestinians, engraved in their hearts as the Nakba (Arabic for catastrophe), was only familiar to the Palestinians and other Arabs, in addition to certain intellectuals of revolutionary Third World countries. Because, in accordance to Orwell's logic, Israel possessed the 'present' since its eruption until the creation of a Palestinian resistance in 1967, and the second invasion of Lebanon in 1982, their version of history was accredited with the epitome 'truthful'. History is indeed written by the winners. Their attempt to destroy all facets of Palestine were considered legal, even praiseworthy. Golda Meir, strengthened in her ardor, could without remorse proclaim that 'there is no such thing as a Palestinian people'.
Alas for the descendants of Golda Meir and David Ben Gurion, their military supremacy did not last for long: it reached its limits. At the hands of a joint Palestinian-Lebanese resistance, Israel was checked in Lebanon and forced to retreat from most of the soil it had previously occupied. This invasion was supported by the United States, until evidence turned up of the massacre at the Palestinian refugee camps of Sabra and Chatilla -or what remained of these camps. Israels unswerving allies of the right-wing Christian Phalangist militia butchered under the watchful eye of the Israeli military more than 2000 Palestinian and Lebanese, after Beirut was cleansed of the Palestinian military presence. This opened the eyes of many around the world: from academics to activist to the general public. The righteous victims that the Israelis claimed to be aided brutal murderers? A drastic remise en question ensued on the topics of Zionism and Israel. But it was not until the rise of certain Israeli historians that even the most skeptic of Zionophiles frowned upon the official Zionist history of the Nakba.
In a country where servitude to the state is a virtue, the Israeli historians all ruminated the propagandistic version that was promoted by the state. A U-turn did occur in the eighties in the wake of the second Lebanon invasion, but the real reason behind this U-turn lies in the interplay between a nations image drastically being questioned and the release of the military archives of the late forties. A quick glance into these files shows unequivocally that millions of people were brainwashed for over 30 years. A new generation of historians, dubbed 'The New Israeli Historians' drastically rewrote the founding history of Israel, coming to terms with reality. They did not engage in such an endeavor because of their sudden found humanism, but rather, because the perversions were so clear that the official Israeli history was hardly worth the epitaph myth. Some of these New Israeli Historians are Avi Shlaim, Tom Segev, Benny Morris and Ilan Pape.
A moral dilemma was the result. Are we holding on to our criminal and blood soaked mythical version of history, or are we at least going to recognize the suffering of the Palestinians at our hands? All New Historians criticized Israel, albeit for different reasons. Avi Shlaim and Ilan Papé reproached Israel for the crimes it had perpetrated against the Palestinians: the massacres, the forced evictions, the rapes, etc. Benny Morris on the other hand criticizes the founding fathers for different reasons. The ethnic cleansing of Palestine was not only equitable, including all the rapes, the murders, the forced evictions, the dynamized graveyards, etc. which he sees as accidents de parcours. Rather, it was not enough! Israels ills are not that it cleansed more than 500 Palestinian cities and villages. Israels mistake is that it did not cleanse ALL Palestinian villages and cities from its original inhabitants. According to Morris, the Jews as a people gave more to the world than the Palestinians ever will. So they are entitled to drive out an entire people because of all they rendered the world. Morris expands this topic and states that the genocide on the American natives by the European colonists was completely legitimate, for the descendants of the European colonists gave the world more than the native Americans ever will in the realms of technology and culture. The Israeli public opted to go for the Benny Morris version of history. And Ilan Papé, the Israeli New Historian who criticized Israel for its massacres, rapes and plundering left Israel forever and stopped being a Zionists altogether.

Some falsifications:
No year has been so decisive for the history of the Palestinians as 1948. Therefore it is of immense importance to construct a just history based on facts in order to understand the Palestinian struggle. It is therefore incumbent upon any narrative of the Palestinian history to deconstruct certain notions and to purify it from all the taints and mythical falsifications.

A first blatant falsification is the claim that the British impeded the Zionist project of nation building, whereas the Palestinian national aspirations received all the British support. It was Great-Britain which enhanced the diplomatic chances for the survival of the Zionist project by issuing the Balfour declaration in 1917 and endorsing it actively. This ensured Britain's support for a Jewish national home, if it did not obstruct the rights of the indigenous population who remain nameless in this declaration which reads: '...His Majesty's government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavors to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine.' These nameless communities are the indigenous Palestinian Arab inhabitants that formed some 90% of the inhabitants of Palestine in 1917. The putting in practice of this endorsement already occurred in 1920, when the British firmly occupied Palestine militarily. They appointed Sir Herbert Samuel as the civilian High Commissioner. Herbert Samuel was not only Jewish, but an ardent Zionist. The British also provided the Zionists with military training, and turned a blind eye when the Zionists kept most of the equipment which they used in order to form their separate militias; Irgun, Haganah, Stern and Lehi. And last but not least, the Jewish minority composed mainly of newly arrived migrants from Eastern Europe were allocated a disproportionate amount of funds. This was the result of the clear British bias which led the Palestinians to boycott the politics of occupation.

A second fiction often narrated pertains the Palestinian leadership, or more precisely the lack of it. Zionist sources often attribute the failing Palestinian national project to the lack of any Palestinian popular power, or the existence of a Palestinian political elite. In hindsight, this argument is quite feeble, since it was this national Palestinian leadership with whom the first Zionist leaders tried to do 'business' with in the first place.
Great-Britain, a colonial power with two centuries of experience, mastered the old technique of divide and rule. It set up the two most influential Palestinian families against each other; the Husseinis against the Nashashibis, and set the Palestinian rural population up against the city dwellers. The Palestinian High Commissioner, who as mentioned before was a Jewish Zionist, appointed a Nashashibi to the important post of mayor of Jerusalem, and would counter his position by appointing a Husseini to another important post creating disorder in the Palestinian camp. The traditional equation was that the Husseinis, whose base of power was Jerusalem, would be alloted to post of mayor and the Nashashibis were traditionally granted the position of Mufti. The British occupation shifted this precarious balance. This ensured the domination of neither and the continuation of rivalries. It was not until the Palestinian Revolt of 1936, ignited by Izz al-Din al-Qassam, that the Palestinian upper-class was shook on its very foundations. Their inability to quell the Palestinian resistance led the British colonizers to conclude that this segment had become an irrelevant segment of Palestine. Thus, it forced those elements of the upper class who sympathized with the revolt to flee, while the revolting Palestinian peasants declared many areas liberated from both the colonizer and the notable families.
British intermingling and disrupting of Palestinian life even seeped through into the religious realm. It were the British who decided not to ratify an election and appointed Hajj Amin al-Husseini to the position of Mufti in 1921, despite him clearly losing the election among his peers. This ill-famed figure is incessantly mentioned by Zionists as the embodiment of all Palestinian evil. After the Palestinian Revolt of 1936 Hajj Amin fled to Nazi Germany where he sought asylum. He unequivocally supported the Palestinian uprising, and the British, in their corroboration of the Zionist nation-building process exiled, arrested or executed the Palestinian leadership. Naturally, Hajj Amin found refuge among Britain's enemies. It should not be forgotten that even Great-Britain sealed a deal with Nazi-Germany in 1938. This was the Munich Pact in which the British government reiterated their recognition of Nazi Germany and complied with Hitlers wish to annex (Anschluss) Czechoslovakia.
But it is troublesome to consider Hajj Amin a legitimate representative of the aspiration of his people. Let us conceive of an Italy being occupied by Lybia, instead of Libya being occupied by Italy. Imagine Libya appointing a pope to its liking. The new pope who has embraced Catholicism might even be George Bush Junior, and with his miraculous visions of God this pious ex-President agrees to serve the Libyan regime. What would the credibility be in case this scenario enfolds?
The Muslim leader of the Palestinian, if anyone is entitled to carry this title, was prior to the Great Revolt of 1936-39 none less than Izz al-Din al-Qassam. This religious activist fled occupied Syria in 1921 because of his anti-colonial activities which were deemed subversive by the French occupation. This cleric of high learning erected different cells independent of the nepotist urban elite led by the Nashashibi and Husseini clans. Izz al-Din was aware of the fact that peasants represent the true aspirations of the people in any authentic liberation movement. He died relatively early in the uprising he ignited, but his movement succeeded nonetheless in the temporal overthrowing of the Palestinian upper-class, and caused nightmares to the British who were impotent to extinguish the flames of a revolution. In 1939 the British reinforced their military presence in Palestine by sending a new contingent and allowing the Zionist militias to partake in the quelling of this resistance. The Royal Air Forces subjected the liberated Palestinian territories to increased bombardment. By 1948 the Palestinian political elite had been effectively eliminated after more than a decade of intimidation, imprisonment, exile or worse.

A third fiction is that the Palestinian community was a highly violent one which only understood the language of force. Their mistake was according to the Zionist historians that they only applied force in order to reach their goals. Nothing comes closer to the truth than the opposite of this statement. In fact, the longest non-violent collective action organized by any of the colonized peoples comes from the Palestinians. Prior to the great Revolt, in a period in which 3 quarters of the world was colonized, the Palestinians set a Gandhian example to the world worthy of emulation. The Palestinians organized in 1935 under the leadership of Izz al-Din al-Qassam a general strike that lasted for about 6 months. But just as in India this act of civil disobedience was harshly put down by the British and their Zionist allies. Colonialism has its particular methodology and colonized people alter their methods in correspondence with the reality on the ground. As Frantz Fanon points out: 'The existence of an armed struggle shows that the people are decided to trust to violent methods only. He of whom they have never stopped saying that the only language he understands is that of force, decides to give utterance by force. In fact, as always, the settler has shown him the way he should take if he is to become free. The argument the native chooses has been furnished by the settler, and by an ironic turning of the tables it is the native who now affirms that the colonialist understands nothing but force. The colonial regime owes its legitimacy to force and at no time tries to hide this aspect of things.'
A fourth fiction is that the Zionist settlers purchased most of the Arab land which became Israel in 1948. Indeed, they did purchase some land from the Palestinian bourgeoisie. This amounted in 1948 to some 6% of mandate Palestine over the course of 70 years. Continuing at this pace, the settlers would have purchased all of Palestine over a time span of 1100 years. So by the year 2982 the whole of Palestine would have become Jewish owned, or to remain in the field of the reasonable, by the year of 2500, these settlers would have constituted a majority in having purchased half the lands.

A fifth popular fiction is the Zionist claim that the War of Independence was a David vs. Goliath venture. The hungry and poverty stricken Jews who just survived a Holocaust faced several armies, who were better equipped and mustered more men to arms. As renowned scholar William Cleveland puts it: 'The legend of a defenseless, newborn Israel facing the onslaught of hordes of Arab soldiers does not correspond to reality. During the first round of fighting from May 15 to June 11, 1948, the combined Arab armies numbered around 21.500, whereas the Haganah and its affiliated units fielded a force of some 30.000... The Israelis entered the next round of combat (July 9-18) with markedly superior forces. The size of the Haganah was doubled and its firepower substantially increased.' The number of Arabs engaged in the fighting stagnated during the course of the war.
To put in proper perspective the poor performance of the Arabs in 1948 it is noteworthy that most Arab states were either still colonized, or were only granted independence shortly before the Nakba, after some crippling decades of colonialism and deprivation. The French occupiers only left Syria and Lebanon in 1946 after subjecting Damascus to a volley of rockets which killed some 500 civilians on the day they left that city. The Lebanese army was officially at war with Israel in 1948 but they never intended to cross into the territory of mandate Palestine. The Syrians sent some army units into Palestine but these were only limited numbers as the Syrian state and its apparatuses were still being built after several centuries of foreign domination. The largest Arab independent country was Egypt, but the only reason why the latter was granted independence by the British was on the condition that it would follow Great-Britain in its foreign policy. In addition to that, Egypt had to tolerate British military presence in the vicinity of the Suez-Canal, which is a highly strategic channel close to mandate Palestine. King Farouq nonetheless sent several hundreds of soldiers and irregulars into Palestine, but, as Jamal abd al-Nasser who participated in this offensive recollects: 'The Egyptian army at the time was made up of nine battalions. Only three of these were anywhere near the frontier when the order was given to enter Palestine ... There was no concentration of forces, no accumulation, no ammunition and equipment. There was no reconnaissance, no intelligence, no plans ...'. The terrible performance of the Egyptian army in 1948 was the main catalysis for the Free Officers Coup in 1952.
The role of Transjordan during the Nakba is the most interesting one, since the Arab Legion of Transjordan was by far the best equipped army that was engaged in battle with the Zionists militias. One anecdote will suffice to summarize the loyalty of its king Abdallah I to the Palestinian cause. Before sending in any troops Abdallah had been negotiating with Golda Meir in order to draw the future boundaries of the states of Israel and Transjordan. There was no mention of Palestine in the mind of Abdallah. He stated that he did not want to "resist or impede the partition of Palestine and creation of a Jewish state”. So before the start of hostilities, the strongest of Arab armies promised not to attack the area designated by the U.N. Partition Plan for a future Jewish state. The Yishuv had effectively neutralized the strongest Arab force before the fighting even started.
And then there was Saudi Arabia. This Kingdom announced it would also fight Israel. But as the previous head of Saudi Intelligence Ahmad Badieb states: Saudi Arabia told its citizens in 1948 that the Zionists would only occupy 5% of Palestine. There is no mention of any Saudi soldier who joined the Palestinian struggle in 1948.

The last and most poignant of Zionist distortions is the Palestinian refugee problem. Benny Morris, the most right-wing of the New Historians unambiguously claims that Plan Dalet was a campaign that 'provided for the conquest and permanent occupation, or leveling, or Arab villages and towns'. This was nothing nothing new. As David Ben Gurion, the leader of the Zionist Movement already proclaimed in 1938: 'With compulsory transfer we have a vast area [for settlement] .... I support compulsory transfer. I don't see anything immoral in it'. In order to secure as much land as possible for the nascent Jewish State, the Jewish minority had to get rid of the Arab Palestinian majority. To reach this end the Zionist militias did not shy away from as Ilan Pappe puts it '...bombarding villages, setting fire to homes properties and goods, expulsion, demolition and planting mines among the rubble to prevent any of the expelled inhabitants from returning.' This is only in addition to the numerous known cases of rape, the poisoning of water supplies, the dozens of massacres etc.
The massacre of Deyr Yassin in April 1948, so prior to the 'massive Arab invasion' is often seen as the perfect example of the putting in practice of Plan Dalet. The Irgun Militia, led by future Noble Peace Winner Menachem Begin, attacked the village of Deyr Yassin. This village was located in that part of Palestine that was designated for a future Arab state. Deyr Yassin also had a treaty with a nearby Jewish settlement which ensured their peaceful coexistence. But this is exactly why Deyr Yassin was attacked. It sent a clear message to the Palestinian cities and villages. No one is safe. The message was comprehended. This massacre, combined with many others of its kind, led many Palestinians to flee their native villages and cities. Zionists however have always claimed that it were the Arab invading armies that sent radio broadcasts to the Palestinian population urging them to flee. All New Israeli Historians deny this preposterous claim. The Palestinian exodus already took place prior to the so called Arab invasion of May 1948.
So despite the preponderance of evidence which suggests that the Zionists intended to transfer the Palestinian population to the neighboring states, as the contemporary Zionist leaders put so euphemistically, there are still certain 'historians' who claim that the Palestinian left on their own accord. Between 700.000 and 800.000 thousand Palestinians were evicted from Palestine in 1948. The United Nations General Assembly passed Resolution 194 on December 11, 1948, which goes:
'Resolves that the refugees wishing to return to their homes and live at peace with their neighbours should be permitted to do so at the earliest practicable date, and that compensation should be paid for the property of those choosing not to return and for loss of or damage to property which, under principles of international law or in equity, should be made good by the Governments or authorities responsible.'
Israel has yet to abide by the will of the international community and continues to act like a pariah state. They were able to conceal this for several decades. But no longer. George Orwell wrote that: 'In a time of universal deceit, telling the truth is a revolutionary act'. This is no longer necessary. The bulk of the world already knows it.

Statement on the occasion of the 65 anniversary of the Massacre of Sétif

2010-05-08T11:48:00.000-07:00

The 8th of May marks Nazi Germany's capitulation. Exactly 65 years ago, the atrocious second World War ended and one of the most horrible chapters in human history was seemingly closed. But atrocity did not end with Hitler committing suicide on April 30th, nor with the unconditional surrender of Nazi Germany on May 8 1945. On that same day another event occurred that showed the true face of the victorious forces of Allied Europe. The French Free Forces butchered more than 30.000 Algerians in Sétif because they too wanted an end to oppression and colonization, and join the club of those who wanted to benefit from European universalism and emancipation in order to taste the sweet, yet exclusive fruits of freedom and equality.

The massacre of Sétif is hardly mentioned in our history books, but this occurrence is immortalized as the start of Algeria's war for independence. France genocidal counter effort to impede the Algerian's claim for nationhood and self-determination resulted in the death of 1.5 million Algerians and volunteers from neighboring countries, most of them arriving from Morocco. These martyrs of freedom and independence never received their due honor. No European power ever demanded the setting up of an inquiry into these horrible events. There never came any formal apology from the French government for their well recorded atrocities. The French equivalents of the Nazis who committed these crimes against humanity were never brought to justice.

Instead of facing a Nuremberg court these criminals are referred to as heroes and have received countless medals. Some of these criminals are Charles de Gaulle, Jean-Marie le Pen, Fernand Gambiez, Raoul Salan and Paul Aussaresses. Therefore, those who are still alive such Le Pen and Aussaresses must face trial willy-nilly. In imitation of the Eichmann and Pinochet trials, or the more recent Khmer Rouge trial in Cambodia, it is about time to set up an Arab tribunal with the explicit goal of arresting and bringing to court of every suspect of the colonial era in order to turn this dark page forever. All means are justified to force France and other European countries to pay compensations for the crimes they committed.

If these demands seem too radical, let us not forget what France claims to stand for. Let us not forget that it is this same France which was never done talking of Man, and never stopped proclaiming that they were only anxious for the welfare of Man. Today, more than any other day, we know with what sufferings humanity has paid for every of its triumphs.

Never to forgive, never to forget!

some of the scars of the French civilizational mission

رابطة الطلاب العرب في أوربا تلتقي الأستاذ خالد السفياني

2010-04-27T06:08:00.000-07:00

التقى وفد من رابطة الطلاب العرب في أوربا يمثله كل من المناضلين ياسين شنوف وإبراهيم حرشاوي بالأستاذ خالد السفياني، القومي العربي الرفيع المستوى، بالعاصمة الأوربية بروكسيل. والمعروف عن الأستاذ خالد السفياني أنه الرئيس السابق للمؤتمر القومي العربي ، وهو محام بارز وناشط في المملكة المغربية ، ومعروف أيضا بدفاعه القوي عن القضية الفلسطينية ، ومعارضته الشديدة للتطبيع مع الكيان الصهيوني. و من أهم الدعاوى التي رفعها في إطار نشاطاته النضالية تلك التي رفعها ضد وزير الحرب الإسرائيلي أمير بيريتز، مجرم الحرب الصهيوني من أصل مغربي. ومؤخرا قاد أيضا حملة لمنع مجرمة حرب صهيونية أخرى، وهي تزيبي ليفني وزيرة الخارجية الإسرائيلية السابقة من المشاركة في مؤتمر أقيم بالمغرب.

وفي إطار بناء جسور التواصل بين الجالية العربية والوطن العربي الأصل عقدنا اجتماعات لمدة يومين مع الأستاذ السفياني ناقشنا خلالها عددا من القضايا المتعلقة بتحديات واحتياجات الجالية العربية المقيمة في أوربا. ومن أهم القضايا التي تم تناولها إمكانيات التعاون والتنسيق بين فعاليات المجتمع المدني والجهات الفاعلة الأخرى في الوطن العربي والجالية العربية المقيمة بالخارج، وكذا إنشاء علاقة هيكلية وعضوية كوسيلة ضرورية للحفاظ على الهوية العربية، وتجنب العزلة والانصهار الكلي في الثقافة الغربية. وعليه، فإننا نعتبر هذا النوع من اللقاءات ضروريا ومثمرا بالنظر لأهداف الرابطة.

www.arabstudentsleague.blogspot.com

Meeting with Khalid Soufiani

2010-04-27T04:34:00.001-07:00

A delegation of the League of Arab Students in Europe led by Yassine Channouf and Brahim Harchaoui met the high-ranking Arab nationalist Khalid Soufiani in Brussels. This former chairman of the Arab National Congress is a prominent lawyer and activist in Morocco, known for his staunch defense of the Palestinian cause and fierce opposition to normalization with the Zionist entity Israel. One of his most prominent case was his filing of a complaint against the Zionist war criminal of Moroccan descent Amir Peretz. Recently, he launched a campaign in order to prevent the participation of another Zionist war criminal, Tzipi Livni, in a conference in Tanger, Morocco.

In the framework of building bridges between the Arab diaspora and the Homeland we had a two-day meeting with Mr. Soufiani. We discussed a range of issues pertaining the challenges and needs of the Arab diaspora in Europe. The core issues we discussed were the possibilities of cooperation between the civil society and other actors in the Arab world and the Arab diaspora. The creation of a structural and an organic bond is a necessary way to preserve the Arab identity and to avoid alienation and assimilation. In this regard, we consider this meeting to be a fruitful one.

Europe and the collective failure of its pro-Palestinian activists

2010-04-21T06:39:00.000-07:00

by Yassine Channouf

April 17th marks Prisoners Day. The date can be held in two ways: just another of the days in which we focus on Palestine in addition to Land and Nakba-Day, ... or to perceive it as a unique occasion in which we highlight the plight of the most vulnerable of Israel's victims; the prisoners. Confined in their cells, surrounded by barbed wire, watchtowers, ditches, spending years away from their families, their voices are rarely heard. And as always, Israel is winning the propaganda war. It clamors for the release of its' lone prisoner G. Shalit, whose picture stands at life size in Rome, at the city hall with the inscription 'Rome wants its citizen Gilad Shalit free'.
The pro-Palestinian movement in Europe has come a long way from the confines of a politically polarized - and thus shallow and diminutive - cold war Europe. For example, the Dutch branch of the International Red Cross, the ideal standard in non-partisan humanitarian work, refused to collect blood for the Arab victims of the June War in 1967, no matter that Israel was the belligerent. At that time there was no pro-Palestine entity, no voice for the refugees to speak of. In fact, barely anyone knew what Palestine stood for. The exceptional actions of the PFLP and its splinter movement PFLP-External Operations, led by Wadi Haddad, changed this. These two organizations attempted to bring the plight of dispersed - or evicted - Palestinians to the world's attention, and succeeded.

Anno 2010, the pro-Palestinian movement has matured, but still lacks the impressive unity and organization of the Zionist lobby. Standing close to the Arab European League, notorious for its' official complaint to Belgium against Ariel Sharon for inciting genocide, I was able to judge the conduct of other so called pro-Palestinian movements. There are sharp rifts on critical issues; support for armed resistance, the how-many-state-solution, the position vis-à-vis the sanctity of the uncountable UN-resolutions. We have seen in the wake of the illegal invasion of Iraq a clear and unequivocal denouncement of this nascent calamity. This unanimity did not last long.

A Palestinian intifada which had become increasingly violent already split the movement in two. Those who were highly critical of the resistance shared many of the features of their leftist predecessors during the colonial era. Jean-Paul Sartre describes these paternalistic elements in his preface to Frantz Fanon's 'The Wretched of the Earth' as :' The Left at home is embarrassed; they know the true situation of the natives, the merciless oppression they are submitted to; they do not condemn their revolt, knowing full well that we have done everything to provoke it. But, all the same, they think to themselves, there are limits; these guerrillas should be bent on showing that they are chivalrous; that would be the best way of showing they are men. Sometimes the Left scolds them ... ‘you’re going too far; we won’t support you any more.’ The natives don’t give a damn about their support; for all the good it does them they might as well stuff it up their backsides. Once their war began, they saw this hard truth: that every single one of us has made his bit, has got something out of them; they don’t need to call anyone to witness; they’ll grant favored treatment to no one.' It seems that the European pro-Palestinian left cannot crawl out of their cocoon which perceives western values as culturally superior, and are adamant on imposing these values on the Palestinians; most importantly non-violence, and the sanctity of negotiations. The second variety of pro-Palestinian movements, which unequivocally supports armed resistance, have been called terrorists themselves, agents de provocateurs of Hezbollah and Hamas. As if these two liberation movements ever exported their armed struggle outside Occupied Palestine and Lebanon. Regardless of the accusations, it is to the latter of pro-Palestinian movements we want to be associated with. One that is not paternalistic about the Palestinian struggle for liberation and nationhood. It is also these factions that are showing their support on the most important occasions; Land Day, Nakba Day and Prisoners day.

During the third day, the most important of them all, our comrades from 'Action Palestine' will hold a demonstration in front of the Israeli embassy in London. In Belgium we, the League of Arab Students, have organized a symbolic manifestation in front of the European Commission. We took the conscious decision of placing the issue of Lebanese prisoner George Ibrahim Abdallah on the forefront. He is the last of the Arab resistance fighters who is imprisoned in France. This Lebanese Marxist revolutionary has been behind bars since 1984. He should have been released in 2003, but this negligence on the part of the French government is all the more poignant when compared to the efforts being made to secure the release of Gilad Shalit, who also carries a French citizenship. Therefore Hamas must include the forgotten George Ibrahim Abdallah in any future deal. It has a unique opportunity to transcend the scope of its resistance outside the geographical entity of Occupied Palestine, or its Islamism. Demanding the release of a Lebanese Marxist revolutionary in France signals an important shift for Hamas, as this could result in an implicit recognition of its movement. It would also be a triumph for the Lebanese people, as they rejoice for the return of one of their citizens. And from our point of view as activists in Europe, it may blur our collective failure as a shattered and divided movement.

Palestinian Prisoners Day: Report of our solidarity gathering

2010-04-18T08:46:00.000-07:00

The 17th of April marks Palestinian Prisoners Day. As the League of Arab Students considers and defends the Arabness of Palestine alongside the plight of struggle with its people towards the liberation of Palestine, it was more than our plight to organize a demonstration against the imprisonment and violation of the basic human rights of our brave and steadfast Palestinians.

On this symbolic day, members of the League of Arab Students and other activists gathered in front of the European Commission in Brussels. We urged that the European Union should immediately take sanctions against 'Israel' to end its suffocating blockade of the Gaza Strip and release our Palestinian prisoners who are year by year subjected to torture, deprivation of medical treatment, isolated confinement, deliberate killing and to other inhuman treatments by these Zionist occupiers. Brahim Harchaoui, spokesman of the League of Arab Students, held a speech in which he insisted on the fact that the strive for the release of the Palestinian prisoners is an important constituent in the Palestinian issue. He also clarified what we, as the common people and the authorities, can and should do to contribute to the struggle to set free Palestine. With megaphones, slogans, flags and so on, every person present showed that he repudiates the supine attitude of the authorities towards the physical and mental abuse, massacre and exile of the Palestinian people.

As the League of Arab Students, we will continue this struggle in order to set free Palestine and liberate our Palestinian prisoners. We also fiercely condemn the indifference which is widely prevalent among the Arab regimes and all kinds of normalization with the Zionist entity. We call up all Arabs to unite in order to fight against the worsening of this Zionist aggression.

The League of Arab Students in Europe

http://arabstudentsleague.blogspot.com

رابطة الطلاب العرب في أوربا تخلد يوم الأسير الفلسطيني

2010-04-17T16:40:00.000-07:00

في الذكرى 36 لإطلاق سراح أول أسير فلسطيني التي تصادف 17 أبريل من كل سنة، نظمت رابطة الطلاب العرب في أوربا – فرع بلجيكا- وقفة تضامنية مع الأسرى الفلسطينيين أمام المفوضية الأوربية للإتحاد الأوربي بمدينة بروكسيل لتسليط الأضواء على محنة الأسرى الفلسطينيين داخل معسكرات الاعتقال الصهيونية.

وقد شارك في هذه الوقفة الرمزية العشرات من الطلاب من جنسيات عربية مختلفة رفعوا خلالها شعارات منددة بالعدوان الصهيوني تجاه الشعب الفلسطيني عامة و الأسرى على وجه الخصوص. وخلال كلمته التي ألقاها بين المتظاهرين، صرح المنسق العام للرابطة الرفيق إبراهيم حرشاوي بالمسؤولية الملقاة على عاتق الجالية العربية و المسلمة المقيمة بأوربا تجاه القضية الفلسطينية وركز خصوصا على الدور المحوري الذي يجب أن تلعبه النخبة السياسية الأوربية من أصول عربية داخل مؤسسات صنع القرار الأوربي من أجل اتخاذ مواقف حازمة تجاه إسرائيل بغية إطلاق سراح الأسرى الفلسطينيين على غرار ما يقوم به اللوبي الصهيوني بأوربا لحشد الدعم لإطلاق سراح الجندي الإسرائيلي جلعاد شاليط المعتقل لدى حركة المقاومة الإسلامية حماس.

وفي هذا الصدد شدد حرشاوي في كلمته على تواطؤ الإتحاد الأوربي مع المحتل عن طريق الدعم الاقتصادي والسياسي و الانحياز المكشوف الذي يتجاهل القانون الدولي وكل القرارات الأممية، في حين أنه يتوجب على أوربا على الأقل أن تكون محايدة في الصراع العربي-الإسرائيلي وأن تقوم بما تقتضيه مبادئ الديمقراطية وحقوق الإنسان التي تؤمن بها أوربا.

وفي الختام أكد حرشاوي على أن حل قضية الأسرى واللاجئين وتحرير فلسطين من البحر الأبيض المتوسط إلى نهر الأردن هو بيد الشعب العربي ونخبته الغيورة و لن يكون إلا بالمقاومة بجميع أشكالها.

www.arabstudentsleague.blogspot.com

رسالة مفتوحة إلى حركة المقاومة الإسلامية - حماس -

2010-04-16T12:52:00.001-07:00

في هذا اليوم الذي تم الافراج فيه عن أول أسير عربي فلسطيني من خلال أول عملية تبادل للأسرى ومع إقتراب ذكرى نكبة شعبنا العربي الفلسطيني التي لم تكن إلا نكبة للأمتين العربية والإسلامية ولكل شريف وحر في هذا العالم، بل هي جوهر صراع أبدي بين محتل ومستبد وصاحب حق، ننحني إجلالاً للخط المقاوم من أبناء شعبنا العربي والفلسطيني ونستذكر بخشوع شهداءنا الأبرار، أسرانا البواسل وصمود وعزة عوائل الشهداء، والجرحى والأرامل والأيتام، وكل من شرده الاحتلال منذ النكبة الاولى الى الآن حيث لازال أبناء شعبنا في القدس تهدم بيوتهم أمام أعينهم .

في ظل هذه الأوضاع بالذات، وبعد ولادة الجيل الثالث والرابع ما بعد النكبة، لا تزال فلسطين حاضرة في أذهاننا. لذلك نتوجه لكم برسالة مفتوحة للخط المقاوم عموماً وحركة المقاومة الإسلامية - حماس - بشكل خاص لتلسيط الأضواء على من قاوم وضحى من أجل القضية الفلسطينية ولم يكن فلسطيني الأصل، ولم يؤسر داخل فلسطين المحتلة. ومن العام للخاص وتبعا لحيثيات أسر الجندي الصهيوني جلعاد شاليط، سنركز على قضية الأسير العربي جورج إبراهيم عبد الله الذي يقبع في سجون السلطات الفرنسية منذ العام 1984 .

نود لفت نظر صناع القرار السياسي في حركة حماس أن الجندي المذكور يحمل الجنسية الفرنسية. وقد مضت أعوام كثيرة وجورج إبراهيم عبد الله يقبع في سجون السلطات الفرنسية، بل حتى قبل إندلاع الانتفاضة الاولى والثانية، بل بعد إتمام أكثر من صفقة تبادل تناست كل الفصائل أن هنالك مناضلا مازال أسيرا لدرجة أنه أصبح من أقدم الأسرى السياسيين في تاريخ النضال العربي الفلسطيني في وجه الصهاينة المحتلين.

ولذلك فإننا ندعو القيادة الحكيمة لحركة حماس أن لا تنسى محنة هذا الأسير. ووفقا لرأينا المتواضع والملح، فإن أي صفقة تبادل للأسرى يجب أن تتضمن المناضل المقاوم جورج إبراهيم عبد الله. لقد دعا الرئيس الفرنسي نيكولا ساركوزي ووزير خارجيته برنار كوشنير قيادة حماس مرارا وتكرارا للإفراج عن الجندي الصهيوني، وهذا من شأنه تسهيل عملية إطلاق سراح جورج إبراهيم إلى حد كبير. ويبقى على عاتق حماس الآن ترجمة الموقف الفخور للشعب العربي الفلسطيني إلى أفعال ، وفرض شروطها على كيان العدو الصهيوني وحلفائه.

ودعما لجميع المعتقلين الذين لازالوا محتجزين بسبب مقاومتهم الاحتلال الصهيوني في كل مكان، وعلى رأسهم جورج إبراهيم عبد الله، فإننا في رابطة الطلاب العرب في أوروبا نعلن بأننا سننظم مظاهرة أمام المفوضية الأوروبية بمدينة بروكسل البلجيكية في ذكرى يوم الأسير الفلسطيني، كما ستنظم الجمعية الطلابية "أكشن بالستاين" في العاصمة البريطانية لندن اعتصاماً احتجاجياً أمام سفارة العدو الصهيوني.

ختاماً نؤكد التزامنا الراسخ بالقضية الفلسطينية العادلة، واستمرارنا في النضال لضمان بقاء فلسطين أولوية قصوى على جدول أعمال صناعة القرار الأوروبي، ونحيي المقاومة في وطننا العربي، وكل الأسرى والمعتقلين ، املين أن نحتفل قريبا باليوم الذي سيغادر فيه آخر أسير سجون الاحتلال الصهيوني.

رابطة الطلاب العرب في اوروبا
منظمة الشباب القومي العرب

www.arabstudentsleague.blogspot.com

Report of our 'Arab World' Quiz

2010-04-13T14:50:00.002-07:00

Report of our 'Arab World' Quiz

Tuesday the 6th of April, the League of Arab Students was pleased to welcome her members and other guests on her Arab World Quiz! As our principles lay the foundation of all our activities, the main goal of this quiz was to revive the Arabic language and Arab-Islamic culture among our youth. Therefore the quiz was logically held in Dutch and Arabic.

We started off by introducing our principles which are the backbone of our league. Subsequently two of our members enthusiastically presented the quiz. The participants were thrown questions at that went from general knowledge to the Arabic language, history, politics, music and much more. In the course of the quiz, we saw some people frown of concentration when tougher questions were put to them, but chiefly a lot of laughing was going on, everyone seemed genuinely to enjoy. During the break, the students were given the oppurtunity to have a conversation and get acquainted with each other. After the break, the correct answers were given and the winning group was announced.

At the end of the day, we can undoubtedly say that it was a great succes and we are motivated to organize more events in order to unite our Arab students. We would also like to thank everyone who was present and who contributed to what we may truthfully call a highly pleasant and educative day.

The League of Arab Students in Europe

Verraad van sheikh al-Ariefi

2010-04-12T15:05:00.000-07:00

Onder het mom van het 'steunen van Palestina' wilt Mohammed al-Ariefi zijn wekelijkse televisieprogramma presenteren in Jeruzalem. Enkele maanden geleden organiseerde de lokale jongerengroep Jongeren Voor Islam in samenwerking met Said Mdaouchi een lezing met de Saudische geestelijke al-Ariefi in Antwerpen. Said Mdaouchi, een kopstuk van de moskeeverenigingen, picknickte enkele jaren geleden met zionistische rabbijnen in Antwerpen. Meer dan genoeg redenen dus om deze al-Ariefi te ontmaskeren.

Eerst en vooral behoort deze al-Ariefi tot die bende Saudische geleerden die in 2006 Hezbollah weigerden te steunen tegen de Israëlische agressie in de zomer van dat jaar. Hij raadde ook aan andere moslims dit niet te doen. Na die eerste flirt met de Zionistische entiteit Israël hebben de terroristische staat en deze staatsgeleerde een afspraak gemaakt in Jeruzalem. Zoals vaak wordt de Palestijnse zaak als excuus gebruikt om de nationale agenda van de reactionaire regimes te dienen. Een veel voorkomend voorwendsel dat wordt gebruikt om bruggen te slaan met de zionistische vijand zijn de zogenaamde inter-religieuze dialogen met zionistische joden. Zo heeft het welbekende hoofd van Al-Azhar, sheikh Tantawi, een joviale ontmoeting gehad met de massamoordenaar en president van de zionistische staat “Israël” Shimon Peres. Saudi-Arabië, net als Egypte vroeger, toont zich meer dan bereid vrede te sluiten met Israël. Getuige hiervan is haar herhaaldelijke allesomvattende vredesinitiatief dat gelanceerd werd door Saudi-Arabië in 2002. Indien Saudi-Arabië haar zin had gekregen dan zou "Israël" blijven bestaan tot in de eeuwigheid, zonder de belangen van de Palestijnen in acht te nemen. Overigens heeft Saudi-Arabië nooit één schot gelost ter ondersteuning van de Palestijnse zaak. Zij zijn wel altijd de eerste om de Palestijnse verzetsstrijders te bekritiseren. In de jaren '70 waren de Palestijnse verzetsstrijders 'ongelovige communisten'. Na de islamisering van het Palestijnse verzet werden ze moslimextremisten en 'terroristen'.

Deze reeks voorbeelden van verraderlijke toenaderingen met de Zionistische vijand tonen aan hoe religie hier wordt misbruikt om de politieke agenda van de Amerikanen en de zionisten te implementeren in onze regio in naam van de islam. Vele van onze jongeren die terecht een zoektocht beginnen naar hun religieuze achtergrond belanden heel gemakkelijk bij deze dociele, dogmatische en extremistische vorm van de islam via propagandaboekjes. Deze versie van de islam wordt gespreid in Europa en wordt gefinancierd door Saudische petrodollars. Als progressieve studentenbeweging roepen we onze jongeren en studenten op om waakzaam te blijven en een kritische houding aan te nemen tegenover deze figuren, groeperingen en tendensen. De islam, net als elke andere religie, kan een bevrijdende en progressieve dimensie hebben. Maar aan de andere kant kan het ook als een drug worden gebruikt om de mensen te manipuleren en achter een bepaalde politieke agenda te scharen.

Een geleerde als al-Ariefi is zich wel degelijk bewust van de politieke agenda van Saudi-Arabië. De leider van dat land gaat prat op zijn titel van 'Khadim al-Haramayn', maar zodra er één geleerde uit de pas loopt belandt deze onder de beschuldiging van terrorisme in de gevangenis. We hopen dat de moslimgeleerden ooit hun rol zullen opnemen om de moslims te mobiliseren om het onrecht te bestrijden die onze natie wordt aangedaan. Maar zolang deze geleerden verbonden zijn aan een staat die normalisatie met Israël als een prioriteit ziet kunnen we niet dan concluderen dat deze geleerden het meest de rol van de duivel op zich nemen, terwijl ze zich huldigen in de gewaden der heiligen.

De Liga van Arabische Studenten in Europa
www.arabstudentsleague.blogspot.com

"Rassemblement à l'occasion du "Jour des Prisonniers Palestiniens"

2010-04-05T09:58:00.000-07:00

"La Ligue des étudiants arabes en Europe" vous invite à participer à une manifestation statique et symbolique organisée à l'occasion du "Jour des Prisonniers Palestiniens" sur la commune de Bruxelles-ville dans le quartier européen.

Nos objectifs visés:

-insister sur le fait que le sujet des prisonniers est un élément constitutif dans la question palestinniene, tout comme la liberation de la terre et le droit au retour.

-prendre en faveur tous les moyens appliqués en voie de libération des prisoniers palestiniens, et surtout le ravissement des soldats sionistes

-demander avec insistance que l'Union Européen prenne des sanctions contre Israel et que le blocus pris contre Gaza soit levé

-nous condamnons l'indifférence chez les regimes Arabes et toutes sortes de normalisation avec l'entité sioniste et appelons aux Arabes de se réunir pour battre contre l'aggravement de l'agression sioniste

L'heure de départ: 14h00 jusqu'a 15h30
Où?: Rond-point de Schuman à Bruxelles
Quand ? Samedi, le 17 Avril 2010

نــــداء

2010-04-03T12:33:00.000-07:00

تخلد "رابطة الطلاب العرب في أوروبا" ذكرى يوم الأسير الذي يصادف ١٧ أبريل(نيسان) من كل سنة، تحت شعار " الحرية للأسرى " وذلك بتجسيد وقفة نضالية أمام مقر المفوضية الأوروبية بساحة "شومان" بمدينة بروكسل البلجيكية.
يوم السبت ١٧ أبريل 2010 على الساعة ٢ بعد الزوال
نؤكد من خلال وقفتنا مواقفنا الثابتة :

ـ ملف الأسرى الفلسطينيين المحتجزين في سجون الاحتلال ملف محوري مثل تحريرا لأرض و حق العودة
ـ ندعم كل أشكال المقاومة لتحرير أسرانا ونؤكد تأييدنا لجميع الخيارات المتاحة أمام الفصائل الفلسطينية في مسعاها لضمان اطلاق سراح الاسرى بما في ذلك اسر الجنود الصهاينة
ـ نطالب الإتحاد الأوروبي بتفعيل المساطر القانونية لمعاقبة الكيان الصهيوني ورفع الحصار عن إخواننا الفلسطيننين المحاصرين في غزة الأبية.
ـ ندين الصمت العربي الرسمي و ندعوا الجماهير الشعبية العربية للتضامن مع الشعب الفلسطيني و مناهضة جميع أشكال التطبيع مع الكيان الصهيوني الغاصب.

وعليه ندعو جميع الأحرار والمناضلين والمواطنين الغيورين إلى الحضور المكثف لإنجاح هذه الوقفة.

The League of Arab Students presents... THE ARAB WORLD QUIZ

2010-03-30T08:49:00.000-07:00

Wanneer: dinsdag 6 april, 14 u30.
Waar: zaal Rubens, statiestraat 175 2600 Berchem
Groep: 4 personen
Inkom: 2 euro per persoon
Inschrijven: groepsnaam doorsturen of bellen naar:

bouchra_grich@live.be 0485 04 83 50

http://www.arabstudentsleague.blogspot.com/

مناظرة المفكر القومي العربي د. إبراهيم علوش على الاتجاه المعاكس

2010-03-24T15:51:00.000-07:00

Link : http://www.youtube.com/watch?v=rhz91pNLoLA

Elections régionales en France Mars 2010

2010-03-23T03:25:00.000-07:00

Par Ihsen Youssef

Les élections régionales en France sont finies et le parti du peuple (la gauche unie) est sorti triomphant avec la quasi-totalité des régions (21/22 en métropole). Malheureusement, les membres du gouvernement de droite ont à nouveau réitéré leur volonté de durcir d'avantage leur politique envers les immigrés et les minorités afin de réessayer de siphonner la base de l’électorat de l’extrême droite xénophobe. Mr Copé (chef de file du groupe UMP à l’assemblée nationale Française) et en interprétant, sur le plateau télé de France 2, ce résultat catastrophique pour la droite, a pris un raccourci en annonçant que le gouvernement va voter dès lundi une loi pour interdire le Burqua. Je ne suis pas spécialement fan du burqua ou tout autre signe de la soumission de la moitié de la société mais je trouve ridicule une telle manœuvre.

Ces dernières années de gouvernance de la gauche dans les régions de France a été synonyme d'une amélioration notable des aides apportées à la recherche publique avec une augmentation du nombre des bourses doctorales et postdoctorales ainsi que les dotations pour les laboratoires universitaires. Ces aides restent bien évidemment insuffisantes les coupes budgétaires considérables que le gouvernement a pris en réduisant les dotations ministérielles pour les universités et les laboratoires (voir un article publié en 2006 dans le journal scientifique Nature).

Ce changement de politique envers la recherche scientifique en France signifie que les étudiants étrangers francophones dont une majorité de maghrébins et en moindre importance les syriens et les libanais, vont avoir plus de mal à pouvoir venir en France pour terminer leurs études universitaires. Un tel changement représente bien évidemment un gain d’intérêt pour les universités des pays anglophones. De telles évolutions doivent absolument inciter les pays arabes à revoir leurs politique en terme d’enseignement des langues étrangères afin de faciliter la mobilité des étudiants arabes et leur faciliter la tâche pour poursuivre leurs formation dans les université internationales anglophones.

La ligue des étudiants Arabes en Europe
http://arabstudentsleague.blogspot.com/

Wat bindt Marokkanen met Palestina ?

2010-03-20T07:27:00.000-07:00

Door Brahim Harchaoui

De historische band tussen Marokko en Palestina is er één die dateert van eeuwen voor de creatie van de zionistische staat. Al in de 12de eeuw lieten de Marokkanen zich gelden in de strijd om het heilige land. Ze vormden een belangrijk onderdeel van het leger van de legendarische Saladin tijdens de beslissende Slag bij Hattin, die erin slaagde de kruisvaarders te verdrijven uit Jeruzalem en een groot deel van Palestina. Eén van de historische overblijfselen van dat tijdperk is de Marokkaanse wijk in Jeruzalem, die voornamelijk bewoond werd door Marokkaanse strijders en pelgrims die zich in Palestina vestigden. Deze wijk grensde aan de Al-Aqsamoskee en vormde één van de toegangen van deze constructie. Vervolgens schonken de Ayyubiden deze wijk aan de Marokkanen in de vorm van een religieuze gift(waqf ) als beloning voor de dappere weerstand die deze boden aan de kruisvaarders. Toen aan Salahdin door zijn metgezellen gevraagd werd waarom hij de Marokkanen aan de Al-Aqsa Moskee had gehuisvest antwoordde hij : “ Ik vertrouw de veiligheid van deze stad en heilige moskee toe aan mensen die hun standvastigheid en onversaagdheid op land en op zee hebben laten gelden”. De Marokkaanse wijk of “Hareth al Maghariba” was sindsdien één van de historische bezienswaardigheden van Jeruzalem die samen met de Rotskoepel- en Alqsa moskee, de Arabisch-Islamitisch identiteit ervan symboliseren. Iets meer dan veertig jaar geleden voltrok zich een drama toen de zionistische burgemeester,
Teddy Kollek, de fysieke Marokkaanse aanwezigheid in Jeruzalem trachtte weg te zuiveren uit de annalen van de geschiedenis. Alle 650 inwoners van de Marokkaanse wijk werden tijdens de eerste dagen van de Zesdaagse oorlog gewapenderhand gedeporteerd terwijl hun huizen met de grond werden gelijkgemaakt. Hiermee werd de bezetting en verjoodsing van Oost-Jeruzalem ingeluid. Maar ondanks deze afschuwelijke zuiveringsoperatie vinden we overal in Palestina nog steeds typische Marokkaanse familienamen terug zoals El-Tijani, El-Maslouhi, El-Filali en
El-Tazi etc..

Het is gepast om in dit verband te verwijzen naar een andere fase in de geschiedenis. Iedere Marokkaan kent wel de geschiedenis van de Amazigh Abdelkrim Elkhattabi die als vrijheidsstrijder de wapens opnam tegen de Spanjaarden in de Rif-regio, wat resulteerde in de verpletterende overwinning op de Spanjaarden in de Slag bij Anwal in 1921. Maar Abdelkrim was meer dan een lokale vrijheidsstrijder. In 1948 mobiliseerde hij een hele Maghrebijnse éénheid om de wapens op te nemen tegen het pas ontsproten kankergezwel “Israël” . Honderden Maghrebijnen, onder wie tientallen Marokkanen, kwamen zich aanmelden in het hoofdkwartier van het Comité voor de Bevrijding van de Arabische Maghreb in Cairo. Daarnaast had Abdelkrim een adviserende rol als voorzitter van dat Comité en probeerde hij zijn ervaringen als succesvol guer- rillaleider in de Rif te vertalen naar militaire verwezenlijkingen op het front. Naast deze nobele rol van Abdelkrim loont het de moeite om één van de vele vergeten Marokkaanse vrijwilligers op te noemen die in het verlengde van Abdelkrims rol in de eerste Arabisch-Israëlische oorlog, hun leven hebben opgeofferd aan de Palestijnse kwestie.

De in Asilah geboren Abdelrahman Amezghar is één van hen. Als lid van het Arabische bevrijdingsfront dat een onderdeel vormt van de Pan-Arabische Baath-Partij voerde
hij een commando-operatie uit op 15 juni 1975 met een nederzetting ten noorden van Kiryat Shmona als doelwit. Deze confrontatie met de bezettingsleger duurde ongeveer
zes uren en resulteerde uiteindelijk in het martelaarschap van deze 4 vrijheidsstrijders. Bij de vijand vielen 25 doden en meer dan 57 raakten gewond. Deze heldhaftige operatie die menig Marokkaan vervult met fierheid is geen uitzondering. Tal van Marokkaanse namen kunnen opgenoemd worden die zich hebben aangesloten bij het Palestijns verzet o.a. :

-Mustapha Kzibr: een van de Marokkanen die zich aansloot bij het PFLP. Hij stierf op 2 februari 1994 in een confrontatie met het bezettingsleger. Zijn lichaam werd
naar Marokko gerepatrieerd in het kader van de uitwisseling van gevangenen en lijken tussen Hezbollah en de zionisten in 2008.

-Elhashemi Eltaoud: hij nam als vrijwilliger deel aan de eerste oorlog onder leiding van Abdelkrim Elkhattabi en raakte gewond tijdens de gevechten in 1948 ten zuiden van
Gaza. Hij leeft momenteel in Marokko.

-Hussein Eltangaoui: een ingenieur die zich aansloot bij het PFLP. Hij heeft aan verschillende operaties deelgenomen en stierf tijdens gevechten in Hoog-Galilea in
1974. Bovendien was hij goed bevriend met PFLP-leider George Habash.

Ondanks de bovengeschetste geschiedenis, luiden er hoe langer hoe meer Marokkaanse stemmen die pleiten voor een normalisatie met de zionistische entiteit. We zien
vooral bepaalde elementen van de Amazigh beweging en de hogere kringen van de Marokkaanse staat verraderlijk flirten met de zionisten. Regelmatig worden Tzipi Levni, Amir Peretz en andere zionistische criminelen openlijk en minder openlijk ontmoet in het kader van economische en politieke betrekkingen.
Bovendien merken we op dat diezelfde verraderlijkheid doorsijpelt bij het Marokkaanse middenveld in de diaspora. Onder het mom van interreligieuze dialogen en
andere valse voorwendsels bouwt men bruggen met de belangenbehartigers van de zionistische entiteit. Anderzijds is er nog hoop. We zien dat een verpletterende
meerderheid van de Marokkanen - zij het in diaspora of in Marokko- nog steeds de Palestijnse zaak als de meest prioritaire kwestie omhelzen. Dit kan voornamelijk
verklaard worden door de verbondenheid tussen de Palestijnen en de Marokkanen die als een rode draad door de geschiedenis loopt en die nog wordt versterkt door
een gemeenschappelijke taal en religie. Om deze historisch diepgewortelde band van strijd en martelaarschap, die blootgesteld is aan memoricide, te behouden, dient de
Pan-Arabische en Islamitische dimensie van de Palestijnse zaak te worden geaccentueerd in woorden en daden.

De Liga van Arabische Studenten in Europa

Zionisme, de doodlopende straat van onderdrukking.

2010-03-18T10:23:00.000-07:00

Door Ed-Daoui Amina

Van een vernederd volk tot moordlustige agressors die pogen om een weerloos volk van hun grondgebieden te ontwortelen. Wat bracht die joden er toch toe om nog geen 50 jaar na hun eigen (grote) nederlaag zelf een holocaust te ontketenen? Waar ligt de achterliggende ideologie van deze joodse bezetters? Joodse 'zwakkertjes', tijd om jullie masker af te zetten.

Medelijden was hun wapen, een krachtig wapen, in de strijd, om een stuk grond dat uitsluitend de Palestijnen toekwam. Met de holocaust als excuus poogden zij jarenlang om een kunstmatige staat op te richten, vanuit een zionistisch ideologie. En zij zijn hier uiteindelijk in geslaagd. Waar ze wel een steekje hebben laten vallen, of laten we zeggen, steek, is dat de oorlog om de gronden van Palestina eigenlijk niets te maken heeft met de holocaust. De oorlog is namelijk begonnen met de stichting van de 'staat Israël' en is ondanks de valsheden die verspreid worden, zeker niet het gevolg van de holocaust. Een merkwaardige notificatie: In 1878 werd de éérste joodse kolonie gesticht. Kennen jullie de geboortedatum van onze gezel Hitler? 1889. Vreemd, 11 jaar voor de komst van deze legende waren de zionisten al druk in de weer met het leggen van de eerste grondslag van hun 'Zuivere staat'. De tijd dat holocaust als geldig excuus gebruikt kon worden, is bij deze dus nietig verklaard.

We gaan even terug in de tijd. Eind 19de eeuw, Palestina maakt deel uit van het Ottomaanse Rijk. De grote meerderheid van deze bevolking bestond voornamelijk uit arabieren (98 %) en waren hoofdzakelijk moslim. Slechts 2 % van de bevolking bestond uit joden, en daarvan voerden er maar een handjevol arbeid uit. Immers, ze leefden op kosten van de verschillende liefdadigheidsinstellingen uit Europa. Tot zover de voorkeursbehandeling die de joden tot op heden nog steeds genieten, zonder dat het hen toekomt weliswaar. Op datzelfde ogenblik braken er in Rusland moorddadige antisemitische verwoestingen uit die zich verder uitbreidde naar verschillende landen. Het antwoord op het Europese antisemitisme was volgens Theodor Herzl (de joodse activist) het zionisme. Hij zag het tegelijkertijd ook als een oplossing. Zijn fameuze boek 'Der Judenstaat' is tot op heden de basis van het ontstaan van het zionisme. Hij pleit voor een staat met uitsluitend joden, gelinkt aan zijn redenering: 'In een staat waarin geen niet-joden leven kan ook geen antisemitisme ontstaan'. Hij en vele anderen na hem zagen Palestina als ideale thuisbasis voor hun duivelse plannen.

Deze zionistische plannen kregen vorm op het grote zionistencongres in 1903. Zij begonnen hierna meteen landerijen op te kopen tegen minieme vergoedingen. Voor de intelligente Palestijnen werd de duistere aard van dit zionisme al vroeg zichtbaar, hierdoor kwam er steeds meer en meer verzet. De kolonisten grepen hierop in met geweld. In 1907 richtten zij hun eerste militie op, de Hashomer, waaruit later het Israëlische leger voortgroeide. Het bleef niet bij het opkopen van land, maar zij werkten ook ijverig aan een eigen staatstructuur, hierin gesteund door 3 grote banken die de staatsopbouw op zich namen. Één van die banken is de Jewisch Colonial Bank, die bekend stond als de 'nationale bank' voor de zionisten. Ze had de controle over de Palestine Potash Company, die de mineralen uit de Dode Zee exploiteerde, en over de Palestine Electric Company. Hierdoor kregen de zionisten de grondstoffen en de energiebronnen van Palestina in handen. Om hun duivelse plannen te voltooien vroegen de zionisten hulp aan Groot-Brittannië, meerbepaald aan Lord Balfour die het oorlogspact mee opstelde. De Britten waren zeker bereidwillig om de schat Palestina van de Turken over te nemen. Ik zeg schat, want Palestina was strategisch gezien een erg belangrijke plaats, lag nabij het Suez-kanaal en vormde de grens tussen het Afrikaanse en Aziatische gedeelte van de Arabische wereld. Nog een merkwaardige notificatie: Palestina had het beheer over de olietoevoer in Irak, langs de pijpleiding Haifa.

Toen stond de volgende zware taak de Palestijnen te wachten, zich verzetten tegen een tweede onrecht, de Britten.
Tijdens de vredesconferentie in Parijs die zich toen bezighield met het verdelen van de wereld na de Eerste wereldoorlog, slaakten ze een noodkreet die als volgt luidde: ' Alle inwoners van Palestina, te weten van de provincies Jeruzalem, Nabloes en Akka, moslims en christenen, hebben zich gegroepeerd in een vereniging en hebben ook hun vertegenwoordigers gekozen. Die zijn in Jeruzalem bijeengekomen om te overleggen wat de beste bestuursvorm voor Palestina is. Zij beslisten om aan U, Vredesconferentie, een dringend protest te richten tegen het project om ons vaderland als een nationaal tehuis aan de zionisten te schenken en het door hen te laten koloniseren. Wij verzetten ons krachtdadig tegen deze beslissing, die zonder onze toestemming is getroffen.' Het mocht niet zijn, de Britten erkenden desondanks deze noodkreet een Joodse regering en vergemakkelijkten het zo voor deze duivelse zionisten.

Na enkele jaren was reeds 1000 km² van de 27 000 km² ingenomen door de zionisten. Hierna volgde een conflict tussen de kolonisator en de gekoloniseerde in 1929, wanneer op een joodse feestdag een zionistische militie met een verzonnen vlag onder de Al-Aqsa moskee marcheerde. Er braken rellen uit en de Britten gingen de Arabieren te lijf, met gruwelijke gevolgen. Van toen werd het voor de Palestijnen duidelijk dat er geen sprake van overleg kon zijn met de Britten en dat enkel een millitaire strijd een uitweg kon bieden. Als reactie hierop richtten de Palestijnen verschillende politieke partijen op waaronder; Hizb al Filistin al Arabi. Even later kochten de zionisten een gigantisch stuk grond op, dat 10 000 000 m² bedroeg, namelijk de Vallei van Wadi Hawarith en daaropvolgend kregen de Palestijnen hun eerste uitdrijvingsorder toegeschonken. Het begin van de op z'n zachts uitgedrukt, uitdrijving van de Palestijnen...

Onvoorstelbaar hoe groot de onverschilligheid is bij het publiek...Het Palestijnse volk wordt uitgemoord en hun gebieden worden gestolen. Hierna gaan de joodse wezens in hun huizen wonen, zwemmen ze een baantje crauwl in het zwembad, genieten van de middaglunch, leggen de honderden VN-resoluties naast zich neer en geen haan die er verder naar kraait. Case closed. Geloof me maar als ik zeg dat de Palestijnse kinderen, die dit overleven, het niet zullen vergeten.

The League of Arabstudents in Europe/ رابطة الطلاب العرب في أوروبا

Een kennismaking met Gibran Khalil Gibran

2010-03-13T06:54:00.000-08:00

Door Illias Elmouden

Op 6 januari 1883 schonk de Libanese schone Kamila Jibran het leven aan een jongen, Khalil. Hij groeide op in Bsharri, een noorderlijk christelijk gebied in Libanon, een toenmalige provincie van het Grote Syrië, dat aan de Ottomaanse heerschappij onderworpen was.

Wegens de armoede, waarmee de Jibran-familie te kampen had, was het niet mogelijk voor hem noch zijn broertjes en zusjes om naar school te gaan. Dat was echter buiten de lokale priester gerekend, die hem de essentie van de Arabische taal en schrijfkunst leerde. Toen ging er voor Khalil een wonderbaarlijke wereld open: die van de letteren. Door zijn grote liefde hiervoor, werd zijn lotsbestemming reeds op jonge leeftijd bepaald.

Het geluk bleef echter niet duren: zijn vader werd veroordeeld voor fraude en werd opgesloten. Tot overmaat van ramp nam de Ottomaanse autoriteit alle bezittingen van de familie Jibran af en werden ze verbeurd verklaard. Ondanks de vrijlating van zijn vader, was voor Kamila de maat vol: ze naam haar kinderen mee naar haar broer, gevestigd in de Verenigde Staten van Amerika.

De toenmalige grootste Arabische gemeenschap was er gevestigd in Boston. Kamila, alleenstaand en broodwinner, probeerde met alle moeite de eindjes aaneen te blijven knopen. Met behulp van liefdadigheidsinstellingen kon Khalil, die voordien niets anders deed dan door de wijken van Boston te kuieren, eindelijk genieten van een volwaardig onderwijs. Die gratie werd echter enkel aan hem verleend: zijn aanverwanten werden niet zo bevoordeeld, omdat het financieel niet haalbaar was.

Eens op school gearriveerd, bleek zijn achterstand zó groot dat hij genoodzaakt enkele gradaties teruggeplaatst werd. In een klasje, met enkel niet-Engelstaligen, werd de basis van de Engelse taal gelegd, en ging voor Khalil de wonderenwereld van de Engelse letteren open.

Khalil groeide op en liet zijn ambities als schrijver wat rusten. Na wat heen en weer gereisd te hebben, kwam hij in contact met Josephine, één van zijn mentrices. Zij was onder de indruk van zijn schrijftalent en werd door hem “Prophet” genoemd, niet wetende dat het gelijknamige boek later diezelfde titel zou dragen. Één van zijn andere muzen, was Mary Haskell. Zij was de enige die echte interesse toonde in de Arabische taal en zelfs probeerde deze taal onder de knie te krijgen , dit om zo de geest van haar geliefde beter te kunnen doorgronden.

Khalil ging de wereld in, maar vooral de Arabische wereld, als schrijver van enkele meesterwerken, gedichten met elementen ontleend aan zowel de Westerse als Oosterse mystiek.

Bij de Arabieren staat hij bekend als een vrije denker. Zijn boeken zijn toegankelijk voor zowel de atheïst als de conservatieve vrome mens. Hijzelf was eerst christen , maar keerde deze levensbeschouwing de rug toe.

In vele van zijn werken haalt hij christelijke elementen aan en benadrukt hij vaak de obscure handelingen die de Oostelijke kerken eind negentiende, begin twintigste eeuw stelden.

Op 10 april 1931 stierf hij echter te New York City.

Zijn bekendste Arabische werken zijn:

Ara'is Al Muruj (de Valleinimfen)

Al Arwah Al Mutamarrida (Rebelse Zielen)

Al Ajniha Al Mutakassira (Gebroken Vleugels)

Dama'a Wa Ibtissama (Een Traan en een Lach)

In het Engels bewees hij zijn schrijfkunsten in:

The Propthet

Sand and Foam

Jesus, Son of Man

Zijn bekendste werk, “The Prophet”, zou aan Josephine zijn opgedragen, maar toch kan er ook gesteld worden dat het een ode was aan Abdul Bahaa, de Bahaïtische leider.

Deze laatstgenoemde beïnvloedde sterk het boek “Jesus, Son of Man”. Gedurende die tijd maakte hij ook litteraire portretten van zichzelf, dit is op te merken in “Lazarus”, waarin de trieste ziel opzoek is naar de liefde en de dood over het leven wenst, in de hoop zo met de liefde verenigd te worden.

Voor enkele grote liefhebbers: sommige van zijn grote werken worden tot op de dag van vandaag opgevoerd in Libanon, Syrië en Jordanië. De producenten van deze meesterwerken zijn niemand anders dan de leden van de beruchte muzikale familie uit Libanon, Rahbani.

Statement on the occasion of the international women's day

2010-03-08T16:40:00.000-08:00

Each year on 8 March International Women's Day is celebrated worldwide. A significant day on which we are all reminded of the women who were and still are in a sorry plight, mainly in those places where abuse and gender inequality still prevails. Knowledge leads us to make choices, that is why as Arabs and simply human beings, we strongly object to this revolting comportment towards women and all other appalling evil practices in the homeland. Violations of the basic human rights such as the occasional honor killing in Jordan, the child marriages in Saudi Arabia, the ill treatment of foreign maids in Lebanon and Syria to the Gulf to Morocco are still being practiced as we speak.

The struggle for gender equality in the Arab world is part of a larger struggle for emancipation and progression of women worldwide. Appearances can be deceiving, because the position of a women in Europe is as worrying as in other countries, women in Western countries are far from being pampered. For example, they earn far less than men in doing the same job and are still faced to many career obstacles. As far as goes politics, it is still the voice of men that has the upper hand. Sexual abuse and domestic violence are still taboos all over the world.

At the same time we do not condone some western projections on Arab women and the way they patronize the Arab feminist struggle. Western feminists dig their grave with their own knife and fork and drag alone Arab women in this so-called concept of liberation, which is simply a projection of their own way of living. Some Western feminists went as far as to applaud for the invasions of Iraq and Afghanistan, and as it is widely recorded, the situation of the Iraqi woman has deteriorated drastically since the invasion. Prostitution, fear of terrorism, loss of livelihood, widowhood, an increase in domestic violence, the inability to send children to school, and other forms of deprivation are a reflection of 'liberated' Iraq and Afghanistan. A stubborn misconception is a patriarchal domination inextricably linked to the Arab-Islamic civilization. The rise of the number of Islamist women in politics has played an important role in these movements. Elsewhere, in Europe for example, we see that the veiled woman is part of the vanguard for gender equality and freedom of choice.

In the framework of our struggle for a world based on justice, the League of Arab students in Europe cannot but acknowledge that gender equality plays an indispensable role in obtaining this goal. Every cloud has a silver lining, therefore we fully endorse International Women's Day and hope that the noble goal of emancipation of women will not remain a hollow promise or an empty slogan.

The League of Arab Students in Europe
http://www.arabstudentsleague.blogspot.com/

Mossad

2010-03-06T07:20:00.000-08:00

Might or myth? by As'ad AbuKhalil

Assimileren of imiteren?

2010-03-06T05:52:00.000-08:00

Door Ed-Daoui Amina

Het dossier Integratie in België is wellicht nóg lijviger dan dat van de zaak Lernout & Hauspie. Langs deze weg een kritische kijk op het ‘assimilatiebeleid’ in België.

Kort na de tweede wereldoorlog was het bruinste dat een Vlaming ooit gezien had, het stoofvlees op zijn Belgische frietjes. Vreemd genoeg voelde toch niemand zich toen bedreigd door een hoofddoek of een baard. De zalige komst van de gastarbeiders. De tijd dat Ali hartelijk werd verwelkomd door België. Dat was dan ook de periode waarin Mohammed, de nieuwe Belg, zijn rug kwam kapot werken in de mijnen zodat de gemiddelde Belg een stoof vol kolen had en met zijn autootje over de nieuwe autosnelwegen kon rijden. Nu kunnen we niet gauw genoeg oprotten naar ‘ons’ land van herkomst…

Politici noemen de multi-culturaliteit een verrijking van de samenleving. Zoals het er nu uitziet, noem ik het eerder een verrijking voor de industrie.

Assimilatie kan gezien worden als een intensief proces van voortdurende integratie, waardoor leden met een andere etnische identiteit zoals Turks, Marokkaans opgaan, of ja zeg maar absorberen, in de bestaande samenleving, in deze kwestie België. Concreet gesteld: het tegenovergestelde van hetgeen waarmee de joden bezig zijn in Antwerpen, namelijk gettovorming. Hierdoor verliest de geassimileerde ontegensprekelijk bepaalde onderscheidende kenmerken die net essentieel zijn aan zijn of haar etniciteit. En tot zover de vrijheid van de mens in het liberale Belgenlandje.

Assimilatie geschiedt vaak op gedwongen wijze. We kennen het scenario allen reeds: je komt aan in een land, en het eerste dat ze je opleggen is de taal en identiteit. Akkoord. Maar what’s next? In hoeverre moet men gaan om te bewijzen dat men de grens van ‘volwaardigheid’ heeft bereikt binnen dat gastland? Wij assimileren, maar zullen zij ons wel accepteren? Ook in actuele context vormt dit begrip eerder voor problematische dan diplomatische gesprekken in de huidige samenleving.

Met de tijd blijft Bert Anciaux aantonen dat hij de tactloosheid zelve is. Sp.a'er Bert Anciaux pleit voor een verregaande integratie op vlak van taalbeleid.
Maar God weet, en tevens elke kritische inwoner van België, dat hij beter zelf zou werken aan zijn Nederlands, als hij zelfs geen nuances kan maken in zijn eigen moedertaal.

Op zijn weblog www.bertanciaux.be (zeker een aanrader als je je een politieke breuk wil lachen) vergeleek hij het leed van de kinderen in de crèche van Fabeltjesland met het lot van de Palestijnse kinderen in Gaza. Ik citeer: "Hier gaat het over 15 slachtoffers, waarvan 14 kindjes. Het choqueert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht en zonder dat die agressor opgepakt werd", aldus Anciaux.

Hiermee heeft hij het ook verkorven bij de joodse organisaties in ons land. Niet dat dat een pijnpunt vormt voor ons natuurlijk… Ook zijn taalbeleid is eerder een lachertje. Hij pleit voor extra Nederlands lessen voor vreemdelingen om hen zo de Tweede taal te leren. Grappig, want elke niet-autochtoon weet dat zijn Eerste taal, Arabisch of turks of whatever niet erkend wordt. Probeer maar een dergelijke conversatie te voeren op een vlaamse speelplaats zonder dat je naar de dienst imigratie wordt doorverwezen. Dus waarom nog de moeite doen om het te omschrijven als ' tweede taal', Bertje?

Kort gezegd, in de context van 21e eeuw is het niet evident om te kunnen spreken van integratie of assimilatie zonder dat je je ziel aan de duivel verkoopt.
In ruil voor je etnische identiteit, krijg je te genieten van het sociale Belgische zekerheidsstelsel dat by the way op zijn laatste benen loopt.
Is dit wat we willen? Willen wij dan echt onze cultuur en religie verliezen? Is er sprake van een win-winsituatie?
Laat mij even in naam van de Arabische gemeenschap antwoorden: nee.

De kleren van de farao

2010-03-03T13:17:00.000-08:00

door Amina Seddiki

Dat het huidige Egyptische regime interne legitimiteit ontbeert, staat buiten kijf. Dat het zich daarom verschanst achter een verkrampt patriottisch vertoog hoeft evenmin te verbazen. ‘Macht constitueert zich doorheen het discours’, wist Foucault immers reeds te vertellen. En bij autoritaire regimes heeft dit foucaultiaans basisinzicht doorgaans een tikkeltje meer urgentie.
Nu is het zo dat Egypte sinds haar onafhankelijkheid steeds gebukt ging onder autoritaire vormen van staatsbestuur die met veel bombast en retoriek werden verdedigd. De historische manifestatie van het Arabisch-Socialisme moest in deze overigens niet onderdoen, alleen kon ze de Egyptenaren wel een ‘sociaal contract’ voorleggen. Tralies in ruil voor een elementair menswaardig bestaan. In de Eerste wereld klonk dit als Sjostakovitsj’s symfonieën. In een eerste stadium van het postkoloniaal catching-up proces leek het evenwel aanvaardbaar. Maar wat staat er in het contract vandaag? Is er überhaupt nog wel een contract? Eén ding staat zeker vast: nooit hebben pompeuze patriottische slagzinnen een volk kunnen voeden. Nee, de huidige farao is naakt. Echter, wanneer men zijn naaktheid signaleert, ruilt hij de breedspraak in voor een ode aan de matrak. Meer zelfs, de naaktheid van de farao gebiedt het volk uit schroom de ogen dicht te slaan. Helaas, want wie de ogen te lang dichthoudt dreigt onvermijdelijk in slaap te vallen.

Gewoonlijk geldt dat wanneer een autocraat het monopolie over de ‘harten en geesten’ dreigt te verliezen, hem meestal niets anders rest dan de propagandamolen wat harder aansturen. Het officieel georchestreerd melodrama na de voetbalnederlaag tegen Algerije en zelfs het recente verweer voor de ‘Wall of Shame’ appelleerden in deze allebei aan dezelfde ambitie: het volk en masse op het dwaalspoor van een kaakslagpatriottisme zetten. En wanneer de horizon niet breder lijkt dan de territoriale landsgrenzen en de mensen schakels worden in een tot fetisj verheven vaderlands liefdesverhaal, zou de farao dan niet vredig op beide oren kunnen slapen? Neen, zelfs aan de Egyptische vaderlandsliefde bestaan grenzen. Ook aan de Nijl stopt de romantiek meestal waar de honger begint. Zo was er bijvoorbeeld de lente van 2008. Voor velen leek er toen een bij uitstek ‘Caireense lente’ in het verschiet. Een massale staking die ’s lands reilen en zeilen platlegde moest toch wel het hoogtepunt zijn van een ‘protestcultuur’ die enkele jaren voordien met Kifaya! werd ingezet?! Helaas, dit was evenwel buiten de farao gerekend. Het protest werd al snel met de matrak weggehoond en de cultuur moest meteen plaats ruimen voor een toestand van nationale lethargie. En de farao, ... die draagt nog steeds geen kleren. Alleen durft niemand hem daar meer mee te confronteren.

Laten we evenwel terugkeren naar het begin van het verhaal. Het begon allemaal dertig jaar geleden toen Egypte besloot haar ziel met een handdruk in Camp David te verkopen. Een dubbel verraad moest het uitzicht van de Egyptische politiek voorgoed wijzigen. Misr al-Oroba zou voortaan de meest gewillige Arabische dwarsbomer van de Palestijnse vrijheidsstrijd worden. En zagen we de apotheose ervan niet recent nog in de bouw van de “Wall of Shame”? Apotheose ja, want, geef toe, kan het verraad nog dieper?
Camp David bracht evenwel niet enkel de genadeslag aan Egyptes Arabische ziel. Een tweede verraad was immers de gestage maar zekere opname van het land in een wereldsysteem dat teert op uitbuiting en ongelijkheid. Al Infitah heette het toen. In feite was het eerder een ‘dichtslaan van deuren’. De gewone Egyptenaar kreeg immers de poort naar de toekomst in het gezicht dichtgesmeten. De rijke burgerij schonk men daarentegen de sleutel naar een hele wereld van ongebreideld consumptie en vermaak. Toch ging de ‘opening’ aanvankelijk niet zo vlot als de IFI’s hadden gehoopt. Er moest sneller en efficiënter geliberaliseerd en geprivatiseerd worden: alles diende vermarkt te worden. Het gevolg was een terugschroeving van de subsidies op basisproducten, sociale voorzieningen en publieke diensten. En de armen worden armer en “wie heeft, zal nog meer krijgen”. Ook in Caïro mist Mattheüs zijn effect niet. Heelder straten worden aan de lifestyle van de rijken aangepast. En als dat niet volstaat, dan moeten ‘gated communities’ maar Egyptes crème de la crème met de hulp van hoge muren, tralies en bewakingscamera’s afschermen van een “voetvolk” dat zelf steeds meer kampt met een gebrek aan huisvesting. Geen huisvesting want niet lucratief genoeg voor de staat. Maar kan het dan verbazen dat de ashwaiyyat als paddenstoelen uit de grond rijzen? En wie of wat moet hen in water en elektriciteit voorzien? Een zoveelste African Cup-titel of Tamer Hosny’s zeemzoeterige ‘Masryoun Bejad’? Nogmaals, de farao is naakt! Maar wanneer wordt dit dan toch uitgeschreeuwd?

القبة السمراءْ

2010-03-01T12:43:00.000-08:00

بقلم: إكرام نبيلة حرشاوي

إنّي أرا القبة السمراءْ
تستغيث فمن أجاب النداءْ
هل يعاني العرب من أذنٍ صماءْ
و إلاّ فما هذا الجفاءْ
متى خشي المسلم عدة الأعداءْ
متى كان الصهيون أقوياءْ
متى كنّا نحن الضعفاءْ
كلاّ ثّم كلاّ لن نرض هذا البلاءْ
فوالله رب السماءْ
لن نهون ولن نرض الإنحناءْ
هيا يا مسلمي جميع الأرجاءْ
نكبر، نهلل، نرفع الرّاية و اللّواءْ
راية الإسلام لواء الحق و كتاب القرآن
القدس موطننا وموطن رسالات الرحمن
فإلى متى هذا الصمت والهوان
هل لهذا السبات نهاية قبل فوات الأوان
هل نسيتم ماضٍ صلاح الدين مثل الشجعان
او الفاروق من قبل خيرة الفرسان
فلسطينُ صبرتِ،وياله من صبر و قوة كبيران
لكن و أسفاه!الصهيون تمسكُكِ بين الشفتان
فتصرخين بصوت يصم الأذان
لنسمع نحن و نقول الله المستعان
ولو نظرنا حقا لتقطع الوجدان
وتدفقت الدموع ولم نستطع كفها عن السيلان
لكن نتحاشا الحاضر ونفضل الغفيان
ونغض الأبصار عن ظلم كان
وقهر لايزال وجرح لا ينام ونقول حلم صعب المنال (يتبع بإذن الله)

رابطة الطلاب العرب في أوروبا

Excellent interview with Hamas' Osama Hamdan

2010-03-01T06:54:00.000-08:00

Osama Hamdan is Hamas' top representative in Lebanon. He is one of the members of the Politburo, and a member of the Arab National Congress. He is widely perceived as one of the more charismatic figures within Hamas, on par with Khaled Mes'al and Ismael Haniyeh. Here is an excellent English interview with al-Jazeera International.

وحدة دون وحدويين

2010-02-27T18:05:00.000-08:00

بقلم: أسعد حمود

بحثنا ولا نزال عن واقع الحركة القومية العربية في لبنان، وقدرتها على العمل الجدي والحراك الفعلي، على أنقاض الحركة وحالة التفرق والتشظي التي تسودها، ودوامة "انتهينا من حيث نبدأ". في محاولة مبسطة لوضع الإصبع على جرح التجزئة وغياب الروح القومية المنتمية المتأصلة واستبدالها بالإنتماء إلى تنظيمات الإقطاع العائلي السياسي القومي، وإيثار الخطوة العملية القومية على نشاط الأحزاب المتفلسفة النظرية المفرغة، والتي تستخدم التورية السياسية عبر نشر الافكار والأيديولوجيات المختلفة مع طرحنا القومي، مما يجعل من الطرح الوحدوي طرحاً عبثياً يراوح مكانه (بقصد أو بغير قصد)، مما لا يتمازج مع تطلعات الجماهير ومصلحتها، فالعمل القومي العربي بات بأمس الحاجة إلى حركة جدية ومثمرة تتخطى حد الشعارات الفضفاضة والتغني بانجازات الماضي وأمجاده، والإجابة بجدية مطلقة وبصراحة على الأسئلة التي هي بحاجة إلى أجوبة مقنعة، تنسجم مع تطلعات الشارع وخلفياته.
يمكننا القول بأن التجارب السابقة لم تصل الى الحد الأدنى من الإتفاق على قيادة سياسية تشكل المرجعية للعمل القومي، يمكنها أن تضع اليات عمل تخرجنا من شبكة الشعارات والأمنيات، منتقلة بنا إلى عالم المؤسسات القائم على الجبهات والتكتلات السياسية التي تعمل وفق برنامج وخريطة معينة على المستويات كافة، نتخطى عبرها النفق المظلم الذي تقبع فيه حركتنا، محاولين قذف النقاط باتجاه الحروف، نقول بأن المطلوب التهيئة لورش عمل متفق على صلاحياتها، مدروس قدرتها على الإستقطاب، وتوحيد الصف، والنهوض بالعمل الجماهيري الذي يلامس عمق الحركة، وخلق جو يعمل للتأسيس لمؤتمر قومي يمكنه أن يشكل المظلة الحافظة، وأن يوازيه تلازم عملي بين النخب والجماهير وخلق أرضية جامعة ترسخ الثوابت والأسس والمبادىء وما أكثرها، وهذا ما يتطلع إليه القوميون العرب الحقيقيون بمختلف انتمائاتهم وتوجهاتهم.
سؤال ما برح يطرح في أروقة القوميين ألا وهو: إلى متى؟؟ لتنطوي و تتشعب تحت هذا السؤال تساؤلات عدة، تستمد مشروعيتها من التاريخ العظيم لحركتنا والمرصع بدماء الشهداء والام الجرحى وصرخات الأسرى (المنسيين طبعاً)، الذين قضوا في سبيل رفعة وحرية وتحرر هذه الأمة من رجس أعدائها، تاريخ يستلزم المراجعة الجدية، والمعالجة المثمرة، مع الإبتعاد عن الأنا القاتلة، والمحسوبيات العفنة التي تحكم بفعل هيمنة الداعين للنضال لمجرد الرغبة بالحصول على مقعد هنا أو منصب هناك، والمتاجرة القذرة عبر التلطي وراء الأطر وإقامة المهرجانات والمؤتمرات في الفنادق الفاخرة دون وجود رصيد ميداني وحراك فعلي يملأ الساحة، ويوفر مقومات عمل إجتماعي، سياسي، وثقافي لا يمكن إنكاره لا من عدو ولا من صديق، فإغفال ما أوردنا يجعل من أي مشروع يتارجح بين مطرقة الأنا وسندان المحسوبية، ليسقط ويتهاوى، ويبقى السؤال مشروعاً ومطروحاً بقوة ماهية الالية المجدية لإنتاج حراك قومي فعلي إذا كانت بعض الأطراف ترفض التعاون بين القوميين وتفضل التعاون والتحالف مع الأحزاب والتيارات الأخرى، وقد صرحت بذلك علانية، وهل يبقى شعار الوحدة مجرد شعار إلهائي إرضائي؟، أو مجرد طرح تداولي يستغرق من الوقت إلى ما لانهاية له في مداولات ومداورات ومناقشات سبق أن أشبعت؟ وهل سيبقى نضالنا مرتبط بوكالات عائلية تدعي الزعامة إلى أجل غير مسمى؟، علماً بأن مبدأ واحد من مبادئنا الكبرى يمكن أن يشكل محور التقاء للتيار بأكمله، فما معنى العودة بنا دائماً إلى الوراء، وقد تجاوزت المناقشات والمناكفات والمقررات حدها، وبلغت ذروتها واستنفدت الوقت والجهد والفراغ، وأفرغت الطاقة المطلوبة وغير المطلوبة؟، إلا إذا كان المقصود والمطلوب المزيد من التلكؤ واللف والدوران في أساليب لم يعد الرهان عليها مقنعاً، وبتنا نخسر القلعة تلو الأخرى (المدن والبلدات التي لنا فيها وجود تاريخي)، إن الدعوة إلى توحد الوحدويين باتت أكثر من ضرورية، ومواجهة واقع التشتت بحسم وعزم أكيدين ومثمرين، والانطلاق بما هو ممكن وجدي، وبمزيد من الدعوة الإعلامية المطلوبة من السياسيين وذوي الرأي لحسم الموقف، ومخاطبة الرأي العام، وبلورته وإثرائه، والانطلاق إلى الهدف الذي بات الإجماع عليه من القوة بحيث لا يقبل التردد، ومزيدا من اللعب بالألفاظ والبحث عن حلول ضائعة هنا وهناك.
مع غياب المكونات الرئيسية لعنصر التوحد، وهي إرادة بناء الحد المطلوب لعمل حقيقي ويلبي تلبية حقيقية لطموح مواجهة حالة التراجع التي نرفضها جميعاً، ونسعى إلى توفير مستلزمات اليات عمل رائدة وفاعلة، ونترجمه ميدانياً، فجماهيرنا المعطاءة قد نفذ صبرها، ولم تعد تحتمل المزيد من الإخفاقات والوعود، والشارع القومي يترقب التوحد وقد مل الشرذمة والتفرق، وإلا فما الجدوى من إيماننا بعمل لا نوفر له آلياته وأسبابه ؟ وما معنى أن ندرك أن للجماهير والنخب فعلها وعمقها وقوتها ؟؟ وللحركة القومية العربية تجاربها العميقة، فهل يدرك دناصرة العمل القومي ما معنى أن يؤمنوا بأن الحركة القومية لا يمكن أن تحقق أهدافها، وتبلغ ما تصبو إليه أو شيئاً من طموحاتها، أن تلقي بسلاحها الذي بقي طوال سنين هو الحامي الحقيقي لهذه الأمة، هل يدرك هؤلاء بأنهم لا يملكون برنامج عمل منظم ومثمر في مواجهة ما أسردت يتجاوز حدود التمني، وليبقى كل ما نؤمن به حبيس جدران الطائفية والمذهبية والعشائرية، وإني لأرى الخالد جمال عبد الناصر رافعاً سبابته متهماً من يتخاذل عن التوحد قائلاً " إن النصر عمل والعمل حركة والحركة فكر والفكر فهم وإيمان"، المطلوب أن نكون جادين فيما نطرح قادرين على ترجمة ما نردد، موازين أعمالنا بعمل ميداني جاد يتخطى حدود الكلام إلى ثورة عريضة لا تبقي ولا تذر.

Europe: A shifting From Politics to an Anti-Islamic Showpiece Are France and Belgium playing Domino?

2010-02-25T01:35:00.000-08:00

By Bouchra Grich

What used to be politics has now officially turned into a cosy anti-islamic stage play. Insulting, discriminating and oppressing Muslims and Arabs on a daily basis has become an ordinary activity. The authorities feign that they try to combat social, ethnic and religious discrimination while in reality they encourage racist activities by making racist remarks themselves. And we all know that actions speak louder than words. These racist bunglers are available in every country, in all sizes and all shapes, but they all have one thing in common; an intolerant, contradictory and discriminatory attitude.

Done with France's 19th century national motto 'Liberté, Egalité et Fraternité', the new slogan to describe France is 'Oppression, Inégalité et Discrimination'. In 2005, during Jacques Chirac's presidency, civil disorder was spread over France. This unrest was triggered by the deaths of two teenagers during an investigation of a possible break-in by the police. Chirac declared a state of emergency, but justice delayed is justice denied and the riots continued and even worsened. Sarkozy (interior minister that time) called this violent youth, which is by the way a minority in France, "scum" and spoke of an "ethnic cleansing". This strategy of the Government, namely treating the youth without proper respect or attentiveness, is so-called firm and effective, but instead it provokes and incites the French citizens. Besides, the main reasons behind these riots were youth unemployment and lack of opportunities in France's poorest communities. So before criticizing a man, walk a mile in his shoes! Of course, such violent behaviour is frowned upon, but children who use violence usually come from homes where they have been abused or witnessed abuse and violence. With no sense of self-worth, family or community, these children struggle every day to find their place in the world. So you tell me, who is the real scum here...

In 2007, a few months after Sarkozy was named president of France, the second biggest civil unrest took place in France. This time because the police rammed the motorcycle of two Arab teenagers, these policemen failed to assist the injured teenagers and left them for dead. This was not a one-off exception or the latest fashion in France, but these things happen daily. Ethnic minorities are pushed further outside the French society and are constantly predominated by impudent policemen. Although France has the largest, multi-ethnic Muslim minority in Europe, the French President is constantly ridiculising these citizens and uttering the most repugnant statements. Sarkozy shows publicly disrespect towards north Africans and people with Muslim backgrounds and gets away with it. He does not bother to apologize. Even worse, he holds speeches to defend his racist remarks. I guess a leopard cannot change its spots.

Let us definitely not forget that it was France that decided to launch a law banning the wearing of religious symbols from public schools. This law has stigmatised Muslims at a time when the country should be fighting discrimination in the job and housing markets. The French government does shit to tackle exclusion and high unemployment in the suburbs, but instead ridiculises its citizens. They obviously seem to forget who build up France after World War II !

This new Olympic anti-Islam sportsgame is not only perceptible in France, but the torch seems to have been passed on to Belgium. At least in Belgium they have some sense of humour; some belgian politicians consider themselves leftist while all their 'principles' correspond to the fascist right-wing ideology. Schools in the French Community who ban the headscarf are supported by two decisions of the Belgian Council of State. The Council thinks that the ban contributes to 'promoting peace and brotherhood'. Calling them funny would be an underestimation, they are hilarious. They marginalize the Islam and ban Muslim girls from wearing a headscarf because they want to 'set them free', they care about them. Oh please, if it ain't broke, don't fix it! The only thing they need to be liberated from is this empty-headed destructive behaviour of the authorities.

Our mindless darling Belgium also felt obliged to take over the repulsive manner in which France treats and looks at the violent youth: zero-tolerance. They get tough with the youth rather than provide longer term solutions, the 'kill one to warn a hundred' strategy. The reasons behind the violent behavior of the youth is the same as in France: unemployment largely due to racial and religious discrimination. The goal is to make people feel safe and secure and maintain public order, but how can these goals be achieved by prejudiced and racist policemen? How can these goals be achieved when ethnic minorities in Europe are still discriminated on basis of their skin colour? How can these goals be achieved when even the authorities, who are expected to give an example, encourage racist activities? Or let us put the question differently. What is their damned goal?!

Keep the weapons at the ready‏

2010-02-25T01:30:00.000-08:00

By Brahim Harchaoui

Once again, the Zionists are beating on the drums of war after the fulfilment of the last military drill, which was supervised by Gabi Ashkenazi. In addition to that, foreign minister Avigdor Lieberman issued a statement threatening to topple the regime of Bashar al-Asad in any new war. It seems that the Zionists are preparing themselves for a full scale confrontation, with possibly far-reaching consequences, in their quest to restore their weakened military deterrence in the region due to their military failure in the past ten years.

Their first failure in the last decade was losing control over the south of Lebanon by withdrawing unilaterally, as a result of the courageous Lebanese resistance spearheaded by Hezbollah. A few months later, a popular upheaval sparked out in the West bank and the Gaza strip, known as the second Intifada, which shook the foundations of the Occupation through guerrilla warfare and martyrdom operations inside the Palestinian territories, which were occupied in 1948. This Intifada marked a turning point in the history of the Zionist entity, as the capabilities of a military superpower to quell a popular upheaval stood in sharp contrast to its vulnerability on the ground. This resulted in the dismantling of the settlements in Gaza in 2005.

Unlike previous Arab-Israeli wars, Hezbollah surprised the world when it harshly defeated the Zionist aggression in the summer of 2006. This was proved by their ability to target Zionist towns and settlements incessantly over the course of war, with their short and mid-range rockets, from day one of the conflict until the acceptance of the cease-fire on August 14. In January 2009, the Zionists were confronted again with their impotence when they failed to crush the isolated resistance in Gaza. Both Hamas and Hezbollah emerged stronger than ever out of these conflict, a claim supported by senior officials of the Zionist entity. Both organizations completed their duty properly by aborting Condoleeza Rice's project of a 'New Middle East', which aimed to destroy the spirit of resistance and our people’s steadfastness.

The Zionist entity, however, has been fiercely revising and improving its deterrence strategy, striving to set new goals for the next battle. It must be taken seriously when Lieberman states that the Zionists are preparing to bring down the Syrian regime . Under the pretext of implementing the “The Syria Accountability and Lebanese Sovereignty Restoration Act”, approved by the American Congress in 2003, the US will almost certainly endorse and facilitate such an endeavour. In addition to that, Netanyahu and other high-ranking Zionist officials reiterated their previous threats that the Lebanese government will be held responsible for the conduct of Hezbollah. With regard to that, the Lebanese state with its army, infrastructure and political institutions will certainly not be spared from Zionist atrocities. Moreover, a scenario similar to that one of 1982 may unfold. In other words, the Zionists may have plans to enter Beirut and Damascus and replace both regimes in order to break the backbone of the axis of resistance,leaving Iran isolated in the region.

Be that as it may, Hezbollah and Syria are fully prepared to engage in an open war with the Zionist entity. Similar to the Egyptian crossing of the Bar-Lev line in October 1973, Syria and Hezbollah may enter this conflict offensively and regain the occupied Golan Heights and Shebaa Farms, and perhaps some more. It lies within the possibilities of the Lebanese Resistance to break through Israeli defense lines in the north of Occupied Palestine and change the location of war. Certain Palestinian towns and villages may be liberated in the Galilee. Above all, Tel Aviv, the economical, demographical and political center of the Zionist entity is within the range of the Lebanese Resistance. Any attack on the southern suburbs of Beirut, Hezbollahs stronghold in Lebanon, will be answered with missile attacks on Tel-Aviv.

One might argue that the Zionists may employ their deadliest weapons when driven in a corner, and opt for a massive retaliation (the so called Samson option). This would turn Lebanon, Syria and probably some parts of Palestine into a ground zero (with tense of thousands of dead). It is possible that this scenario unfolds if it fails to counter a joint Syrian-Hezbollah penetration on the ground with conventional weapons. This worrisome scenario will undoubtedly lead to massive explosions in the Arab and Muslim streets. The Americans will sink deeper in the Iraqi quagmire as the Iranian backed groups in Iraq will once again turn their weapons on the U.S. occupation in Iraq. All western targets will be declared legitimate and terrorist and sabotage operations will take place all over the world. Especially the petro-chemical industry in Haifa and other sensitive locations will be on the hit list of various actors.

With the second commemoration of Imad Mughniyah’s assassination, a Hezbollah retaliation to revenge him could set in motion any of the aforementioned scenarios. It is no public secret that the Zionists are eagerly seeking a casus belli to initiate their aggression. After all, it is clear that neither Hezbollah, Syria nor Iran are actively seeking a war with the Zionists. From a strategical point of view, they would prefer to strengthen their military capabilities and gradually shift the current balance of power in their favour, instead of being involved in such a war. Time is advantageous for the axis of resistance and whatever may happen, the next battle will change the fate of the region.

Verslag van onze boycot Starbucks actie

2010-02-24T14:18:00.000-08:00

Vandaag was een delegatie van de Liga van Arabische Studenten aanwezig bij de opening van Starbucks in Antwerpen. Het is algemeen geweten dat Starbucks de Bezetting steunt in Palestina, zowel op moreel vlak als op financieel vlak. Jaarlijks doneert Starbucks 10% van haar winst aan de staat Israël en haar moorddadig leger. Howard Schultz, Starbucks' CEO heeft zelfs in 1998 één van de meest gevierde Israëlische PR prijzen gewonnen omwille van zijn hulp voor de Bezetting.
Met al deze feiten in het achterhoofd vertrokken we met 6 naar het Centraal Station in Antwerpen en begonnen we pamfletjes uit te delen met al deze informatie. De reactie van een aanzienlijk deel van de mensen was zeer bevorderlijk voor ons enthousiasme. Sommigen verweten ons zelf dat we de affiches te laat hadden uitgedeeld, omdat ze al geconsumeerd hadden bij Starbucks.
Helaas was er ook een keerzijde aan de medaille. Enkele ambtenaren van de Stad Antwerpen maakten het ons moeilijk om ons werk verder te zetten. Ze wilden per se onze identiteit kennen. Dit terwijl we niemand hebben belet Starbucks binnen te treden, of voor enig overlast zorgden. Dit hielp niet en de ambtenaren belden zelfs de politie, niet beseffende dat zulk een behandeling er enkel voor zorgt dat we nog standvastiger zullen zijn in onze houding ten aanzien van Starbucks en de bezetting van Palestina. Zonder enige twijfel zullen we onze actie verder zetten de komende dagen en onze verantwoordelijkheid opnemen om ervoor te zorgen dat de klanten van Starbucks niet in het ongewisse laten over de eindbestemming van hun geld.
Wordt vervolgd ...

Report of boycot Starbucks activity by the students League

2010-02-24T14:16:00.000-08:00

A delegation of the League of Arab Students was present today with the opening of a new branch of the Starbucks enterprise in Antwerp, Belgium. It is generally known that Starbucks supports the Occupation in Palestine, morally and financially. Annually, 10 percent of Starbucks' profit is channeled to Israel and its murderous army. Howard Schultz, the CEO of Starbucks has even been rewarded one of Israel's most decorated PR prices.
In the light of all these developments, six of our members were handing out leaflets with the correct information. Some of the peoples reactions who came out of Starbucks were quite encouraging. Many regretfully said that we handed out the leaflets too late, because they had already consumed inside Starbucks.
Alas, we were also disturbed by the authorities who were keen on knowing our identities and our permissions. We objected by stating that we did not impede anyone from entering Starbucks, nor did we cause an uproar in the Central Station of Antwerp. All this did not help, but such a treatment by the authorities only causes us to be more steadfast. We will undoubtedly proceed with informing the Starbucks customers on the final destination of their money.
To be continued ...

To be or not to be? A zionist, definitely not...

2010-02-23T14:50:00.000-08:00

Door Ed-Daoui Amina

Vrede in een handomdraai? Een volk dat de kans op een menswaardig bestaan niet krijgt tegen een volk dat er niets te zoeken heeft. Zijn de Palestijnen de dupe van de schandelijke behandeling die de joden eeuwenlang in Europa hebben ondergaan? Is in de ‘Joodse staat’ dan echt geen ruimte voor Arabieren??

Intussen hoeft het geen betoog meer dat het Israëlische leger met gruwelijke en uiterst laffe daden de Palestijnen tracht te ontwrichten van het grondgebied dat hen, en enkel hen toekomt. We weten allen wel wat er gaande is, maar hoe het zover gekomen is, zit bij sommigen, onder andere bij Tzipi Levni en Olmert, blijkbaar ver in het achterhoofd. Hierom dus in een notendop de aanzet tot het hart- en vleesverscheurende leed van ons volk…

Sedert de diaspora hielden de joden een band met het land waar hun heilige plaatsen lagen en een heimwee naar betere tijden, die er nooit geweest zijn. Eeuwen lang klampen ze zich reeds vast aan een paar vellen papier , beter gekend als de Thora, dat moet afdoen als ‘authentiek bewijsmateriaal’ voor hun Beloofde Land. In de loop der eeuwen hadden dan ook herhaaldelijk kleinere groepen al gepoogd om zich in Palestina te vestigen, meestal ZONDER succes. De emancipatie en integratie van de Joden werd door antisemieten afgewezen, waardoor de meesten onder hen tot de conclusie kwamen dat het zionisme uiteindelijk hun enige oplossing was. Vreemd, iemand hield er nochtans een andere definitie van het woord op na…

Anyway, dit politieke zionisme zag een Joods thuisland in Palestina als oplossing voor de problemen van discriminatie en vervolging die men als minderheid in andere landen ervoer. Tijdens de Eerste Wereldoorlog wist de Zionistische beweging een officiële toezegging los te krijgen, de zogenaamde Balfour-declaration uit 1917, waarin Groot-Brittannië zijn steun voor een Joods thuis ('Jewish Homeland') in Palestina uitsprak, echter zonder dat dit de rechten van de Arabische bevolking aldaar mocht schenden. Er mag gezegd worden dat The Declaration of War nauwer aansluit aan de betekenis die gegeven wordt aan dit oorlogspact. Wat de Britten toentertijd uit het oog waren verloren, is dat Arabieren niet gediend zijn en ook nooit gediend zullen zijn van een joods thuis op hun funderingen. De Balfour-verklaring en de Joodse immigratie riepen dan ook veel verzet op onder de Arabieren in Palestina. Van toen af braken de werkelijke onlusten uit; kort gezegd: the game had begun. Het startschot werd gegeven voor één strijd, twee fronten. Palestina in het offensief.

Heden is de situatie er helaas niet op verbeterd voor de Palestijnen. Huizen, kinderen, vrouwenlevens en zo veel meer is hen ontnomen op de meest wrede wijze die slechts moeilijk te vatten is als je geen zionist of slager bent. Om bloed van te huilen…

Zoveel hebben wij te klagen als Arabieren in het westen, en gegrond hoor, maar laat ons vooral niet vergeten dat de strijd tegen onrechtvaardigheid die de Palestijnen 24 op 7 in Gaza te voeren hebben, van een zwaarder kaliber is dan de onze. Ondanks het bloed, de ontelbare verliezen blijven zij op hun front staan, en vechten zij voor datgene zij in rechte verdienen.

Dat ons volk zulk voorbeeld hopelijk moge beschouwen als een toonbeeld van moed en dapperheid. Iedereen zal krijgen wat hem of haar toekomt, martelaar of agressor zijnde. Wat belangrijk is, is dat wij ons verenigen in één gelijkaardig front en opkomen voor ons volk dat niet nog langer zou mogen lijden. United we stand, divided we fall.

Boycot Starbucks

2010-02-23T08:35:00.000-08:00

Morgen opent de eerste Starbucks in Antwerpen. Dit is de tweede van zijn soort in België. Het moet niet vermeld worden dat wij voorstanders zijn van een absolute boycot van deze keten. Zij steunen financieel de Zionistische staat Israël, en dit is zelfs geen publiek geheim. Howard Schulz, de CEO van deze keten heeft meerdere malen zijn sympathie geuit voor de illegale staat Israël en haar moorddadig leger. Niet zo lang geleden protesteerde de 'Arab Nationalist Youth', met wie wij een verbond hebben, in het Hamra district in Beiroet tegen de aanwezigheid van Starbucks in dat land.
Met andere woorden, geen Starbucks voor ons, en verspreid het woord!

Het Afghaanse verzet brengt Nederlandse regering ten val

2010-02-22T12:27:00.000-08:00

door Yassine Channouf

De regering in Nederland is gevallen. Eindelijk. Je moet als politieke partij water bij de wijn doen in een pluralistisch land waar een meerpartijenstelsel de politiek domineert dewelke in de praktijk geen enkele partij toelaat een absolute meerderheid te verkrijgen. Maar water met bloed vermengen? Dat is een gevaarlijke cocktail. De PvdA, een partij die in een ver verleden links was, toen de bomen nog praatten en de mensen nog met dieren communiceerden, heeft te veel verkiezingsbeloftes gebroken om nog deel te kunnen nemen in de coalitieregering met de CDA van Harry Potter. Die laatste zou in normale omstandigheden één van zijn spreuken kunnen bovenhalen maar de werkelijkheid is nou eenmaal geen bestseller van JK Rowling.
Kort geschetst: voor de verkiezingen van 2007 stond de PvdA erop dat er een onafhankelijk onderzoek zou komen naar de omstandigheden waarin er besloten werd dat het Nederlandse leger deel zou nemen aan de invasie en bezetting van Irak. Aan deze invasie, waarbij er meer dan één miljoen Irakezen zijn gestorven, zijn meer leugens voorafgegaan dan in de 7 Harry Potter boeken tezamen.
De invasie van Irak werd gelegitimeerd omwille van de volgende drogredenen:
1.Van massavernietigingswapens geen sprake. Saddam Hussein kon in 45 minuten amper zijn schoenen aandoen, laat staan een aanval met biologische wapens bevelen op 'het Westen en/of Israël'.
2.Relaties tussen Irak en al-Qaeda? Volg nou één college over de moderne geschiedenis van de Arabische wereld, in een in een universiteit met een degelijk niveau. Je gaat als leek al snel beseffen dat een seculiere dictator die de Ba'ath-ideologie aanhangt niet en nooit compatibel zal zijn met een Wahabitisch-geïnspireerde Islamist als Osama bin Laden.
Balkenende besefte heel goed dat indien er een onderzoeksrapport zou worden besteld door de Nederlandse regering bij een onafhankelijk onderzoeksbureau hij er bijzonder slecht van af zou komen. Dan begon hij te kronkelen als een slang, en allerlei onzin uit te kramen om toch maar zijn verantwoordelijkheid te ontwijken voor de vernietiging van Irak. Heeft het Nederlandse volk het recht niet om te weten wat er met haar belastinggelden gebeurd? Tuurlijk wel! Behalve als het gaat om oorlog, meneer Potter?!
Spijtig genoeg voegde de PvdA geen daad bij haar woord, en bleef een onafhankelijk onderzoeksrapport uit. De CDA en Balkenende kunnen nu rustig moord en brand roepen als de 'zoveelste allochtoon' weer een diefstal pleegt, maar over de collectieve moord van een volk, de plunderingen van haar geschiedenis, eenheid en grondstoffen, daar moet de politieke elite in Den Haag niet ter verantwoording voor worden geroepen.
Toen in begin 2010 na lange jaren eindelijk een degelijk rapport verscheen was de conclusie -zoals te verwachten- vernietigend voor de CDA en premier Balkenende. Deze laatste wees het rapport eenvoudigweg van de hand, en stelde botweg dat 'dit kabinet moet niets hebben van Davids'. Een andere keer zei Harry Potter dat zulk een rapport de aandacht zou doen afleiden van de economische crisis. Sjonge jonge.

Maar voor er een rapport was, maakte de wereld kennis met het Irakese verzet. En zij dachten net iets anders over de toekomst van hun land dan de B4 's; Balkenende, Blairs Bush en Berlusconi. Wat een eer toch voor Balkenende om in dit rijtje genoemd te worden, niet? Amerikaanse agressie werd beantwoord met verzet en de Nederlanders beseften dat ook zij vroeger of later in de klappen zouden delen. Binnen Nederland klonken de stemmen van de oppositie dan steeds luider, en vooral die van GroenLinks. Uiteindelijk trok Nederland zich in 2005 terug uit Irak. Een groeiend verzet in Irak zorgde ervoor dat zij die binnen Nederland oppositie voerden tegen de oorlog, met degelijke argumenten bewapend werden.
Maar in feite ging de terugtrekking uit Irak gepaard met een 'redeployment'. Uiteindelijk vertrokken er duizenden Nederlandse soldaten naar die andere nieuwe Amerikaanse kolonie: Afghanistan. Maar Balkenende is ondanks zijn twee doctoraten een slechte student. Afghanistan is nooit gekoloniseerd geworden, en het zou ook nu niet gebeuren. Het Rijk waar de zon nooit onderging van Queen Victoria slaagde er niet in dit gebied te bedwingen, niet in 1839, niet in 1878 en niet in 1919. De Sovjet-Unie, wier legers meer manschappen telden dan de hordes van Genghis Khan himself, werd in Afghanistan de doodsteek toegediend. En nu dachten de neo-cons de klus te klaren. Think again.
Voor de aanvang van de regering Balkenende IV, en laten we hopen ook de laatste der Balkenende-regeringen, kwamen de coalitiepartners overeen om de Nederlandse soldaten uiterlijk in 2010 terug te trekken uit Afghanistan. Maar na een vraag van de Secretaris-Generaal van NAVO, de Deen Anders Fogh Rasmussen, toonde Balkenende zich meer dan bereid de Nederlandse bijdrage aan de bezetting van Afghanistan te prolongeren. Zelfs voor Wouter Bos, de leider van de PvdA, en niet bepaald de meest principiële der politici, ging dit te ver. En voor één keer gebruikte die laatste zijn boerenverstand zoals we hier in Vlaanderen zeggen. Dit zorgde er enkele dagen geleden voor dat de regering in Nederland viel. En we moeten heel eerlijk zijn en een gezonde analyse maken. Het is dankzij het Afghaanse verzet dat de Nederlandse regering viel. Mochten er geen dappere operaties worden uitgevoerd die nachtmerries bezorgden bij generaal Petraeus en andere belangrijke en minder belangrijke militaire figuren zou de aanwezigheid van Nederlandse soldaten in andere landen een stuk minder controversieel zijn.
Hoezeer ik aversief ben voor de ideologie van de Taliban, kan ik niet anders dan deze groep te respecteren omwille van de standvastigheid die ze tentoonstellen. Maar het verzet wordt in Afghanistan gedragen door meerdere groeperingen, sommige georganiseerd, bijvoorbeeld Hikmatyar, andere eerder geïsoleerd. Door elke verzetsoperatie toe te schrijven aan de Taliban probeert men het Afghaanse verzet te criminaliseren en te bagatelliseren.

Hoedanook, ik hoop dat een bevrijd Afghanistan zal worden geleid door mensen die een zo breed mogelijk draagvlak hebben bij de bevolking. Dat is trouwens waarom de Taliban initieel zo makkelijk verslagen werd, vooral in Kaboel. Er was geen maatschappelijk draagvlak. Daar waar in Libanon en Gaza het verzet echt er één van het volk was, bleek het voor de Zionisten vrijwel onmogelijk om Hamas of Hezbollah zware klappen toe te dienen, laat staan ze te verslaan.
De standvastigheid van het verzet in Gaza in januari 2009 zorgde ervoor dat de leidende Kadima-partij zwaar afgestraft werd in de verkiezingen die één maand later plaatsvonden. Met de Libanon-oorlog in 2006 kelderde de populariteit van de toenmalige premier en de minister van oorlog, respectievelijk Ehud Olmert en Amir Peretz, tot ongekende laagtes. Uiteraard speelden beiden geen rol meer van betekenis in de volgende verkiezingen. De aanslagen in Madrid in 2004, waarbij treinen het doelwit werden, zorgde ervoor dat de rechtse -oorlogslievende- regering van Aznar electoraal werd afgestraft na nauwelijks enkele dagen. De nieuwe Zapatero-regering kondigde dan aan dat zij hun troepen zouden terugtrekken uit Irak, en aldus onttrok Spanje zich aan een groter gevaar.

En zo is gebleken dat verzet loont. Overwinningen gekoppeld aan onrechtvaardigheid zullen niet plaatsvinden. En vooral in Afghanistan zijn geen overwinningen mogelijk, zelfs geen pyrrusoverwinningen. Een nederlaag kan daar enkel uitgesteld worden. Het Amerikaans leger zal heel snel haar boeltje pakken, zoals ze dat in Vietnam hebben gedaan. Er bestaat geen gematigde Taliban. En hoezeer ik ook bepaalde ideologische aspecten van deze laatste veracht, ben ik ervan overtuigd dat de 'precisiebombardementen' van het bezettingsleger die al tienduizenden burgers hebben gedood ervoor gezorgd hebben dat de Taliban enkel in aanzien steeg. De president van de groene Zone van Afghanistan, die is verkozen geworden door miljoenen onbestaande Afghanen wordt terecht gezien als een pion van de bezetting.

Nederland, België en alle andere landen die deelnemen aan de illegale bezetting van eender welk land zouden er goed aandoen zich terug te trekken. Indien de regeringen hier werkelijk terrorisme willen bestrijden, moeten ze zelf geen terreur beoefenen. Pak jullie boeltjes uit andere landen, stop met het steunen van dictators, stop met het grijpen van die historische kansen om het bestaansrecht van Israël te steunen, zoals Angela Merkel het zo mooi verwoordde in 2006 na de Libanonoorlog toen ze oorlogsschepen stuurde naar de Libanese kust. Dit is de manier om Madrids en Londons te vermijden. In Irak en Afghanistan zijn er dagelijks Madrids en Londons, en erger. Vandaag nog stierven er minstens 33 Afghaanse burgers bij bombardementen van NAVO, een terroristische daad die Gazet van Antwerpen verwoordde als 'per ongeluk'. De Morgen berichtte dat Generaal Petreas weer eens zijn verontschuldigen uitte. Maar zelfs al-Zarqawi, de gevreesde leider van al-Qaeda in Irak, verontschuldigde zich voor sommige van zijn aanslagen, bvb. die van Aqaba in 2005. Wat is zijn verontschuldiging waard? En wat zijn de woorden van Petreaes, Rasmussen, de Hoop-Scheffer, Bush, Obama, Balkenende waard voor eender welke Irakees of Afghaan die zijn geliefden nooit meer zal zien.
Maar in de calculaties van zij die ons representeren in het Binnenhof of de Wetstraat wordt geen rekening gehouden met de levens van de 'inboorlingen'. Stalin zei dat 'de dood van één man een tragedie is, en de dood van een miljoen een statistiek'. De succesvolle massamoordenaar Stalin had het bij het rechte eind. In het publieke discours gaat het zelden om de 1 miljoen Irakese doden en God weet hoeveel Afghaanse. Neen, het gaat om dat handjevol Nederlandse of Belgische militaire slachtoffers. Wansmakelijk gewoon.
Balkenendes rol lijkt voorlopig uitgespeeld, maar dat is slechts schone schijn. Dat hij opnieuw premier wordt, daar twijfel ik niet aan. Maar de 2000 Nederlandse soldaten zullen teruggetrokken worden uit Afghanistan, en dat is het belangrijkste.

Balkenende, ik heb een paar tips voor jou mocht je een andere carrière ambiëren. Sluit je aan bij het verzet, dan kun je misschien eens eervol winnen, of begin te skateboarden.

Imagine ...

2010-02-21T06:19:00.000-08:00

...being a 5 year old Palestinian child... living under occupation ... being surrounded by a huge wall ...

Het groot islamdebat

2010-02-20T16:33:00.001-08:00

Fatwa voor een superster

2010-02-17T17:44:00.000-08:00

door Hinde Oudaha

Ayaan Hirsi Ali staat bekend om haar ongezouten kritiek op de Islam. Ze verwijt de Westerse landen hun al te lakse houding ten aanstaande van de Islam. Sindsdien krijgt Ali voldoende media aandacht en wordt ze overal uitgenodigd om haar controversiële standpunten te verkondigen. Als voormalig onbetekende Somalische vluchteling geniet ze met volle teugen van al die Westerse belangstelling. Ze is duidelijk niet meer uit de spotlights weg te slaan. De wandelgang van Ali is echter niet onbesproken, maar bezaaid met hunkering naar aandacht, verkeerde analyses en geldgewin.

Ayaan Hirsi Ali werd geboren als Ayaan Hirsi Magan in Mogadishu, Somalië. Haar vader was een tegenstander van de toenmalige dictator, Muhammad Siad Barre. Al snel verhuisde ze, samen met haar familie, naar Saoudi-Arabië, ging daarna terug naar Ethiopië om uiteindelijk in Kenia terecht te komen. Hirsi Ali werd gekoppeld aan een neef uit Canada. De bedoeling was dus dat ze naar Canada zou reizen, maar daar is ze dus nooit aangekomen. Ze reisde vanuit Kenia naar Duitsland. Eenmaal in Duitsland, stroomde ze door naar Nederland en besloot daar politiek asiel aan te vragen.

Het ging Hirsi Ali blijkbaar allemaal voor de wind. De PvdA verwelkomde haar met open armen en bezorgde haar een plaats binnen de partij. De Somalische krijgt al snel een postje binnen de VVD, mede dankzij haar jammerend zelfbeklag. Volgens oud-minister Neelie Kroes, een prominente figuur binnen de VVD, krijgt Hirsi Ali weinig ruimte voor haar opvattingen binnen de PvdA. Opmerkelijk aan deze dame is dat ze haar eigen – wellicht verschrikkelijke - ervaringen veralgemeent en daarmee haar discours tegen de Islam vormgeeft. Een nare gebeurtenis uit haar jeugd wordt dik uitgesmeerd in de media en onmiddellijk gelinkt aan de Islam. Ze kan al snel rekenen op het medelijden van de publieke opinie en de politici haken daar gretig op in. Hirsi Ali wordt dan ook gebruikt als excuus-truus. Iedereen krijgt de kans om hogerop te klimmen. Maar liefst niet als moslim. Als een echte arriviste kan ze maar niet genoeg krijgen van de wilde mediagieren en krijgt ze het idee –dat al even geniaal blijkt te zijn als zijzelf - om een film te draaien samen met de cocaïnesnuivende, voortdurend amokmakende regisseur Theo Van Gogh. Het resultaat? Submission. Niet bepaald een kaskraker, maar eerder een wanhoopspoging om zelf in de spotlights te blijven.

In de film zien we enkele vrouwenlichamen die beschilderd zijn met koranverzen. Daarmee wil ze de positie van de vrouw binnen de Islam aanklagen. Misschien zou ze beter eens de Koran lezen in plaats van die als een monnik over te pennen op vrouwenlichamen zonder te begrijpen wat ze schrijft. Ayaans islamkritiek leverde haar een fatwa op, waarna ze op permanente politiebescherming kon rekenen. Ze werd dan wel geen filmster, maar ze had toch al bodyguards. Maar aan alles komt een einde. Zo ook aan het leven van Theo Van Gogh en de onschuld van Hirsi Ali. Theo Van Gogh werd vermoord omwille van de godslasteringen in de film. Hij werd omgebracht met een mes. De onschuld van Hirsi Ali leek lang haar sterkste troef. Maar toenmalig Nederlands minister van Vreemdelingenzaken en Integratie Rita Verdonk dacht er anders over en bracht Hirsi Ali in de verlegenheid omdat ze wat geknoeid had met haar asielaanvraag. Ze wordt uit het land gewezen.

Hirsi Ali neemt de benen en vertrekt richting decadentie met als eindbestemming de VSA. Daar biedt ze haar diensten –wat dat ook moge zijn- aan, aan de invloedrijke, conservatieve denktank the American Enterprise Institute. Deze denktank staat bekend om zijn buitenlandse politiek en zijn economisch beleid. Zelf vindt Hirsi Ali het een eer daar aan de slag te kunnen, omdat ze meent dat de denktank het zelfstandige denken stimuleert.

Uitgaande van Hirsi Alis grenzeloze kritiek, kan je wel stellen dat de Somalische vindt dat ze over genoeg kennis beschikt betreffende de Islam. Maar, dat is dezer dagen een niet onbekend fenomeen. Een bijlage uit de Standaard of uit de Knack over de Islam en je bent gezegend met voldoende informatie. De massale bijlagen die we terugvinden in kranten en magazines, geven de lezer het gevoel dat ze nu alles weten wat er te weten valt. Het verschil is alleen misschien dat Hirsi Ali uit een Islamitisch land komt. Maar goed, echt overtuigend is dat niet. Wat wel zeker is, is dat Hirsi Ali de knepen van het arrivisme helemaal onder de knie heeft. Ze begrijpt heel goed dat ze om het in de politiek te kunnen maken, haar plaats moet zoeken bij de hoogste bieder. Alles is toegelaten. Als het maar geld en aandacht oplevert. Ze geeft niet alleen lezingen voor wie maar wil betalen, maar ze stapt ook van de ene politieke partij naar de andere en ‘vrijt’ iedereen op die haar discours in schijnwerpers wil plaatsen. Net alsof dit alles niet meer dan spelletje hinkelen is. Als je het leven van celebrity wil leiden, moet je veel opofferen. Het hoeft dan ook niet verwonderen dat ze op de proppen komt met een niet onbekende levensgezel, de -meervoudige- scheve schaatsrijder en historicus Niall Ferguson. Hij verliet zijn vrouw –na zestien jaar huwelijk- voor de Somalische.

Een klein lichtpuntje aan het einde van de tunnel, dat stelt ons allen tevreden. Het was even zoeken, maar aan de komst van Hirsi Ali was er toch een positief aspect terug te vinden. Daarom, bedankt Ayaan, als jij er niet was geweest, dan was Theo Van Gogh er nog steeds. En nu Theo er geweest is, is Aboulmouthalib Bouzerda gekomen.

No tears for Rafiq Hariri

2010-02-15T18:06:00.000-08:00

by Yassine Channouf

I will be brief. Rafiq Hariri is dead. He really is. And let me tell you, he was not the Awaited Imam or the Messiah, so please get over it!
What did he do to make him so 'loved', and his death even coincides with the Capitalist holiday of love: Valentine.
Well, he ruined Lebanon financially. In his case numbers say it all. The public debt of Lebanon was around $2.5 billion when he took on the office of Prime Minister in 1992. A mere 13 year later, this debt increased to almost a dazzling $ 40billion, some 185% of Lebanon's GDP. And what did he do in return for the country? Well, he rebuilt the airport of Beirut, constructed the coastal highway connecting the north of Lebanon with the south and restored/destroyed the area known as downtown Beirut. He destroyed it for the poor and low middle-class Lebanese who prior to the civil war had their own shops, cafés among others in a downtown area that was accessible for every Lebanese, regardless of the socio-economic strata they belonged to. Now, downtown Beirut is the most expensive area of Lebanon, not only real estate wise but just a simple coffee costs you fortunes in this part of Beirut. But it fits the Lebanon Hariri envisioned, a Lebanon welcoming all those who have money.
Now how did Hariri get so wealthy? A cunning and daring business man, and a keen observer of people, he liked to present himself as a philanthropist -mostly for Western establishments such as the American University of Beirut- in order to boost the image he created of him being a generous man. He became wealthy as the contractor for some of the royal princes of the House of Saud, and was sent to Lebanon as their man. In 1992, after more two decades in which he accumulated his fortune outside of Lebanon, which mounted to around $1 billion he became Prime Minister of Lebanon. He initiated certain reforms that caused the economy to grow, nothing extraordinary for post-war economies, look at the situation in Europe after both world wars for example. Hariri's secret formula for creating this economic growth was increasing the budget for public spending for 'infrastructural' works. Most of the money he borrowed to finance his vision for a Lebanese state were borrowed from his own banks, et en plus his own companies, most notoriously 'Solidere' were awarded the bulk of the reconstruction contracts. This means that Hariri, in his position as a Prime Minister, lend money from his own banks to finance Lebanese projects that his companies were carrying out. This means that from his perspective he enriched himself from the interests he gained by borrowing money to the Lebanese state which he represented, and from the construction contracts which he awarded to himself. Then there were the expropriations. He would expropriate certain areas in Beirut after the civil war, or his company Solidere would buy it for barely a fraction of its market value. After he bought the most lucrative areas of Beirut using these hideous practices he would plant massive hotels and residential buildings, infuriating the former owners of the ground Hariri bought. The sheer number say it all. His personal fortune rose from around 1 billion dollar when he first became PM, to 16 billion dollar when he died 13 years later.

Then there are the claims of his so-called independence. There was no so thing. His only interest was enriching himself. He allied himself with both Saudi and Syrian intelligence, and did not shy away from playing the sectarian game, whenever this suited him. In the Lebanese context, stating that such and such 'want to weaken the position of the Prime Minister' is easily understood. It means that others want to weaken the Sunnis. In a country ravaged by civil war, the last thing needed is a Prime Minister who claims to represent all Lebanese, using this vile language. He issued certain censorship laws and funded the most extreme Sunni fundamental groups. He was notorious for buying his votes, a trick mastered and put into effect by his son during the last elections in 2009.

And if you want to know who all came to speak in memory of Rafiq Hariri today, it was his son, Sa'ad Hariri, who reads at a fourth grade level. Samir Geagea, the butcher of the Palestinians and many Lebanese, a ruthless warlord, sadly the only one to have been convicted for his hideous crimes. The other main speaker was Amin Gemayl of the Phalange, the head of the right-wing sectarian Maronite Party which drew its inspiration from the Hitler Jugend and Franco's scouts. Amin Gemayl was president of Lebanon during the civil war, from 1982 to 1986, and he was responsible for executing Israel's vision of a Zionist-friendly Lebanon. Rafiq Hariri offered him $30 million if Gemayl would appoint him as Prime Minister. This Gemayl even signed a peace treaty with the Zionist state that was occupying half of Lebanon at that time.

Rafiq Hariri is neither the restorer of Lebanese sovereignty, nor the constructor of a wealthy country . He was a sectarian politician who abused his position to enrich himself, at the behalf of the poor of Lebanon. Under his auspices Lebanon became a ultracapitalistic country with utter disregard for the poor and downtrodden of a country ravaged by civil war. His legacy was that the Palestinians dwellers of the refugee camps were further marginalized and barred from being employed in some 70 professions-this happened after his death, but someone already paved the way. A Machiavellian politician that worked with everyone, Saudi-Arabia, Syria, France, and the U.S. after the liberation of the south of Lebanon in 2000, Hariri barely helped this underdeveloped region that was occupied for 22 years in its redevelopment. Now, befitting the warlords and sectarian feudal lords of Lebanon, his son, a man of limited political experience, is Prime Minister of Lebanon.

Heard enough of this rag? Well, I did. Let's hope Lebanon will recover soon from his rule and that this country will become the bastion for a unified Arab world, a country that cares about its poor and underprivileged and a hub for resistance against Israel. In brief: the opposite of the Lebanonthe Hariri dynasty has in mind.

George Habash: het geweten van een Revolutie

2010-02-14T16:38:00.000-08:00

door Yassine Channouf

Twee jaar geleden werden we met verstomming geslagen toen het nieuws bekend raakte dat het geweten van de Palestijnse revolutie stierf in Jordanië. Al-Hakiem, de wijze, de dokter, liet een diepe indruk na op iedereen die hij kende. Hij was een man die zijn leven gaf voor de revolutie, voor Palestina, een schoolvoorbeeld voor alle revolutionairen. Vooral de oudere generatie Palestijnen en Arabieren dragen hem een warm hart toe, want zij herinneren zich de tijd van George Habash beter dan wie dan ook. In de jaren ‘60 en ‘70 was hij de opponent van de door corruptie en nepotisme omgeven Yasser Arafat, en met zijn Volksfront voor de bevrijding van Palestina (Popular Front for the Liberation of Palestine) waren sommige van de beste revolutionaire strijders van de 20ste eeuw loyaal aan hem.
Tijdens zijn studies aan de Amerikaanse universiteit in Beiroet hoorde hij in 1947 dat de pas opgerichte Verenigde Naties besloten had om zijn land te verdelen in een joodse en een Arabische staat. Geschokt ging hij zijn familie terug opzoeken om één jaar later gedwongen te worden zijn stad Lyd voorgoed te verlaten, samen met duizenden andere gezinnen. Aangezien hij uit een gegoede Palestijnse christelijke familie van de middenklasse kwam kon hij zonder problemen zijn studies geneeskunde aan de nogal elitaire Amerikaanse universiteit van Beiroet verder zetten. Daar geraakte hij gefascineerd door het Arabisch nationalisme onder invloed van de beroemde professor
Constantine Zuraykh en zijn activiteiten in de studentenclub al-Urwa al-Wuthqa. Later richtte hij zelf de Arab National Movement op in 1953. Vrijwel onmiddellijk na zijn studies zette hij zijn intellectuele kunde om in een pragmatisch activisme en vertrok hij samen met zijn jeugdvriend Wadi Haddad naar Jordanië om er een ziekenhuis op te richten waar de verpauperde Palestijnse vluchtelingen zich gratis konden laten behandelen.
De grote politieke ommekeer in Habash’s leven echter was de Naqsa, de catastrofale vernedering die de Arabische legers te verwerken kregen in juni 1967. Voorheen geloofde George Habash heilig in het pan-Arabisme van Nasser, met wie hij een warme vriendschap onderhield, maar hij zag nu de noodzaak in van het creëren van een lokaal Palestijns verzet dat niet gebonden was aan de belangen van één of andere staat. Samen met Ahmed Jibril, Nayef Hawatmeh en de briljante Wadi Haddad stichtten ze het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Deze 4 Palestijnen zouden niet lang bij het Volksfront blijven. Elk zou zijn eigen richting uitgaan maar George Habash liet op hen allen een indruk achter die hen hun leven lang zou bijblijven.
Het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina zou snel uitgroeien tot de op één na grootste Palestijnse verzetsbeweging, na Fatah. één van de grootste verdiensten van het Front is dat zij onder het leiderschap van Habash in de olie-”boom” van 1973 niet onder de controle kwam van één of ander reactionair regime, daar waar Fatah aan de levende lijve ondervond wat financiering uit de Golf impliceerde voor de toekomstige politieke (on)afhankelijkheid.
In de jaren na 1967 organiseerde Habash samen met Wadi Haddad enkele spectaculaire vliegtuigkapingen. In de internationale media werd dit uiteraard bestempeld als terrorisme, maar Habash en Haddad wilden slechts één ding bewerkstelligen in de nasleep van de beroemde uitspraken van Golda Meir die beweerde dat er geen Palestijns volk bestond. Hij geloofde terecht dat de wereld wakker moest worden geschud, en vooral de westerse landen moesten zich bewust worden van het onrecht dat de Palestijnen werd aangedaan. Je kan je scharen achter zijn werkwijze, of je kan hem net bekritiseren omwille van zijn handelingen. Maar het resultaat van de door Habash en Haddad georchestreerde acties is dat de wereld zich wel degelijk bewust werd van het bestaan van een Palestijns volk. Losgekoppeld van de belangen van andere Arabische regimes zetten Habash en Haddad de Palestijnse kwestie resoluut op de politieke kaart, om er voortaan te blijven staan.
De analyse die Habash maakte, emaneerde van de Marxistisch-Leninistische ideologie gekoppeld aan zijn doorgedreven pan-Arabisch denken, en hij redeneerde dat de Palestijnse revolutie in de eerste plaats een Arabische aangelegenheid was. De reactionaire monarchieën en dictaturen die de Arabische landen bestuurden waren allemaal obstakels in de strijd voor de bevrijding van Palestina.
Hij geloofde terecht dat de bevrijding van Palestina in alle Arabische hoofdsteden moest plaatsvinden. Daarnaast zijn er de uitgesproken internationalistische en linkse componenten, die ook een rol speelden in de globale revolutie tegen onderdrukking. Het Volksfront onderhield relaties met linkse groepen zoals de Rode Brigades van Japan die in samenwerking met het Front een spectaculaire aanval lanceerden op de internationale luchthaven in Lyd, zijn geboortestad waaruit hij verdreven werd.
Maar we zullen Habash vooral herinneren als de man die daad bij het woord voegde. Zijn analyse dat de Arabische landen eerst bevrijd moesten worden van de dictaturen, of agenten van het imperialisme zoals hij ze noemde, zou uitgroeien tot een ware oorlog tussen de Palestijnse vrijheidsstrijders en de Jordaanse reactionaire monarchie onder Hussein II. Deze serie van ontwikkelingen werd Zwarte September genoemd: de Palestijnse strijders legden het Jordaanse regime het vuur aan de schenen en ondanks hun beperkte mankracht en inferieure bewapening bevrijdden ze het land bijna van zijn Hashemitische dictatuur. De onlangs vrijgegeven Amerikaanse archieven met betrekking tot Zwarte September werpen een interessante blik op de gebeurtenissen die 40 jaar geleden plaatsvonden. Wat elke gezonde geest vermoedde werd bevestigd: de Jordaanse monarchie onderhield intensief contacten met de Amerikanen en de Israëliërs, lang dus voor Wadi Araba, en deze steun zorgde ervoor dat de Palestijnse opstand bloedig onderdrukt kon worden. Jordanië was en zou een dictatuur blijven. De Palestijnse strijders moesten zwaar gehavend Jordanië verlaten om van Libanon hun belangrijkste thuisbasis te maken, waar zij de precaire sektarische balans in onevenwicht zouden brengen. De linkse ideologie die Habash en co propageerden gaf voor het eerst een raamwerk aan de arme en gediscrimineerde sjiieten die zich vanaf nu op grote schaal politiek en militair zouden uiten op een niet-sektarische basis. De Libanese verzetsbeweging Hezbollah die later zou ontstaan putte veel van zijn inspiratie bij de verschillende Palestijnse bewegingen.
In Libanon raakte Habash gedesillusioneerd door de voortdurende intra-Arabische strijd. Vervolgens probeerde hij verscheidene malen afstand te nemen van het leiderschap van het Volksfront, maar dit werd hem niet toegestaan. Al gauw sloot hij een alliantie met Kamal Jumblatt, de leider van de Libanese Nationale beweging, die een heterogene groep leidde van iedereen die ontevreden was over de sektarische politiek die werd gedomineerd door de Maronitische minderheid. Doordat ook Kamal Jumblatt een pan-Arabisch en links discours volgde, klikte het meteen tussen hem en Habash. Deze laatste was een nachtmerrie voor alle Arabische dictaturen, en na de start van de Libanese burgeroorlog leken de gefuseerde progressieve krachten onder leiding van Kamal Jumblatt en de verscheidene Palestijnse bewegingen het pleit beslecht te hebben in hun voordeel. Maar helaas voor Libanon en de gehele regio besloten de Arabische dictators om Libanon niet te ontdoen van haar sektarische vloek, en Syrië werd een mandaat geschonken met een zelden geziene eensgezindheid. De Arabische regimes, Israël en de VS gaven Syrië carte blanche om Libanon binnen te vallen en de rechtse Maronieten te helpen in hun hopeloze strijd.

Dit lukte en in plaats van de Libanese burgeroorlog beëindigd te zien, zorgde Syrië door haar verdeel en heers politiek dat de oorlog die in 1976 had moeten eindigen nog 14 jaar zou aanslepen. Volgens de fictionele versie van de feiten is alle lijden die Libanon onderging te wijten aan de Palestijnen. Men moet echter rekening houden met het feit dat de Libanese burgeroorlog pas eindigde in 1990, terwijl de exodus van Palestijnse strijders plaatsvond in 1982. Bovendien kende Libanon al bloederige sektarische conflicten sinds 1860, lang voor de bezetting van Palestina dus.
Na het militair debacle tegen Israël vanuit Libanon, waarbij Syrië zich grotendeels afzijdig hield, moesten de Palestijnse strijders Libanon verlaten. Arafat koos voor de verre luxe in Tunis, terwijl Habash - ondanks zijn terechte vraagtekens bij de oprechtheid van het Syrische regime - besloot om in Damascus het nieuwe hoofdkwartier van het Volksfront te maken, zo dicht mogelijk bij bezet Palestina dus. In 1983 organiseerde de PLO een congres in Tunis waarbij een nieuwe koers bepaald moest worden. De boodschap die Habash toen bracht was haast profetisch: een militair verlies moet zich niet vertalen in een politiek verlies. We moeten ons ervoor behoeden om per se aanvaard te willen worden door onze vijanden. Een te grote bereidheid om zich te engageren in diplomatie zal afgestraft worden.
Spijtig genoeg zou George Habash gelijk krijgen, maar zijn woorden werden niet gehoord. Corruptie en nepotisme hadden zich heer en meester gemaakt van de PLO onder leiding van Arafat. Het pad naar Oslo werd geëffend, daar waar Habash zich ten volle verzette tegen elke erkenning van de staat Israël. Voor de islamisering van het Palestijnse en Libanese verzet als gevolg van de Iraanse Revolutie belichaamde Habash het principe van de volledige bevrijding van Palestina: hij was immers voorstander van de oprichting van een niet-confessionele seculiere Palestijnse staat. Door de opkomst van Hamas en andere islamitisch geïnspireerde partijen besefte Habash maar al te goed dat de verenigde linkse krachten gefaald hadden, maar dit belette hem niet om het nieuwe verzet volmondig te steunen. Het is een belangrijk argument tegen al de islamofobe ‘deskundigen’ die de Palestijnse strijd percipiëren in het licht van een clash van beschavingen, een oorlog tussen de Islam en het jodendom, een versie die door de Zionisten maar al te graag wordt gepropageerd. George Habash, een Grieks-Orthodox christen, is meer dan wie dan ook de vader van het Palestijnse verzet, en de belichaming van integriteit, vastberadenheid, moed en alle andere ware revolutionaire waarden. Deze man weigerde op zijn oude dag meer geld te bezitten dan de schamele 300 dollar die hij maandelijks ontving. Toen een groep bemiddelde Palestijnen hem per se geld wilden schenken - ze wilden niet dat het symbool van de Palestijnse revolutie in armoede zou sterven – weigerde hij steevast elke financiële hulp.
Ismael Haniyeh, de verkozen maar afgezette Palestijnse premier reageerde op zijn heengaan door te zeggen dat Habash zijn hele leven lang Palestina verdedigd had. Zelfs Mahmud Abbas, wier politiek absoluut niet kon rekenen op de steun van Habash, voelde zich genoodzaakt 3 dagen van nationale rouw in te stellen.
Een evaluatie van de geschiedenis van Palestina en de Arabische wereld is onvolledig zonder George Habash in acht te nemen. De fouten die hij maakte waren onontkoombaar als pionier van een unieke strijd tegen de formidabele vijand die Israël is, dankzij de steun die deze staat geniet van alle supermachten. Twee jaar geleden stierf George Habash zonder dat de twee dromen die hij koesterde vervuld werden: een einde aan het ontnemen van het Palestijnse land aan zijn bewoners en de realisatie van een Arabische eenheid. Dit is waar hij voor leefde, maar hij stierf niet zonder ons een nieuwe generatie Palestijnen en Arabieren na te laten die zijn strijd zal verder zetten en de dromen van velen in vervulling zullen brengen.

First meeting of the students

2010-02-13T18:48:00.001-08:00

The League of Arab Students in Europe gathered for the first time in Antwerp. All the founders met the new enthusiastic members. The evening started with the presentation of our student project and the description of the kind of activities and efforts that are necessary in order to achieve our objectives. First we explained the need for a student organization led by Arab students in Europe and the role it could/should play in the emancipation struggle of ethnic and cultural minorities in Europe in general, and the Arab Diaspora in particular, as to enable the achievement of equal rights and full citizenship and how to face as a young generation the different challenges on all levels.

Furthermore we reemphasized the fact that adherence to our roots, identity and nation are significant notions in the creation and maintaining of a strong relation with the Arab homeland in order to bridge the widening gap between the Arab Diaspora and their countries of origin. Taking into account the exposure to cultural assimilation that the second and third generation of Arabs encounter and the pressure exerted on them it is incumbent upon us to present an alternative and viable model. Hence our eagerness to revive and promote the Arabic language among this segment of the population as lingua franca in order to strengthen the self-consciousness and the key role all this plays in preserving our religious, cultural and national heritage.

In addition to that we discussed some ideological topics such as the complementary link between Arabism and Islam, the importance of international solidarity and alliances with all the political currents struggling against American imperialism and Western hegemony in the Third World, and our particular definition of nationalism with regards to liberation. Having discussed all these topics, we ended the formal part of this meeting by emphasizing the centrality of the Palestinian cause and the need to define it as the main Arab-Islamic cause where deprivation, oppression and colonialism have encountered in the most perverse form.

الدور الصهيوني في تفكيك الأمة

2010-02-11T17:43:00.000-08:00

إبراهيم حرشاوي

إن المؤامرات و المخططات لتقسيم الوطن العربي إلى دويلات مقزمة ليست بالشيء الجديد حيث تعود إلى فترة الاستعمار الفرنسي و البريطاني خلال العقود الأولى للقرن الماضي. وأهم خطة تقسيم تعرض لها الوطن العربي هي اتفاقية سايكس بيكو و التي كان الهدف منها تقاسم الكعكة العربية بين هاتين القوتين. ولتوطيد ذلك وعدت بريطانيا الحركة الصهيونية بدولة قومية لليهود في فلسطين لتخرج بذلك المشروع الصهيوني إلى حيز الواقع في سنة ١٩٤٨. ولأن البريطانيين و الفرنسيين كانوا يعلمون جيدا بأن دولة " إسرائيل" ستنسجم في منطقة مجزأة إلى دويلات صغيرة لا حول لها ولا قوة بشكل أفضل من انسجامها في منطقة موحدة قاموا بزرع الطائفية لعرقلة أي مشروع وحدوي في منطقتنا العربية.
واستلمت إسرائيل المشعل التفكيكي من فرنسا و بريطانيا لتكون بمثابة رأس حربة للإمبريالية. ولكي تتضح لنا الصورة ينبغي أن نرجع إلى أقدم وثيقة صهيونية حول هذا الموضوع والمعروفة بوثيقة كارينجا (المنسوبة إلى الصحفي الهندي كارينجا). و تشير هذه الوثيقة إلى نفس المخطط التقسيمي الذي نفذته فرنسا إبان الانتداب الفرنسي في منطقة الشام حيث أسست دولة علوية في اللاذقية ودولة درزية في جبل تدمر و دول سنية تجمع دمشق و حلب ودولة مارونية في جبل لبنان، إلا أن الفرق بين التقسيمات الفرنسية آنذاك و وثيقة كارينجا هو أن هذه الأخيرة تضم مساحة أوسع و تتحدث أيضا عن دولة كردية في شمال العراق ودولة للأقباط في مصر.
بالإضافة إلى وثيقة كارينجا هناك تصريحات من قمة هرم النظام الصهيوني تشير إلى نفس المشروع. فمثلا التصريح الذي أدلى به شلومو افينرى، المدير العام لوزارة الخارجية الصهيونية، مع اندلاع الحرب الأهلية في لبنان و الذي قال فيه:" علينا إفشال مخطط العرب الرامي إلى تحويل منطقة الشرق الأوسط إلى منطقة عربية ـ إسلامية وهذا ما وقفنا ضده بإنشائنا الدولة اليهودية" وتابع قائلا:"لا يمكنني تصور حل لبناني لا يأخذ بعين الاعتبار حق تقرير المصير للمارونيين. وفي نفس السياق قال مناحيم بيغين خلال مقابلة أجريت له في أيلول من ١٩٧٧ :" إننا ندعم ذلك بحسن نية و بناء على اعتقادنا بأنه يجب أن لا تقضي الأكثرية على الأقلية وأرى في إسرائيل درعا للأقليات في الشرق الأوسط بكامله".
ويتبين لنا أن إسرائيل تسعى من خلال هذه الرؤية المسمومة، المدعومة غربيا، إلى إثارة النعرات الطائفية بهدف إضعاف الوطن العربي و حصره في مربع الاقتتال العربي ـ العربي لكي تعزز وضعها ككيان استيطاني ـ عسكري وتقوم بإعادة تركيب المنطقة العربية ودمجها في منظومة أمنية و اقتصادية، كالاتحاد المتوسطي أو الشرق الأوسط الكبير، بهيمنة غربية ـ صهيونية.
و رغم أن المشروع الصهيوني و الغربي يتقهقر نسبيا على المستوى العسكري بسبب المقاومة العراقية و الفلسطينية و اللبنانية إلا أن الجوانب الاجتماعية والثقافية لهذا المشروع باتت تخترق عقول الجماهير العربية عبر الجمعيات الانفصالية و الأنظمة القطرية. ففي المغرب على سبيل المثال تحاول بعض الحركات التي تدعي الدفاع عن الأمازيغية شطب الهوية العربية الإسلامية بالتركيز على الهوية الأمازيغية و معاداة العروبة والعودة إلى فترة ما قبل الإسلام و التركيز على " العنصر اليهودي للهوية المغربية" و ذلك ابتغاء تضليل النفوس الأمازيغية وتهيئتها للانفصال عن محيطها العربي من أجل التطبيع مع الكيان الصهيوني.
كما تتطابق هذه الظاهرة المريرة و المتصهينة مع الحركات الانفصالية في السودان و مع القضية الكردية في العراق.

و علينا أن نستنتج من كل ما ذكر أعلاه بأن كثيرا من قضايا الأقليات في الوطن العربي أصبحت أداة لتقسيم المقسم وتجزئة المجزئ. و رغم أننا كقوميين نؤيد جميع القضايا العادلة من حيث المبدأ إلا أن أي قضية تهم الأقليات ستفقد شرعيتها بمجرد خدمتها لمصالح الكيان الصهيوني و الغرب في إطار بلقنة منطقتنا العربية وتصبح بذلك مشروعا معاديا للأمة.
و عليه يتوجب علينا كقوميين أن نواجه هذه الجمعيات و الحركات بشدة قبل أن يتطور الوضع إلى واقع معقد قد لا تحمد عقباه، مع مراعاة عدم سقوطنا في فخ الشوفينية والعصبية.

Eerste bijeenkomst

2010-02-11T04:42:00.000-08:00

Beste,
Morgenavond, vrijdag 12 februari, staat de eerste bijeenkomst van alle leden en sympathisanten van UVAS -Unie van Arabische Studenten- op het programma. Deze zal plaatsvinden in vzw Guèmbetta in Antwerpen, Museumstraat 7, niet ver van het Museum van Schone Kunsten.
Alle leden en geïnteresseerden zijn meer dan welkom op dit eerste samenkomen vanaf 19.30.
We hopen jullie daar allemaal te zien!

The Neoliberalisation of Arab Societies: A Future of Poverty, Inequality and the Survival of Authoritarianism

2010-02-10T17:12:00.000-08:00

by Amina Seddiki

When we consider the social challenges facing the Arab nation, we usually remain fixated on the most immediate and manifest ones. Moreover, we often also get stuck on processes taking place at the high levels of international relations. Though these levels undoubtedly represent vital Arab issues, we – Arabs living abroad – aren’t usually that aware of another phantom currently wandering across the nation: Neoliberalism. The rise of neoliberalism as an ideology and practice has after all brought about substantial changes in Arab politics and societies. But what do these changes imply for the average citizens in the Arab world? Which perspective do they offer them? Let us first of all begin by unriddling this neoliberalism. Neoliberalism sensu largo refers to a policy and social reality where the ‘market’ replaces the ‘state’ as the manager of society, the economy and politics. In concreto, this implies that some elements of state power are taken over by foreign companies. In some cases the result is the development of so-called Special Economic Zones or other types of Free Trade Zones. However, one can wonder if this doesn’t evoke the deathblow of authoritarianism in the Arab world. Is neoliberalism hence not inducing freedom? Unfortunately not! In a neoliberal politico-economic system states enter partnerships with the private sector. The private and the public remain no longer opponents, but instead become partners in the joint governance of society. They become interdependent and need each other so as to consolidate their respective power bases. Hence, the state itself becomes a stakeholder in investments and thus its responsibility towards its citizens moves away towards international investors. So what does all this entail for the common people in Arab societies? Poverty and a growing inequality. Neoliberalisation leads after all to the creation of different spaces of development which reinforce the already existing socio-economic gap between rich and poor. In Morocco for instance, the state is already well two decades engaged in the creation of a specific context of regularization wherein market mechanisms can thrive easily. The regularization of labour has been adjusted so as to make Moroccan labourers attractive for international investments. These tendencies are f.i. noticeable in the ongoing development projects of the Tanger Free Zone in the upper north or the Casanearshore-project in Casablanca. Such projects lead to a striking spatial inequality whereas ‘enclaves’ are being put up on behalf of international investors and the local rich who strive after unbridled consumption and entertainment. Hence, what do all these ambitious projects offer the common Moroccan man/woman? Nothing … except maybe for some temporal jobs as kitchen staff, servant maid or cleaning staff.
Moreover, in Morocco, the introduction of neoliberalism succeeded to consolidate the already tenacious authority of the monarchy. Like many countries of the Third World, Morocco built up a huge national debt in the 60’s and 70’s. In order to alleviate this debt, it received in 1983 its first Structural Adjustment Program imposed by the IMF. In exchange the Moroccan state had to reduce employment in the public sector, cut off state subsidies (which led to the so-called ‘bread riots’ of the 80’s), privatize government undertakings and liberalize the economy. But did this trimming down of the state cause any loss of monarchical power? Nope, the Moroccan regime succeeded to accommodate to that new politico-economic reality and turned out to become the biggest domestic private investor itself. Its main task has since become the promotion and stimulation of unbridled free enterprise and not the socio-economic development of ‘its subjects’. This neoliberalisation of society is unfortunately a widespread phenomenon in most Arab countries. Hence, the Moroccan and all Arab futures are already marked: domestic and international capital will more and more attempt to colonize public spaces at the expense of the social, economic and political development of the common people. It is hence imperative upon all Arab peoples to bear in mind that a struggle against imperialism necessarily involves resisting neoliberalism as it is one of its hidden though ugliest faces…

Neen, we willen geen proefkonijnen zijn voor gezichtsbleekmiddelen

2010-02-09T15:15:00.000-08:00

door Bouchra Grich

Ooit zei een rasechte blanke Vlaming (die we allemaal wel kennen) eens: 'een kat die in een viswinkel geboren wordt, is daarom nog geen vis'. Dan zeg ik daarop: inderdaad! Blijkbaar begrijpt onze zeeduivel het zelf niet. Het katje zal ook geen visje worden, dus probeer er ook geen visje van te maken. Men moet stilaan beginnen begrijpen dat de maatschappij er niet verdraagzamer op wordt wanneer men haar wil voorzien van een bleachbeurt. Het probleem ligt namelijk niet bij het koesteren van eigen cultuur of het praktiseren van religie, maar onder andere bij het bepalen hoe en wanneer anderen dit wel of niet moeten doen. Waar er geen probleem is, zoekt men er één en waar er wel één is, spannen ze het paard achter de wagen. Ja, Vlaanderen heeft gefaald.

We beantwoorden aan de formele vereisten, doen actief mee in de maatschappij waarin we leven en blijven tegelijkertijd trouw aan onze culturele identiteit. Multiculturaliteit is nu eenmaal een feit, het nastreven van een mono-culturele en mono-raciale maatschappij is reiken met je hand naar de hemel. Bovendien kunnen cultuurverschillen de kennis binnen een samenleving net verrijken en zorgen voor solidariteit en loyaliteit ten opzichte van elkaar maar dit enkel en alleen indien er wederzijds respect en begrip is. Deze zijn ten opzichte van de Arabische en Moslimgemeenschappen nog zeer ver te zoeken. Behalve bij multiculturele evenementen natuurlijk, daar geldt de 'soyez les bienvenus'-regel wanneer we aankomen met onze koekjes en (bij voorkeur gratis) theekransjes houden. Maar voor wie het nog niet wist of ervoor kiest om zijn kop in het zand te steken: het koesteren van onze cultuur en identiteit beperkt zich niet tot het bakken van honingzoete koekjes.

Ondertussen is het onder enkele Vlaamse hersenblubbers zelfs een trend geworden om alles wat niet wit is als iets problematisch voor te stellen, terwijl de hele opzet van het spel is om de echte problematiek, te danken aan het falend beleid, te sluieren en zo pikken ze ook nog even het bevredigen van persoonlijke racistische behoeften mee. Dit egocentrisch gedrag en kortzichtig ingesteldheid wordt sterk bevestigd door ongegronde beslissingen zoals het hoofddoekverbod. Gelukkig passeren zo'n beslissingen niet langs de wc-leidingen of we moesten elke dag de SOS Ontstoppingsdienst bellen. Want dat is kennelijk het enige dat er uit sommige mensen hun mond komt: shit. Toen de allochtone vrouwen de hoofddoek 50 jaar geleden droegen terwijl hun mannen zich uitsloofden in schromelijke toestanden in de steenkoolmijnen hadden de neofoben hier toch geen probleem mee en nu ervaren enkelen een cultuurshock? Het gaat hier zelfs niet om de religieuze dimensie zoals velen zullen denken, dit overstijgt het, dit is een aanval op de mensheid, op het recht om te zijn wie men wil zijn. Dit is simpelweg de maatschappij trachten om te vormen tot 'ja en amen' poppetjes in een theatraal poppenkastspel met wit als hoofdthema. Wel ik zou zeggen: verkoop je tickets elders, we zijn niet geïnteresseerd.

Niet alleen de politiek geëngageerde mensen spreken in raadsels, maar ook de media weet van voren niet dat zij van achteren leeft. Elke dag weer slaan de topjokkers hun slag bij het opvangen van 'islam' of 'allochtoon' om in hun artikels van een scheet een donderslag te maken. How low can you go? Kennelijk heel laag, want elk jaar zet men in de media dit kleinzielig 'gezelschapspelletje' verder. Betreurenswaardig? Allicht. Afschrikmiddel? Integendeel, het is een motivatie om de strijd tegen haat en racisme verder te blijven voeren en te streven naar een maatschappij die berust op gelijkheid en rechtvaardigheid. Vlaanderen moet zich dringend realiseren dat ze zich moet ontdoen van alle vooroordelen en haar eigen hart eens een paar nuances witter moet maken in plaats van iemands huidskleur.

Ik geloof vast dat belangenverdediging alleen wordt bereikt via eigen organisaties en niet door een jaknikkende reproductie te zijn van veelbelovende Pinokkios om zo meer potentiële allochtone kiezers aan te trekken. Tenzij men met oogkleppen rondloopt, kan men niet ontkennen dat er nood is aan een stem die de noodkreet beantwoordt van de Arabische en Moslimgemeenschappen in Europa. Een stem, een belangenbehartiger. Kortom, de Liga van Arabische studenten in Europa.

I am the people - Sheikh Imam

2010-02-09T14:57:00.000-08:00

A revolutionary song by the blind Sheikh Imam. The video has been edited by comrade Ahmad Ramahi in coordination with the Arab Nationalist List and the Arab Nationalist Youth. Enjoy

Al-Azhar, fitting the Grand Saudi scheme for religious and political domination?

2010-02-08T16:02:00.001-08:00

by Yassine Channouf

Sheikh Al-Azhar Tantawi issued another foolish statement the other day. He sent a message to the world stating that 'bringing the Islamic sects closer to each other' is not on the agenda of a conference organized by him which will take place the 28th of February. Those who are going to be affected by his new vision are the Muslim Shi'ite scholars who will probably be barred from coming. The previous Egyptian Mufti Nasr Farid already alluded to this by saying that 'maybe the Shi'ite scholars from Iran or Hezbollah are not welcome in Egypt now or inviting them on behalf of his position as leader of the conference will humiliate Tantawi in the face of the Egyptian political leadership with regards to the tensions between the two countries [Iran and Egypt].' Nasr Farid is right, but the puppet-clerics of al-Azhar continue to play a vile sectarian game, claiming that the subject of the conference, the companions of the prophet Mohamed, is impeding the participating of the Shi'ite scholars. Of course Mr. Tantawi!
Not so long ago I was in al-Azhar, and I managed to talk to some students of that institute. One Egyptian, Hasan, who spends much of his time bringing free books on Islam to Western tourists at al-Azhar asked me what I think about their Sheikh. I responded the way I did when people over there would ask me about Mubarak: I do not like him for one bit. He told me why. I responded that I found it incredible that a scholar, any scholar, let alone such a high profile one as sheikh al-Azhar, could greet the president of the Zionist entity Israel Shimon Peres. And only to claim afterwards that he did not know it was Shimon Peres. Of course Mr. Tantawi, we Believe you. I have that problem as well, running into presidents in the streets of Cairo and mixing them up.
Secondly, I told the al-Azhar student that we in Europe were greatly disturbed with the developments that unfolded in al-Azhar regarding the hijab controversy in France. And as we all know one scholar was all too eager to issue a fatwa endorsing Sarkozy and France's banning of hijab in state schools. Guess who? Just minutes before our discussion on this particular subject a female tourist entered the mosque and Hasan stood up and hurried to tell her she must wear a veil before entering the mosque. So my argument was a good one. But Hasan needed not to be convinced. He somewhat assured me that he did not like Tantawi himself.
How can you blame him? Not so long ago he blundered again by demanding the unniqabing of a female student in a high school he visited. The teacher of the girl gently approached Tantawi saying that it was inappropriate to demand that the girl should reveal herself to him. Tantawi would not budge and the girl finally took of her niqab, to which sheikh al-Azhar responded: 'so what would you do if you were a bit pretty?' This incident occurred prior to the polemic of Tantawi endorsing a fatwa -yes, another one- banning niqabs in high schools and universities. His earlier view on the niqab can be summarized by what he said: 'a very beautiful woman should wear it to prevent men from fighting over her, and an ugly woman should wear it to hide her face'. How can anyone seriously consider the opinions of this man? So what is it mr. Tantawi? Are you pro-niqab or anti-niqab? Because those who ought to follow you have lost you. Not that I am for the niqab, but it is not the issue now. Rather, I want to demonstrate how foolish this 1000 years old institute seems to have become.
Just a couple of days ago, another lunatic of al-Azhar made a statement which no doubt will increase the standing of al-Azhar among the young of the Muslim community. Abd al-Hamid al-Atrash basically prohibited facebook. Why doesn't he prohibit the killing of Coptic Christians instead of prohibiting facebook?
What the hell or paradise are you occupying yourself with, o clerics of al-Azhar? Do you not know that now, as we speak, some 50 brave individuals are facing court after being brutally tortured because they were part of a secret cell that supported the Resistance in Gaza during and after Israel's brutal assault on Gaza. And yes, the leader of the cell is a Shi'ite, Sami Shihab, a member of Hezbollah. Do you applaud that o clerics of al-Azhar. Do you endorse the fact that he will most likely be executed for his heroic deeds? Is that the Islam you spent your life studying? O, wait. I forgot the official Azhari policy: resistance is religiously impermissible. And that is why the sheikh of lunatics Tantawi endorsed Mubaraks Shame Wall -his third one- in order to strangulate Gaza. He even issued a fatwa -can you still count them- stating the wall is religiously permissible! I wish I was kidding. Even sheikh al-Qaradawi, normally the last to attack an Arab country, collected all the bravery he could muster and attacked this scandalous move and fatwa from the Mubarak government.
But this all fits the grand Saudi scheme for US-Zionist domination of the region. Countries or non-state actors that do not succumb to the pressure and become slaves of the Americans need to be eliminated by all means necessary, regardless of their credos. That is why the sectarian game is being played. But o House of Saud, do you not remember supporting one Sayyid Qutb? He is seen as the founding father of modern day Salafiyya, the jihadi branch. Even he wrote a letter to grand Shi'ite ayatollah Kashani in the early 50's supporting the Mossadeq-revolution. So what is next move we can expect? Clerics need to be brave. They are an essential part of the Arab world and they have the potential to cause revolutionary stirrings, how symbolic their opposition may be sometimes. Did not we all take pride in the humiliation Mubarak received, standing besides Egypt's top cleric Sharawi in the early 90s who, instead of praising the president, proclaimed in the middle of al-Azhar that he was an old man who did not wish to end his life with hypocrisy! And where are the days of the blind Egyptian sheikh Kishk, the preacher in the pulpit, who did not use more than his voice to shake the foundations of the Egyptian regime. I remember his emotional response to the Sharon led Israeli invasion of Lebanon in 1982. That was at the same time when these same Azhari scholars were issuing legal opinions regarding the usage of vinaigrette and sunglasses. Up to 40.000 Palestinians and Lebanese died in that invasion, and no vinaigrette or sunglasses will bring them back o dear guardians of the permissible. And yes, Kishk unequivocally supported the Resistance in Lebanon, the Iranian Revolution, the Brotherhood uprising in Hama, Syria, no matter how difficult such a stance may have been in Egypt. He was clearly against sectarianism, and so should we. And if you oppose sectarianism you essentially oppose the grand US-Zionist-Saudi scheme for their New Middle East, which will, thanks to the Lebanese Resistance Hezbollah, never sprout. Fatwa that o Tantawi.

We zijn allemaal Arabieren

2010-02-07T15:40:00.000-08:00

door Illias Elmouedden

Na sommige Arabische internetfora bezocht te hebben, waar gediscussieerd wordt over politiek, cultuur, media, e.d. keerde ik vaak, teleurgesteld, het forum de rug toe.
Wie had ooit kunnen denken dat er zoveel racisme zou kunnen heersen onder eenzelfde volk?
Libanezen schelden de Syriërs uit voor terroristen, Syriërs reageren dan door te zeggen dat Libanezen poppen zijn; Maghrebijnen houden onderling een scheldwedstrijd, die bijna uitmondt in een derde wereldoorlog, enz...

Voor mensen met zo'n gedachtegang is een klein geschiedenisles toch wel niet misplaatst.

Na de instorting van het grote islamitische rijk (lees: ook de thuis van joden en christenen), en wat nog overbleef van het afbrokkelende Ommayadische rijk in Spanje drongen de Mongolen diep de Arabische landen binnen en werden we mettertijd met gemak verslagen.
De Arabische aanwezigheid op het Iberisch schiereiland was een gouden tijdperk, waarin joden, christenen en moslims in vrede samenleefden.
In die goede oude tijd werden verschillende wetenschapstakken beoefend en werd verder gebouwd op de verloren gegane Griekse werken, die door de Arabieren werden gered.
Maar door decadentie en machtsstrijd in de Arabische wereld, waaronder de machtsovername door de Abbasieden op de Ommayaden in 750, begonnen de emirs in al-Andalus onderling te ruziën en
werd Zuid-Spanje opgedeeld in kleine koninkrijkjes.

Hier werd handig gebruik van gemaakt door de Noordelijke christelijke koninkrijkjes en in 1492 viel het grote Granada.

De Arabieren werden voor 400 jaar in een duistere periode gehuld. En toen we eindelijk wakker werden, waren we al lang in Turkse, Engelse, Franse, Spaanse en Portugese handen gevallen. Na verschillende bewegingen, revoluties, burgeroorlogen, e.d. zijn de Arabisch landen vandaag: Algerije, Bahrain, Egypte, Irak, Jordanië, Kuwait, Libanon, Libië, Mauritanië, Marokko met de Westelijke Sahara, Oman, Palestina, Qatar, Saudi Arabië, Sudan, Syrië, Tunesië, de Comoren, de Verenigde Arabische Emiraten en Yemen.
Na alles wat er gebeurd is, vechten we nog steeds als kindjes. Het principe “verdeel en heers” heeft duidelijk zijn effect gehad! Kolonialisme heeft ons opgesplitst: soennieten, sjieten, Imazighen, Bedoeinen, en ga zo maar voort.

Dit allemaal maar om aan te duiden dat er ook tussen ons racisten zijn, maar tegen ons eigen volk!
Wat ik bijvoorbeeld nog heb gelezen op een forum:

“I hate Khalijiin! Ktir shayfin 7alhon but they're all like dogs!”
Ik heb hier dan ook nog wel wat gecensureerd...

Dit is maar om te zeggen hoe makkelijk we ten prooi zijn gevallen aan het Europees en Amerikaans imperialisme.

Hoe kan een volk, dat ooit aan de top stond, zo laag zijn gevallen?

Denk hier eens over na: zou het Westen ooit zo sterk zijn geweest mochten de Arabieren er niet zijn geweest?
Wie heeft de wetenschappelijke werken van de Grieken, Perzen en Indiërs bijgehouden, vertaald en er op verder gebouwd, toen kennis in Europa praktisch verboden was? Toen de mensen hier nog in grotten leefden, werden op de universiteit van Fès de nieuwste wetenschappelijke methodes ontdekt, die nu de dag van vandaag in de ganse wereld toegepast worden.
Ook de renaissance is een reactie waarvan de Arabieren aan de basis liggen: de Westerlingen namen hun ideeën over bij het contact in Andalusië, Zuid-Italië en de Kruistochten, en pasten deze toe op hun eigen maatschappij.

Remembering the death of Abdelkrim elKhattabi, the hero of the Maghreb

2010-02-06T15:59:00.000-08:00

By Yassine Channouf

Today, 47 years ago, on the sixth of February, Abdelkrim elKhattabi, the Lion of the Rif left this earthly realm. His name arouses a special kind of emotion among the Berbers of the Maghreb, and among Arabs and the whole Third World. His achievements have stunned friends and foes, and taking into considerations the limited means available, the greatness of his design and the impeccability of his reputation, we are left with the question: was there anyone greater than him in the Maghreb in the last 200 years?
Starting with some 124 rifles, which were considered for his time outdated, he initiated a military campaign against the Spanish army that ended with the liberation of the Rif-region of Morocco. But more than the liberation of a part of the homeland, the victory over a European colonial power in the first part of the 20th century provided a framework of hope for other colonized people all over the world. If Japans victory over Russia in 1905 was the first victory of a non-white power over a white power in the modern world, then Abdelkrims victory over Spain was the first major victory of an indigenous people over a European colonizer.
Abdelkrim was born in 1882 in Ajdir, a small village in the north of Morocco. A promising student in the oldest university of the world, Qarawin in Fes, he managed to get a job as a journalist for the Spanish newspaper Telegrama del Rif before being appointed by the Spanish as the chief judge of Melilla in 1914. In 1917 he was imprisoned for more than a year because of his alleged anti-colonial activities. It is true that he was influenced by the anti-colonial and anti-imperialist ideas spread by Jamal al-Din al-Afghani, Muhammad 'Abduh and Rashed Reda. But it was not until 1920 that Abdelkrims name would be engraved in the history of the Maghreb. It was then that he started a guerrilla war against the Spanish, whose encroachments in uncolonized parts of the Rif greatly disturbed him. He issued a warning to General Silvestre, the commanding officer of the Spanish, and warned him that if he crossed the Ameqran River, Abdelkrim would consider this a declaration of war. General Silvestre is said to have laughed, and comically responded with for the Berbers of the Rif famous saying: 'tomorrow I will drink tea in Abdelkrims house'. The self-confidence of the general stood in high contrast with the reality that would soon ensue on the battle field. A skirmish at Dhar Oubaran on the first of June 1921 ended in a victory for the Berbers, and roughly 600 Spanish soldiers were killed, and the others forced to flee. It was the prelude to the greater battle of Annoual, which took place 20 days after the skirmish at Dhar Oubaran. Abdelkrim who had managed to unify most of the tribes in a usually divided Rif was still outnumbered, and despite their inferior equipment they attacked the Spanish at Annoual and routed their army, driving the Spanish star General Silvestre as far to commit suicide. That 21 of June, 3000 Berbers defeated a modern European army killing 15.000 and imprisoning 700. A military miracle indeed.
Annoual was and remains a symbol. It was more than a military defeat for the Spanish, or a victory for the Berbers. In a world filled with racist ideologies, the Spanish were not only defeated by an adversary that was inferiorly equipped, but more importantly by one who was racially inferior. It was the victory of a colored people over a white nation, the revenge of the East on the West.
This humiliation shook the political world and it caused a coup d'etat in 1923 in Spain by General Miguel Primo de Rivera's, who instated a military dictatorship which eventually led to the collapse of a centuries old monarchy in 1931.

The Rif in Morocco was free, and Abdelkrim founded the Rif Republic and proclaimed that his goal was the liberation of all the Maghreb, from Ajdir to Agadir. He started liberating areas from the French in a series of successful attacks. Alas, in the modern world a lot of ills can be attributed to the unnamed Plot, that had as a goal to destroy any progressive liberation project in the Third World. The French, who were occupying the other part of Morocco saw in Abdelkrims Rif Republic a dangerous precedent and sent a huge army numbering an astounding 250.000 soldiers, led by the celebrated Marshal Pétain, who showed his merits in WWI. Resulting to the colonial practice of wreaking havoc by using mustard gas and other chemical weapons against the local population which resulted in the horrible death of thousands of inhabitants of the Rif the combined French-Spanish forces managed to quell the ambition of a people for self-determination. The couple of thousands of guerrilla warriors were no match for the enormous assembled army and Abdelkrim, seeing the futility of engaging in warfare, immediately surrendered. The French exiled him to the island of Réunion where he lingered until 1947, when he gained asylum in Egypt. He immediately set up a Committee for the Liberation of the Arab Maghreb. A year later, he presided over a force of volunteers who participated in the first Arab-Israeli war.
When Morocco gained its independence in 1956 the Moroccan sultan Muhammad V, who proclaimed himself king, invited Abdelkrim back to his homeland. He refused, because according to him Morocco was still under occupation. The colonization only changed faces. He would support the uprisings in 1957 against the absolute monarchy. In 1962 he would oppose the new constitution that was pushed trough by the new Moroccan king Hassan II, who assumed dictatorial powers. In the same year, Algeria gained its independence after a bloody struggle that lasted 8 years at the cost of a million of Algerians. It was a happy moment for Abdelkrim. On this day, a year later, Abdelkrim died. He left behind an impressive legacy and proved the colonized world a model for steadfastness and liberation. Both Ho Chi Min, the leader of Vietcong and Mao referred to him as our predecessor. The Committee of Union and Progress in Turkey which was led by Atatürk held Abdelkrim in high esteem. The Shi'ite scholars of Najaf issued a fatwa supporting Abdelkrims struggle. Many more would honor him in the years to come.
Nowadays, Abdelkrim is the symbol for the Berber-movement, some of which falsely see him as the father of a Berber nation. Abdelkrim was more than just a Berber, he was a universal warrior against injustice and colonial subjugation, and no matter how hard the Moroccan system tries to erase him out of history, he will always remain vivid.

Islam and quality Sperm; knowledge Belgian style

2010-02-05T17:30:00.000-08:00

By Yassine Channouf

If you're looking for quality information, search no more. Learn Dutch and join the heroic Belgian army. They are now not only protecting the free world by participating in the illegal and immoral war on Afghanistan, but they are now being tutored in highly (un)sophisticated subjects. A professor International Law, Jacques Rifflet, was assigned the task to teach Islam to the soldiers who are going to Afghanistan. Islam being the only subject matter that one can grasp in a mere lesson or two. Well, this professor told the soldiers that 'having a daughter for Muslims implies that the man has bad quality sperm. I am not joking'. You are not joking indeed. Sometimes ignorance can be humorous, but in this case? Our professor continues by mentioning the usual clichés about Muslims, their derogatory attitude towards the female gender, the forceful marrying of women, and so on.
Because Belgian Defense Minister was unavailable for comments, apparently too busy with memorizing the Art of Lying, another Minister, Inge Vervotte, reacted à la CD&V (Belgian's Christian Democratic Party). Beautiful Inge said that because of the language problem -French and Dutch- the professor needed to use ornate language. Haha!
Different question arise. Don't they have in the Defense Department anyone who is bilingual? Imagine a warlike situation and soldiers not understanding each other? Will they use ornate language? At whose expense? The poor Afghans who are being slaughtered day by day. Most likely.
Can we see the original French text? Of course not. For it is clear to all that there is nothing wrong with the translation of the texts? It was quite accurate.
When are we allowed to be angry, when even academics dare to expound such grave and inhuman clichés about Islam? These explanations will have their consequences, for these soldiers will decide between life or death in Afghanistan?
And last but not least, will this blunder change anything?
Well, we have to be pessimistic. Islam as a religion, and those who adhere to this faith are continuously being portrayed as backward, medieval, vicious, violent and so on. It is a trend, a fashion that is lingering on for too long in these western society. Belgium is islamophobe, and that's that.

Islam en Sperma, Belgische wijsheid

2010-02-05T16:59:00.000-08:00

Een hoogst misselijkmakende onthulling vandaag in de Belgische pers. De Belgische soldaten in Afghanistan -die daar om te beginnen niet horen te zijn- werd een spoedcursus Islam gegeven. Dat is namelijk de enige godsdienst/ideologie die men in een paar lessen demagogie kan bevatten. Een 'professor', of beter gezegd 'emeritus hoogleraar' internationaal recht Jacques Rifflet , die nog nooit eerder hoorde van wetenschappelijke deontologie, zei dit: 'een dochter betekent voor een moslim over het algemeen dat de man in kwestie sperma van slechte kwaliteit heeft. Ik maak geen grapje.' No kidding indeed. De humor is ver te zoeken. Soms kan men nog lachen met onwetendheid, maar dit? Verder ging onze café-hoogleraar verder met het opsommen van de verschillende clichés over moslims, uithuwelijken, vrouwonvriendelijkheid en dergelijke. The usual.

Omdat minister de De Crem niet bereikbaar was, blijkbaar te druk bezig met het uit het hoofd leren van the Art of Lying, kwam Vervotte met een uitleg die CD&V-erwijs, om het gepast te verwoorden, op geen ballen trok. Schone Inge zei dat de vertaling van het Frans naar het Nederlands de reden voor dit misverstand is. Beeldrijk taalgebruik was dus nodig volgens haar. Ha!

A. Hebben ze bij Defensie niemand die tweetalig is? Stel je voor dat in een oorlogssituatie bepaalde mensen de dood vinden? Gaat dat dan ook te wijten zijn aan het slecht Nederlands of Frans van de betrokkene soldaten?

B. Mogen we de originele tekst zien in het Frans dan? Waarschijnlijk niet. En weten jullie waarom? Omdat er helemaal niets mis is met de vertaling. Die zal heel accuraat zijn geweest.

C. Waarom mogen wij nooit boos zijn als zelfs de academici zulke grove onmenselijke zaken durven vertellen aan mensen die beslissen over leven en dood in bezet Afghanistan?

D. Gaat deze zoveelste blunder iets veranderen?
Helaas moeten we pessimistisch zijn als we enige positieve verandering willen. De Islam als godsdienst en haar belijders worden al jaren voorgesteld als een bende achterlijke middeleeuwers en deze laatste opmerkingen wijzen enkel op een algemene trend. Vlaanderen is islamofoob. Punt uit.

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/1063559/2010/02/05/Polemiek-na-straffe-briefing-over-islam-aan-onze-soldaten.dhtml

Welcome

2010-02-05T16:00:00.000-08:00

This blog is the result of the combined efforts of the members of the League of Arab Students in Europe. We will regularly update this blog with either Dutch,Arabic or English articles, written by the members themselves, or will post interesting articles on which we will offer insights and comments. A proper site is being constructed but this does by no means decrease the importance of this blog as a secondary outlet.
Deze blog is het resultaat van het gemeenschappelijk werk van de verschillende leden van LASE - De Liga van Arabische Studenten in Europa. Deze blog zal regelmatig worden bijgewerkt met artikels die door de studenten zelf zijn geschreven, of door artikels geschreven door derden waarop wij dan commentaar zullen leveren. We werken aan een site maar deze blog moet eerder worden gezien als complementair aan de site.
Geniet ervan.